Σκοτώθηκε ο Τζιοβάνι

Όταν κατέρρευσε το μέτωπο της Ηπείρου, το πατρικό σπίτι της μητέρας μου στους Φιλιάτες επιτάχθηκε από τους Ιταλούς. Διέμενε εκεί μία διμοιρία (30 οπλίτες) μεταξύ των οποίων και ο Τζιοβάνι που τα βράδια έπαιζε στο ακορντεόν του και τραγουδούσε παλιά Ιταλικά τραγούδια. Η μάνα μου πολύ όμορφη κοπέλα τότε σε ηλικία 16 ετών περίπου. Φυσικά τον ερωτεύτηκε, άσχετο που δεν τολμούσε να του το πει. Απ’ ότι μου είπε η ίδια, όταν εγώ έφτασα περίπου σε ηλικία 18 ετών, το ίδιο συνέβη και σ’ εκείνον. Ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια του Τζιοβάνι, που άρεσε πολύ και στην μάνα μου, ήταν και αυτό που βρήκα να τραγουδάει ο (μακαρίτης πια) Παβαρότι. Ήταν άτυχος όμως ο καημένος ο Τζιοβάνι. Μετά από λίγο σκοτώθηκε στην μάχη της Μουργκάνας. Έτσι η μάνα μου παρόλο που πέρασαν από τότε 68 ολόκληρα χρόνια που ροκάνισαν τη νιότη της, κάθε φορά που το αυτί της συλλαμβάνει αυτήν την υπέροχη μελωδία, θυμάται με πόνο τον πρώτο της έρωτα : «Πάει ο καημένος ο Τζιοβάνι. Σκοτώθηκε κι αυτός στη Μουργάνα» μονολογούσε.
Στον άγνωστο για μένα πρώτο έρωτα της μάνας μου και σε κάθε πεσόντα Ιταλό στρατιώτη που δεν ευτύχησε να επιστρέψει στην πατρίδα από το μέτωπο της Ηπείρου, αφιερώνω αυτήν την καταχώρηση.

Ο μπαρμπα-Γιάννης Ταμτάκος

Με ευκαιρία τον εθνικό εορτασμό της 28 Οκτώβρη, θεώρησα επίκαιρη την αναφορά σε έναν από τους ελάχιστους Έλληνες αγωνιστές που έμειναν συνεπείς στο διεθνιστικό προλεταριακό ιδεώδες που εξέπεμψε η Ισπανική επανάσταση το 1936 και ήλθαν σε αντίθεση με την μέγιστη πλειοψηφία των Ελλήνων που παρασύρθηκαν από την αγανάκτηση στον τορπιλισμό της Έλλης στην Τήνο (εκεί να δεις Βατοπέδι !) αλλά και από την εθνικιστική προπαγάνδα του φιλοΓάλλου Ι. Μεταξά καθώς και από την προδοτική (ως προς τον Προλεταριακό Διεθνισμό) στάση του φιλοΡωσικού ΚΚΕ. Έτσι ο μπαρμπα Γιάννης Ταμτάκος (που πέθανε φέτος πλήρης ημερών) τράβηξε το μαρτύριο της αρκούδας (όπως και οι σύντροφοί του βέβαια) και γλίτωσε τον θάνατο από μεγάλη τύχη. Έτσι οι νικητές, που όπως πάντα γράφουνε την Ιστορία, φρόντισαν να σβήσουν τα ονόματά τους και είναι τιμή για κάποιους που ψάχνουν έξω από τα σχολικά εγχειρίδια να βρουν την αλήθεια και να φέρουν στην επιφάνεια αυτές τις ανεπανάληπτες και ένδοξες και ηρωικές μορφές, όπως ο μπαρμπα Γιάννης. Ελαφρύ το χώμα που τους σκεπάζει.

Υ.Γ.: Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε στο Link :
Άγις Στίνας, ενώ για άλλα videos ψάξτε στο you tube.

Το χαμόγελο του παιδιού

Σήμερα σαν να είχαμε μεγάλη γιορτή. Για να πω την αλήθεια ήταν μια γιορτή από τις ελάχιστες που σπανίζουν στην ζωή μας, μία γιορτή έξω από το επίσημο εορτολόγιο, μία γιορτή απ' αυτές που η ψυχή του ανθρώπου απογειώνεται, μία γιορτή που πρώτα απ' όλους είναι για μένα και για ελάχιστους φίλους. Ήταν η πρώτη Κυριακή μετά την ολοκλήρωση του τρυγητού του μελιού και το κλείσιμο του τελευταίου βάζου. Πλούσια η σοδειά φέτος και το όνειρο της προσφοράς αγάπης πήρε σάρκα και οστά με ένα τηλεφωνικό ραντεβού στο "Χαμόγελο του Παιδιού" στους Μαγουλάδες. Ακόμα ένα τηλεφώνημα στους εκλεκτούς φίλους και μελισσουργούς Μιχάλη και Λίλη και το ντουντουκοφόρο με το μελάτο φορτίο ξεκίνησε ασυγκράτητο με ωραία παρέα και πολύ ανεβασμένη διάθεση για το στέκι του Βορά που φιλοξενεί αυτήν την στιγμή 17 αγγέλους. Ποιόν να πρωτοθυμηθώ (πάντα είχα αυτό το πρόβλημα) και τι να πρωτοθαυμάσω; Τον Αντώνη; Την Έλενα; Τον Κωνσταντίνο; Την Γεωργία; 'H όλα τα άλλα παιδιά που με πηγαία ευγένεια και ανέλπιστη κοινωνικότητα ήλθαν να μας συστηθούν και να μας καλωσορίσουν. Ειλικρινά δεν περιμέναμε ποτέ τέτοια τιμή, τέτοια υποδοχή. Μεγάλη εντύπωση μας έκανε η απάντηση της πιο μικρούλας της οικογένειας όταν την ρωτήσαμε τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει: "Θέλω να γίνω ψυχολόγος" είπε, ενώ τα μάτια της ήταν συνεχώς καρφωμένα στην υπεύθυνη ψυχολόγο της εστίας κ. Λέλα. Πώς ξέρουν αυτά τα απίθανα παιδικά ματάκια να ανταποδίδουν χωρίς λόγια ευγνωμοσύνης την προσφορά αγάπης και φροντίδας που τόσο έχουν ανάγκη!!!
Πολύ ζήλεψα που η, πάλαι ποτέ, πρωτοπόρα και τροφοδότρα ολόκληρου του νησιού ιδιαίτερη πατρίδα μου η Λευκίμμη, στερείται ενός τόσο ευαγούς ιδρύματος, όπως στερείται από πολλά άλλα. Ζήλεψα και δεν το έκρυψα στην κ. Λέλα όταν την ρώτησα αν το "Χαμόγελο του παιδιού" έχει κάποια ειδική μεθοδολογία στην μεταφορά του ανάλογου πνεύματος στην Λευκίμμη και γιατί όχι και για την δημιουργία αντίστοιχου παραρτήματος και στον Νότο. Όπως λέγαμε με τον Μιχάλη και την Λίλη, δεν υπάρχει ίσως καλύτερος τρόπος ανάταξης του κοινωνικού μας ιστού που δεν περνάει και τις καλύτερες μέρες του. Χώρια τον παράγοντα πραγματικής ευτυχίας που παρέχει σε όλους όσους έχουν την ευκαιρία να προσφέρουν (όπως όλοι μπορούν να κάνουν)με πολλούς τρόπους. Εδώ θα αναφέρω την κουβέντα που είπε ο Μιχάλης την ώρα που φεύγαμε: "Πως γίνεται να παίρνω μεγαλύτερη χαρά δίνοντας λεφτά από όταν παίρνω λεφτά;" Αφού δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από την στιγμή της προσφοράς. Ξέρουμε άλλωστε πόσο ξεστρατισμένος είναι ο σημερινός άνθρωπος αναζητώντας ψεύτικους παραδείσους και γι αυτό πόσο δυστυχής και διψασμένος. Ο αλησμόνητος μικρούλης Ανδρέας μέσα από την επιστολή του που μας άφησε πριν φύγει, κατάφερε να μας ανοίξει τα μάτια και να μας δείξει τον δρόμο. Μόλις χθες Σαββατόβραδο η ΝΕΤ πρόβαλε ένα ντοκυμαντέρ για την ιχθυοκαλλιέργεια και εμπορία πέρκας στην Αφρική. Πόσο πόνεσε η ψυχή μου με αυτό το χάλι που είδα, μ' αυτήν την δυστυχία, ιδιαίτερα των μικρών παιδιών! Λες κι όπου κοιτάξεις γύρω σου βλέπεις ένα μεγάλο μπάχαλο. Σήμερα όμως!! Ήταν μεγάλη γιορτή σου λέω. Επί τέλους κάτι υπάρχει που μπορεί να δικαιώσει την πίστη στον άνθρωπο που ξέρουμε ότι όλοι κρύβουμε μέσα μας αλλά δεν ξέρουμε πως να τον εκφράσουμε.Κάτι υπάρχει που μας δίνει κουράγιο να συνεχίσουμε την προσπάθεια για έναν καλύτερο κόσμο. Υπάρχει η επιστολή-παρακαταθήκη του Αντρέα! Υπάρχει το Χαμόγελο του παιδιού!

Η υπέρμαχη δύναμη των αδυνάμων

Σ’ αυτό το βιντεάκι επιχειρείται μία σύνοψη της πορείας της ζωής του Μ. Γκάντι που οδήγησε στην απελευθέρωση των Ινδιών από την Βρετανική κυριαρχία. Για πολλούς παρατηρητές των ιστορικών γεγονότων και εξελίξεων το επίτευγμα αυτό θεωρήθηκε κορυφαίο και ανεπανάληπτο και μόνο με τις επιτυχίες του πρωτοχριστιανικού κινήματος μπορεί να συγκριθεί. Από την μία μεριά η Αγγλία, η τότε μεγαλύτερη υπερδύναμη και από την άλλη ένα τεράστιο εξαθλιωμένο και υπόδουλο έθνος με μύριες αντιθέσεις (Θρησκείες, Γλώσσες κ.λ.π.). Άλλη μία παραλλαγή του μύθου του Δαυίδ και του Γολιάθ. Η δική μας απελευθέρωση από τον Οθωμανικό ζυγό με τις εκατόμβες των θυμάτων σε σχέση με την σχεδόν αναίμακτη απελευθέρωση των Ινδιών (μόνο 600 νεκρούς) δεν επιδέχεται σύγκριση.
Για τον λόγο αυτό η μορφή και η πορεία του Γκάντι ανέσυρε από τα συρτάρια της Ιστορίας την παραγκωνισμένη ιδεολογία της Μη Βίας που έμελλε να απαξιωθεί και να καταχωνιαστεί με απίστευτη επιμέλεια από σαφώς υποδεέστερες θεωρήσεις του προβλήματος της πάλης των τάξεων, όπως αυτές κατά καιρούς αναφύονται ως βρικόλακες της Ιστορίας από την εποχή του Σπάρτακου.
Μετά τον Γκάντι ήταν η δική μου γενιά που επανέφερε στο προσκήνιο την Μη Βία, με τον Μ.Λ. Κίνκ, τους Πρόβος, τα Παιδιά των Λουλουδιών κ.λ.π. που είχαν την αντανάκλασή τους φυσικά και στο κίνημα της νεολαίας ενάντια στην δικτατορία της χούντας των συνταγματαρχών. Στα βίντεος που περιγράφουν την εξέγερση του πολυτεχνείου, μπορεί κανείς πολύ εύκολα να διακρίνει την επίμονα επαναλαμβανόμενη δήλωση του εκφωνητή του παράνομου ραδιοσταθμού, με την φωνή του Δημήτρη Παπαχρήστου: «Δεν έχουμε όπλα, δεν έχουμε όπλα, είμαστε άοπλοι, είμαστε άοπλοι, αδέλφια μας φαντάροι μην μας χτυπάτε...». Διακρίνετε μήπως την διαφορά από το σημερινό "Μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι";
Η καταχώρηση του βίντεο για τον Γκάντι καθώς και το σχόλιό μου στην συνέχεια δεν έγινε τυχαία και σε άσχετο χρόνο. Έγινε σε μία περίοδο επαναλαμβανόμενων βίαιων συγκρούσεων με τα ΜΑΤ στην Λευκίμμη και τους κατοίκους που αντιδρούν στην δημιουργία του ΧΥΤΑ Νότιας Κέρκυρας. Παρά τις επίμονες επικλήσεις μου για την επιλεχθείσα από την Συντονιστική Επιτροπή μεθοδολογία του αγώνα, η γνώμη μου δεν βρήκε σοβαρή υποστήριξη, με αποτέλεσμα το κίνημα αυτό να φέρει εν τη γεννέσει του το στίγμα του θνησιγενούς και ηττοπαθούς. Σήμερα το κίνημα αυτό, εντελώς περιθωριοποιημένο και αστήρικτο από τις ευρείες πολιτικές δυνάμεις, όχι μόνο απέτυχε στον βασικό του στόχο που ήταν η αποτροπή της δημιουργίας του ΧΥΤΑ αλλά κινδυνεύει στις αναπόφευκτες αναζωπυρώσεις του με την έναρξη λειτουργίας του ΧΥΤΑ να επαναφέρει στην επικαιρότητα τις στιγμές βαρβαρότητας που ζήσαμε στο πρόσφατο παρελθόν και..."για ποιόν χτυπάει η καμπάνα". Στην προοπτική αυτή θεωρώ απόλυτα υπεύθυνους όχι μόνον τους Άρχοντες του τόπου αλλά και τους ελάχιστους επικεφαλής και ανερμάτιστους αμοραλιστές που διαλύοντας κάθε ίχνος δημοκρατίας στον τρόπο λήψης αποφάσεων της Συντονιστικής και αδιαφορώντας για την κοινωνική στήριξη των επιλογών τους, επιμένουν σε μία καταδικασμένη στην αποτυχία Σεχταριστική και Παραταξιακή πολιτική και δράση. Η επιλογή της Λαϊκής βίας έναντι της Κρατικής βαρβαρότητας ήταν μία από αυτές τις αυθαίρετες και αντιδημοκρατικά επιβεβλημένες επιλογές. Απ’ όσο θυμάμαι το κακό άρχισε με την πρώτη κατάληψη του Δημαρχείου με το αυτοκίνητο που ξεφόρτωνε παλούκια διαστάσεων 5Χ5 εκ. ως σημαιοκόνταρο των πλαστικών μαύρων σημαιών. Μην αναρωτηθείτε αν αυτή ήταν απόφαση της Συντονιστικής. Αναρωτηθείτε μόνον πόσες φορές και με ποιο τρόπο επιβλήθηκαν τέτοιες επιλογές για να καταλάβετε την εγγενή παθογένεια και νομοτελειακή θνησιγένεια του κινήματος αυτού. Κάντε μια σύγκριση με τις σκηνές που περιγράφονται στα καταχωρημένα βίντεος της ανεκδιήγητης ιστοσελίδας του ΧΥΤΑ Λευκίμμης. Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν αδέλφια.

Η Δημοκρατία στο Σάμερχιλ

Επίκαιρο το βιντεάκι για τον Δημοκρατικό τρόπο λήψης αποφάσεων στο Αντιαυταρχικό Σχολείο Σάμερχιλ. Το σχολείο θρύλος που ίδρυσε ο A.S.Neel.
Επίκαιρο όχι μόνο ως προς το σχόλιο της προηγούμενης καταχώρησης, σχετικά με τον Δημοκρατικό τρόπο λήψης συλλογικών αποφάσεων, αλλά και ως προς την έναρξη του σχολικού έτους. Δυστυχώς στις μέρες μας καταντήσαμε να συζητάμε τα προβλήματα της παιδείας μας εντελώς επιδερμικά, προβάλλοντας κυρίως τις ελλείψεις της υλικοτεχνικής υποδομής, λες και τον καιρό που αυτή ήταν σε πολύ χειρότερο χάλι από την σημερινή, δεν υπήρχε παιδεία, θα έλεγα πολύ καλύτερη από την σημερινή, η οποία σήμερα σχεδόν ταυτίστηκε με την εξειδίκευση προς ίδιον όφελος και χωρίς καμία σύνδεση με την ανταποδοτικότητα στην ίδια την κοινωνία που την δημιούργησε και την χρηματοδοτεί. Σπούδαζα τότε, στο τέλος της δικτατορίας, στην ΑΣΕΤΕΜ για καθηγητής Τεχνικών Σχολών, όταν ανακάλυψα τον Neel με το Summerhill , και τον Τολστόη, με το σχολείο του την Σταγιέρα Πολιάνα αλλά και (τι έκπληξη!) τον Δελμούζο και τον Σαράτση με το Λύκειο Θηλέων Βόλου επί Βενιζέλου. Ήταν για μένα και τα τρία αυτά παραδείγματα φωτεινοί φάροι που μου έδειξαν τον δρόμο και νοηματοδότησαν όλες τις επόμενες επιλογές μου στον χώρο της παιδείας που υπηρέτησα για 10 χρόνια (1974-1984) ως μόνιμος καθηγητής στην μεταχουντική Κέρκυρα. Φυσικά οι πιέσεις αφόρητες και οι ψευδείς κατηγόριες, του τότε Δεσπότη εναντίον μου, χειρότερες κι από του... Ρωχάμη!! Ο Δελμούζος τουλάχιστον είχε στήριγμα μεγάλες προσωπικότητες στην περίφημη δίκη του Ναυπλίου. Στους ελάχιστους, δυστυχώς, που γνωρίζουν να διακρίνουν το τεράστιο πρόβλημα της κοινωνικής μας παθογένειας, είναι καταφανές και πρόδηλο ότι η παιδεία είναι στην ρίζα του κακού. Βασικό στοιχείο αυτής της παθογένειας η Δημοκρατία. Μια έννοια που χρειάστηκαν αμέτρητοι αιώνες ως που να την ανακαλύψει ο άνθρωπος στην κορύφωση της πολιτισμικής του λάμψης. Μία έννοια με εκπληκτικές προεκτάσεις, όπως ο σεβασμός της αντίθετης άποψης, το πνεύμα της αμφισβήτησης ενάντια στην πίστη, ο σεβασμός των μειονοτήτων, της Δικαιοσύνης, της ελεύθερης σκέψης, του ανθρωπισμού κ.λ.π. κ.λ.π. Μία έννοια και μία γιγάντια κατάκτηση του ανθρώπινου πνεύματος, χωρίς την οποία θα είμαστε ακόμη στην εποχή των σπηλαίων και της ανθρωποφαγίας. Μία σημαντική παρατήρηση: Και τα τρία πρότυπα εκπαιδευτήρια που προανάφερα ήταν ιδιωτικές πρωτοβουλίες που έλαμψαν σε εποχές και χώρες με αποσαθρωμένο Δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα. Αν λειτουργούσαν όλα τα σχολεία όπως το Σάμερχιλ και όλα τα παιδιά είχαν την ίδια δυνατότητα πρόσβασης σε αυτά, τότε είναι σίγουρο ότι καθόλου δεν θα ενδιέφερε αν αυτά τα σχολεία ήταν Δημόσια ή Ιδιωτικά. Να λοιπόν πως και στον τομέα της Παιδείας ισχύει το ίδιο όπως σε άλλους τομείς (π.χ. Τεχνολογία, Οικονομία κ.λ.π.). Το βασικό ποιοτικό τους χαρακτηριστικό δεν είναι το θεσμικό καθεστώς λειτουργίας, αν δηλαδή η Παιδεία είναι Ιδιωτική ή Δημόσια, αλλά αν είναι Παιδεία ή οτιδήποτε άλλο. Ούτε εγκλωβισμένη μπορεί να υπάρξει Παιδεία στα πλαίσια του κρατικού μηχανισμού, ούτε ξεκομμένη από την κοινωνία, στο μάταιο και αυτοκαταστροφικό κυνήγι της ατομικής ανέλιξης, όπως οι κερδοσκοπικοί επιχειρηματικοί όμιλοι την θέλουν. Το αιώνιο ζήτημα είναι η Κοινωνικοποιημένη Παιδεία όπου και όταν αυτή βρει γόνιμο έδαφος. Στην χώρα μας δυστυχώς αυτή η Παιδεία τείνει να εκλείψει, παρόλο που δεν θα σβήσει ποτέ, όπως η ιστορία μας εγγυάται. Τιμή και δόξα λοιπόν σε όλους τους εκπαιδευτικούς που μέσα από ένα σαθρό εκπαιδευτικό σύστημα (Ιδιωτικό ή Δημόσιο) δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους φυλάττοντες Θερμοπύλες. Τιμή και δόξα σε κάθε πολίτη που μέσα σε ένα κλίμα έντονης αμφισβήτησης των Δημοκρατικών θεσμών, δίνει την μάχη του έστω και μόνος, ως άλλος Δον Κιχώτης, υφιστάμενος συνήθως την χλεύη και την περιφρόνηση του γραφικού, του ρομαντικού, του απροσάρμοστου.

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ 20/09/08

Πατριώτες.
Το καταραμένο έργο στα Μισοράχια έγινε. Η λυσσαλέα εμμονή των Αρχόντων να το φέρουν σε πέρας, μία εξήγηση έχει: Αν δεν τελείωνε, η Ε.Ε. θα ζητούσε επιστροφή των χρημάτων, που ήδη είχαν φαγωθεί και θα ακολουθούσαν δράματα όπως κατασχέσεις περιουσιών και φυλακίσεις. Ίσως τώρα είναι καλύτερα, γιατί αν θα ανοίξει το κουτί της Πανδώρας, ψάχνοντας για υπεύθυνους και ενόχους, υπάρχει κίνδυνος να αλληλοφαγωθούμε στο τέλος .
Η αντίδραση της Λευκιμμαϊκής κοινωνίας, παρόλο που ήταν έντονη σε πολλές εκφάνσεις της, απέτυχε (και στον Νομικό τομέα και στον Αγωνιστικό τομέα και στον Πολιτικό τομέα και στον Οργανωτικό τομέα και στον Επικοινωνιακό τομέα) να αναστείλει το έργο, ενώ η εικόνα που βγήκε στα ΜΜΕ μόνο σε μία περιορισμένη μειοψηφία της κοινής γνώμης είχε ευνοϊκό αποτέλεσμα.
Με καταφανή τα χαρακτηριστικά της κοινωνικής μας παθογένειας θα ήταν παγκόσμια πρωτοτυπία να πετύχει στον σκοπό της. Τίποτε όμως δεν χάθηκε, παρόλο που ο κίνδυνος να λειτουργήσει αυτή η πελώρια χωματερή είναι πολύ πιο κοντά. Θα νικήσουμε μόνο όταν προτάξουμε σαν λάβαρο και επιβάλουμε με σαφή πλειοψηφία την Αποκεντρωμένη κατά Δήμο διαχείριση των σκουπιδιών, όπως ψηφίστηκε στην Συντονιστική στα Μισοράχια την 15η του Απρίλη. Είναι η μόνη πρόταση άμεσης εφαρμογής, που εξασφαλίζοντας δίκαιη κατανομή βαρών και ωφελημάτων (εκτός των πολλών άλλων προτερημάτων ) και η οποία μπορεί να πετύχει όχι μόνο Πανλευκιμμαϊκη αποδοχή αλλά και Πανκερκυραϊκή και Πανελλαδική, για να ανατρέψει τον υπάρχοντα σχεδιασμό Συγκεντρωτικής Διαχείρισης των σκουπιδιών που θα μας πιει το αίμα, κάνοντας κάποιους πλούσιους πλουσιότερους, χώρια που θα μας καταστρέψει.
Ωστόσο τα προβλήματα στον τόπο μας γίνονται όλο και περισσότερα. Δεν πρέπει να περιορίσουμε τον αγώνα μας μόνο κατά του ΧΥΤΑ. Πρέπει να δούμε την ρίζα της αδυναμίας μας και να δουλέψουμε μεθοδικά και επίμονα προς τον στόχο μιας καλύτερης και ισχυρής κοινωνίας, σε τοπικό τουλάχιστον επίπεδο. Για να γίνει αυτό χρειάζεται να ξαναβάλουμε στο τραπέζι του προβληματισμού μας την ιδέα για δημιουργία ενός Διακοινωνικού Φορέα όλων των Λευκιμμαίων απανταχού της γής, ώστε να ορθώσουμε ένα ισχυρό μέτωπο κατά της κεντρομόλας δύναμης της Χώρας και της ασυδοσίας της κεντρικής εξουσίας, να δώσουμε σάρκα και οστά στην αγάπη των Λευκιμμιωτών για τον τόπο τους, να συντάξουμε ένα τοπικό σχέδιο ανάπτυξης με παλλαϊκή αποδοχή για να ξέρουμε που πάμε και τι Λευκίμμη θέλουμε στο Μέλλον, να θεραπεύσουμε χρονίζουσες καταστάσεις κοινωνικής παθογένειας (όπως π.χ. τις τοπικιστικές αντιθέσεις, την μη συμμετοχή στα κοινά κ.λ.π.), και να δώσουμε πραγματική ελπίδα ζωής στον τόπο μας.
Η αρχή μπορεί να γίνει εδώ και τώρα με κάθετη βελτίωση της λειτουργίας και των διαδικασιών λήψης αποφάσεων της Συντονιστικής. Δεν νοείτε, μετά από τόσους αγώνες για Δημοκρατία, σε μία χώρα που είναι η γενέτειρα της Δημοκρατίας, να υποχωρούμε σε σκοταδιστικές μεθόδους Ανατολίτικης προέλευσης. Η Δημοκρατία μπορεί να μην είναι ικανή συνθήκη για σωστές αποφάσεις, είναι όμως αναγκαία συνθήκη, γιατί χωρίς αυτήν σίγουρα τρέχουμε με όπισθεν. Μόνο με Δημοκρατικές διαδικασίες θα μπορούμε να ελπίζουμε σε διεύρυνση της συμμετοχής και δι’ αυτής, στην επίτευξη και του συγκεκριμένου στόχου μας, που πλέον είναι η μετατροπή του περιφραγμένου χώρου στα Μισοράχια σε ένα θαυμάσιο θεματικό πάρκο για περίπατο, αναψυχή, αθλοπαιδιές, πολιτιστικές εκδηλώσεις και ότι άλλο ωραίο μπορεί να βγει απ’ την φαντασία μας. Η νίκη είναι δική μας.

Γιώργος Σ. Βλάσσης (Μελισσουργός) 20 Σεπτέμβρη 2008

Κι όμως. Ο Χορός είναι Μαγεία!!!

Δεν είμαι κριτικός τέχνης και ούτε παρακολουθώ συστηματικά, ιδιαίτερα την τέχνη του χορού. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, με την αλματώδη ανάπτυξη των σχολών χορού, τις περισσότερες φορές που παρακολούθησα χορευτικές παραστάσεις μου δημιούργησαν αρνητικά συναισθήματα. Κάτι σαν δημοσιο-σεξιστικές προβολές, ή ναρκισο-μαζοχιστικές γυμναστικές επιδείξεις μου θύμιζαν. Η χειμαρρώδης εμφάνιση στο χορευτικό στερέωμα του Δημήτρη Παπαϊωάννου ανέτρεψε ριζικά την σχεδόν παγιωμένη αυτή αίσθησή μου, για να επαναφέρει την εκτίμησή μου στην ορχηστρική τέχνη που είχα σχηματίσει βλέποντας για πρώτη φορά Νιζίνσκυ. Τελείως διαφορετικές οι εποχές και η τεχνική τους. Το συναίσθημα του Μαγικού και υπέρκοσμου όμως το ίδιο. Όσοι δεν το νιώσατε αξίζει εδώ να τολμήσετε. Για τον Νιζίνσκυ υπάρχει προηγούμενη καταχώρηση σ' αυτό το blog ενώ και για τους δύο κορυφαίους και παγκόσμιας αναγνώρισης κορυφαίους καλλιτέχνες, μπορείτε να βρείτε περισσότερα στο You Tube.