Το λιμάνι μας

Στο διαδίκτυο βρήκα αυτήν την ωραία αεροφωτογραφία από το κεντρικό μας λιμάνι και θεώρησα καλό να την αναρτήσω για να θυμίζω στους απανταχού Λευκιμμιώτες ότι η "αγκαλιά" της ιδιαίτερης πατρίδας μας τους περιμένει πάντα με αγάπη.

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΠΤΗΣΕΙΣ ΜΕ «ΑΡΙΣΤΕΡΑ» ΦΤΕΡΑ

Πριν μερικές δεκαετίες ο μεγάλος διανοητής και μέντορας της γενιάς μου Ιβάν Ιλίτς, χρησιμοποιώντας στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ αποδείκνυε στους έκπληκτους αναγνώστες του ότι στο Λος Άντζελες, την πόλη με το πιο τέλειο οδικό δίκτυο στον κόσμο, η ταχύτητα του μέσου ΙΧ αυτοκινήτου είναι μικρότερη της ταχύτητας του γαϊδάρου (5χιλ/ώρα)!!! Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό, δεν χρειάζεται παρά την απλή λογική να κατέχει κανείς (που δυστυχώς μόνον οι διανοητές κατέχουν σήμερα) για να καταλάβει του λόγου το αληθές. Να πως αποδεικνύεται η αλήθεια : Ανάγοντας τα έξοδα ενός ΙΧ (κόστος αγοράς, καύσιμα, επισκευές, ασφάλεια, τέλη κυκλοφορίας, έξοδα πάρκινκ, πρόστιμα παραβάσεων κ.λ.π.) σε χρόνο εργασίας μέσου εργαζόμενου (μεροκάματα), προσθέστε σ’ αυτά τον χρόνο που κάνει ένα μέσο ΙΧ να διανύσει τα χιλιόμετρα του κοντέρ του όταν αποσυρθεί, προσθέστε ακόμη τον χρόνο για ανεύρεση πάρκινκ και όλο αυτό το άθροισμα διαιρέστε το με τα χιλιόμετρα του κοντέρ για να δείτε ότι ο άνθρωπος δεν λέει αρλούμπες. Δεν μέτρησε βέβαια το κόστος σε ανθρώπινα θύματα από τροχαία ατυχήματα, ούτε το κόστος θεραπείας από ασθένειες οφειλόμενες στην εργασία και την οδήγηση (π.χ. ψυχασθένειες που βρίθουν στην πόλη του δείγματος). Παρατήρησε όμως ότι οι φυσικές αποστάσεις έχουν μεγαλώσει από την εποχή του γαϊδάρου. Για να επισκεφθεί κανείς τον φίλο ή τον συγγενή του σήμερα, ή για να πάει για ψώνια, ή το παιδί του στο σχολείο ή για να πάει στη δουλειά του, ή να πάει να διασκεδάσει κ.λ.π. μετράει την απόσταση με τον χρόνο οδήγησης του ΙΧ του. Έτσι ο προορισμός του (απόσταση) έχει μακρύνει καταφανώς. Τι Βαβυλωνία κι ετούτη !

Χρησιμοποιώντας τον ίδιο τρόπο σκέψης μπορούμε εύκολα να δώσουμε την απάντηση στο αίνιγμα που συνήθιζα να υποβάλω στους φίλους μου :

«Πως γίνεται να ταξιδεύουν μαζί, σε θέσεις δίπλα-δίπλα του ίδιου αεροπλάνου ένας βιομήχανος με έναν απλό εργαζόμενο στην βιομηχανία του και ο χρόνος του ταξιδιού τους να είναι για τον καθένα πολύ διαφορετικός».

Η απάντηση βέβαια είναι ότι αν προσθέσουμε στον χρόνο της πτήσης (που είναι ο ίδιος και για τους δύο) τον χρόνο που χρειάζεται ο καθένας τους να εργαστεί για να αγοράσει το εισιτήριο πτήσης, τότε ο χρόνος μετάβασης στον προορισμό τους είναι πολύ μεγαλύτερος για τον εργάτη.

Όλ’ αυτά τα παράδοξα ξανατριβέλισαν το μυαλό μου παρακολουθώντας τις τελευταίες μέρες στην τηλεόραση μία σειρά αμερικάνικης (τι άλλο ;) προέλευσης με τα κατορθώματα του ανθρώπου στον τομέα των αερομεταφορών και ιδιαίτερα στην κατασκευή ιπτάμενων μεγαθήριων όπως του μεγαλύτερου αεροπλάνου στον κόσμο του Ρωσικού Τούπολιεφ και του Αμερικάνικου Μπόϊνκ 747. Τι ειρωνεία! Το Αμερικάνικο πνεύμα του “Bigest in the world” ξεπεράστηκε από την χώρα πρότυπο της Αριστεράς, την πρώην Σοβιετική Ένωση!

Και σαν να μην έφτανε αυτό ήλθε καπάκι και η αναγγελθείσα από τον Σοσιαλιστή Δήμαρχό μας συζήτηση στο Δημοτικό μας Συμβούλιο για το θέμα του σχεδιαζόμενου αεροδρόμιου στην Λευκίμμη ως επιβαλλόμενη αναγκαιότητα εξυπηρέτησης των γιγάντιων σύγχρονων αεροσκαφών τα οποία δεν χωράει ο αεροδιάδρομος της χώρας.

Στο νου μου έρχεται συνειρμικά και ο μύθος της Παλαιάς Διαθήκης για τον Πύργο της Βαβέλ κι ακόμα η εικόνα της σχωρεμένης της Καλής μου που κοιτάζοντας ψηλά στον ουρανό ένα από τα σπάνια τότε αεροπλάνα μονολογούσε ανήσυχη: « Μωρέ τι διαόλοι πετούνε εκεί πάνω !!». Νέος τότε του λόγου μου δεν φανταζόμουνα πόσο δίκιο είχε. Χωρίς στο ελάχιστο τις σημερινές δικές μου γνώσεις η σεβάσμια γερόντισσα, και μόνον με το αξιοθαύμαστο ένστικτο της ζωής που μέσα της έφερε ως μάνα 6 παιδιών και πολλών εγγονιών σε εποχές τραγικά δύσκολες, έμελλε να προφητέψει με ακρίβεια την εξέλιξη της ανθρώπινης αλαζονείας και την επέλαση του «ιπτάμενου» καπιταλιστικού ανταγωνισμού. Καημένη Λευκίμμη με τον πάλαι ποτέ πλούσιο ελαιώνα σου, τον νεοκλασικό δομημένο ιστό σου, τα γαλανά ακρογιάλια σου, τα ήσυχα ζεστά καλοκαίρια σου, τις ιδιαίτερες μυρωδιές και τις γεύσεις σου, τι σου έμελλε να πάθεις. Σαν να μην έφτανε που σε κατατάξανε στην Τρίτη ζώνη ανάπτυξης, δεν φτάνει που σου τα πήρανε όλα και σε αφήσανε χωρίς νερό, χωρίς λάδι, χωρίς αποχέτευση, χωρίς αλυκές, χωρίς λιμάνι, χωρίς γιατρούς, χωρίς δασκάλους, με ετοιμόρροπα σχολεία, με σπίτια ερειπωμένα, με αγροτόδρομους σαν κοίτες ποταμών, με σχεδόν ανύπαρκτη πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγή, με μαζικό τουρισμό άθλιας στάθμης, χωρίς θέατρο, χωρίς πανεπιστημιακό τμήμα, το μόνο που απέμεινε για να σε αποτελειώσει είναι το αεροδρόμιο. Το δέλεαρ οι θέσεις δουλείας που θα εξασφαλίσει (;) όπως μόνο ο καπιταλισμός ξέρει από αυτά!. Σίγουρο δόλωμα όχι μόνον για τους θαυμαστές του Αμερικάνικου Ονείρου αλλά και για τους θαυμαστές του Ρώσικου τοιούτου, τους «καθαρόαιμους» αριστερούς και αριστερίζοντες, τους μη ανεχόμενους μύγα στο σπαθί τους και πολύ θιγόμενους όταν τους αποκαλύπτεις την ταυτότητα του Ιδιωτικού και του Κρατικού Καπιταλισμού. Πώς να βρεί τούτος ο τόπος πατριώτες να υπερασπισθούν τον ανεπανάληπτο φυσικό του πλούτο απέναντι στην καταστροφική επέλαση του Παγκόσμιου Καπιταλισμού; Περίεργος είμαι να δώ αν θα βρεθεί έστω και ένα μέλος του Δημοτικού μας Συμβουλίου οποιασδήποτε παράταξης να διαφωνήσει με την τεράστια υποβάθμιση της ζωής στη Λευκίμμη που θα σηματοδοτούσε η δημιουργία αεροδρόμιου. Να δούμε πόσοι Λευκιμμιώτες έχουν όχι μόνον τις γνώσεις αλλά κυρίως το σθένος να αγνοήσουν την γενικευμένη και ποικιλότροπα προετοιμασμένη κοινή αποδοχή του Καπιταλιστικού «παράδεισου». Να δούμε ποιοι θα καταφέρουν να αποκαλύψουν τα μυστικά της καπιταλιστικής διαβρωτικής ικανότητας, τα μυστικά του Zonic και του κατακερματισμού του κοινωνικού χωροχρόνου σε χρόνο και χώρο δουλείας, χρόνο και χώρο διασκέδασης, χρόνο και χώρο άθλησης, χρόνο και χώρο μόρφωσης κ.λ.π. όταν όλοι λίγο πολλοί έχουμε αποδεχτεί και έχουμε συνηθίσει σ’ αυτά από καιρό. Να δούμε ποιος θα τολμήσει να εξηγήσει στον απλό Λευκιμμιώτη τι σημαίνει για την Λευκίμμη η κατάταξή της στην Τρίτη ζώνη ανάπτυξης και πόση υποβάθμιση της ποιότητας ζωής αυτό σημαίνει. Μπορεί άραγε να φαντασθεί κανείς πως θα γίνει το Αλεύκι αποδεχόμενο αυτήν την προοπτική, την προοπτική της βιομηχανικής ζώνης, του ΧΥΤΑ, του αεροδρομίου, της νυχτερινής «διασκέδασης» των εργατικών γκέτο, των ναρκωτικών, της βίας, της εγκληματικότητας, του θορύβου, της ρύπανσης, της έντασης εργασίας, του άγχους για την εξασφάλιση του επιούσιου κ.λ.π.; Δεν χρειάζεται πολύ φαντασία. Αρκεί να δούμε τι έγινε αλλού σε αντίστοιχες περιπτώσεις «ανάπτυξης». Όσοι «φευγάτοι» είχαν την δυνατότητα το έσκασαν πανικόβλητοι μήπως βρουν αλλού μια ήσυχη ανθρώπινη γωνιά να στήσουν απ’ την αρχή το όνειρό τους και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Μπούρδες και κολοκύθια τούμπανα αφού ο καπιταλισμός και οι συνέπειές του πάει παντού. Χώρια το άλγος της κομμένης ρίζας και τις ενοχές της χαμένης και προδομένης πατρίδας. Αυτοί που μείνανε ήταν πάντα οι απελπισμένοι κι ανήμποροι να ξεφύγουν απ’ τα νύχια του απάνθρωπου συστήματος. Τα πρώτα θύματα αλλά και οι τελευταίοι των Μοϊκανών, οι μόνοι στους οποίους ο τόπος μπορεί να στηρίξει την ελπίδα για το μέλλον. Όλοι εμείς δηλαδή που οφείλουμε να ψάξουμε να βρουμε τις λύσεις, γιατί και λύσεις υπάρχουν και προτάσεις και σπουδαγμένους έχουμε και χρήμα υπάρχει. Αρκεί μόνο να το θέλουμε. Γιατί η Ανάπτυξη που μας υπόσχονται οι άρχοντες της χώρας και της κεντρικής εξουσίας κάθε άλλο παρά μονόδρομος είναι. Μπορούμε μέσα από ένα Πανλευκιμμαϊκό Μέτωπο να δώσουμε στον τόπο μας μία απείρως καλύτερου τύπου Ανάπτυξη που να εξασφαλίζει ισορροπία όλων των κλάδων παραγωγής, δικαιοσύνη στην κατανομή των ωφελημάτων, ανάδειξη και προστασία των παραγωγικών μας πόρων, κοινωνική συνοχή, ευδιάκριτη τοπική ταυτότητα, ποιοτικό τουρισμό και όχι μαζικά μπουλούκια και κοπάδια προβάτων στα μαντριά τύπου All enclusiv όπως αυτούς που θα μας φέρνουν τα γιγάντια αεροπλάνα. Γιατί το πρόβλημα του τουρισμού δεν είναι ποσοτικό αλλά ποιοτικό και ο ποιοτικός τουρίστας δεν πρόκειται ποτέ να έλθει σε μία περιοχή τρίτης Ζώνης. Θα έλθει μόνον ο ασεβής κάφρος και το τσουλί του τύπου 18-30 που δίνει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα μόνο σε χώρες που δεν έχουν πολιτισμό και ιστορία, άρα δεν έχουν αντιστάσεις. Ελπίζω ότι η Λευκίμμη θα βρεί σύντομα την δύναμη να αντισταθεί σε μια τέτοια προοπτική όπως βρήκε την δύναμη να αντισταθεί στον ΧΥΤΑ.

Το κλειδί αυτής της αντίστασης θα το φτιάξει ο Διακοινωνικός Φορέας Λευκίμμης που είναι στα σκαριά και τον οποίο προσπαθούν απεγνωσμένα οι γνωστές δυνάμεις της παρακμής να αγνοήσουν και να σπιλώσουν.

Ριγγλάδες 01/05/07 Γιώργος Σ. Βλάσσης (Μελισσουργός)

Υ.Γ. Κουράγιο για να γράψω αυτό το κείμενο τις δύσκολες αυτές ώρες μου έδωσε μία πολύ μεγάλη κουβέντα που είπε ένας ακόμη μεγαλύτερος άνθρωπος, ο Μπέρτολτ Μπρέχτ :

«Μην σνομπάρεις ποτέ ένα μερμήγκι που προσπαθεί να μετακινήσει ένα βουνό. Βάλε κι εσύ ένα χεράκι για να μην παγιωθεί η εντύπωση ότι το βουνό είναι αμετακίνητο».

Τι είπε ο άνθρωπος! Σ’ ευχαριστώ Μπέρτολτ. Θα σε θυμάμαι πάντα.

Πιπίνα : Η μασκώτ της Μπούκας

Από τις πιό όμορφες θυλικές παρουσίες της πλάζ στην Μπούκα, η Πιπίνα, όπως την φωνάζει το αφεντικό της, που το ακολουθεί κατα βήμα σε ξηρά και θάλασσα. Μία τρυφερή σχέση ανθρώπου με ζωντανό που αυτόματα φέρνει στο μυαλό πλήθος συνειρμικών σκέψεων, από τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων μέχρι τα πειράματα εξάρτησης του Παυλώφ.

Με απλό κλίκ πάνω στο σχέδιο μεγενθύνετε ώστε να γίνει ευανάγνωστο και να μπορέσετε να το μελετήσετε στις λεπτομέρειές του. Για οποιαδήποτε διευκρίνιση εδώ είμαστε. Θα ακολουθήσει βεβαίως και λεπτομερής επεξηγηματική καταχώρηση.

ΚΟΣΚΙΝΑ ΠΑΝΤΟΥ

Το κόσκινο, ως πανάρχαιο εργαλείο επιλεκτικής διαλογής, κυρίως των καρπών της γής ως προς το μέγεθός τους, ευρύτατα χρησιμοποιούμενο εργαλείο για τον ίδιο σκοπό στις μέρες μας, απέδειξε την χρησιμότητά του και την ιδιοφυή έμπνευση του άγνωστου εφευρέτη. Ενός εφευρέτη πρωτόγονου και ίσως το ίδιο σημαντικού και το ίδιο ατελούς και ασήμαντου όσο όλοι οι «συν αυτώ» . Ενός εφευρέτη του οποίου το λοιπό αποτύπωμα στον μάταιο τούτο κόσμο κανείς δεν ξέρει και συνεπώς θα μπορούσε να υποθέσει κανείς γι αυτόν από τα καλύτερα έως τα χειρότερα. Ενός ανθρώπου δηλαδή όπως θα μπορούσε να είναι καθένας από εμάς σήμερα.
Το δράμα ξεκινάει από την στιγμή που η εκθαμβωτική αποτελεσματικότητα και χρησιμότητα της μεθόδου επιλεκτικής διαλογής του κόσκινου, την οποία διαπιστώνουμε κάθε φορά που κοσκινίζουμε καρπούς, γεννήματα ή υλικά, όταν προσπαθούμε να εφαρμόσουμε την ίδια διαδικασία στους ανθρώπους το τελικό αποτέλεσμα είναι τραγικό με αναπόφευκτο θύμα τον ίδιο τον άνθρωπο. Η βιωσιμότητα είναι αντιστρόφως ανάλογη της επιλεκτικότητας λέει ένας νόμος της Φύσης. Παράδειγμα ένα είδος αετού με γαμψό προς το πλάι ράμφος που τρώει μόνο σαλιγκάρια και βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας των υπό εξαφάνιση ειδών. Κάποια στιγμή δηλαδή ο ίδιος ο χρήστης του κόσκινου ανακαλύπτει μέσα στο απορριπτέο κλάσμα της διαλογής τον εαυτό του!
Λένε ότι την μέθοδο του κοσκινίσματος στον άνθρωπο την εφάρμοσαν πρώτοι οι Λακεδαιμόνιοι στον Καιάδα Λάκκο, με κριτήριο την σωματική αρτιότητα. Μύθος βέβαια που τελευταία αποκάλυψε η αρχαιολογική έρευνα.
Η καταδικαστέα στις μέρες μας πρακτική διαλογής κατά τον μύθο του Καιάδα Λάκκου, δεν φαίνεται να έχει ξεριζώσει από την συνείδηση του σύγχρονου ανθρώπου την ιδέα εφαρμογής της μεθόδου του κόσκινου για πλειάδα εφαρμογών, όπως για την επιλεκτική διαλογή των Αρίων επί των… «παπαρίων», των αρτιμελών από τους ΑΜΕΑ, των έξυπνων από τους βλάκες, των καλών από τους κακούς, των χρήσιμων από τους άχρηστους, των προοδευτικών από τους οπισθοδρομικούς, των δεξιών από τους αριστερούς, των δικών μας από τους άλλους, των «έτσι» από τους «τέτοιους» κ.λ.π. κ.λ.π. Την επιλεκτική διαλογή όλοι στο σχολείο διδαχθήκαμε.
Έτσι ο σύγχρονος παρατηρητής δύσκολα μπορεί να διακρίνει την πρόοδο του σημερινού ανθρώπου από την εποχή του πρώτου εφευρέτη του κόσκινου. Γιατί, παρά την πρώτη φωτισμένη διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου στην Γαλλική επανάσταση και στη συνέχεια στην χάρτα των Ηνωμένων Εθνών, όπου αναγνωρίζεται η αξία του κάθε ανθρώπου, πόσες φορές άραγε δεν βρεθήκαμε όλοι μας στην θέση των απορριπτέων καρπών του κόσκινου και πόσες φορές δεν νοιώσαμε το στυφό συναίσθημα ως ανεπιθύμητου, ως απορριπτέου η ως «αναγκαίου κακού» μέσα σε ένα «ομοιογενές» κοινωνικό σύνολο; Η απάντηση που μάλλον ταιριάζει στο ερώτημα είναι : Όσες ακριβώς φορές εμείς οι ίδιοι εφαρμόζουμε την μέθοδο του κόσκινου στους συμπολίτες μας. Πόσες φορές άραγε αισθανθήκαμε τυχεροί όταν είχαμε την ευκαιρία να επικοινωνήσουμε με άτομα που έχουν διαμετρικά αντίθετες απόψεις με τις δικές μας; Πόσες φορές ανησυχήσαμε όταν όλοι οι γύρω μας συμφωνούν με τις απόψεις μας; Ακόμα χειρότερα, πόσες φορές νοιώσαμε άβολα όταν κάποιος της παρέας μας άσκησε κριτική; Καλύτερα λοιπόν να ψάχνουμε το κακό μέσα μας παρά γύρω μας. Δεν είναι έτσι αναπόφευκτο να υποστούμε κάποια στιγμή τις συνέπειες του κοσκινίσματος όταν πρώτοι εμείς κοσκινίζουμε;
Και βέβαια όταν η μέθοδος της επιλεκτικής διαλογής εφαρμόζεται από μία λέσχη, μία παράταξη ή ένα κόμμα, όπου η εφαρμογή αυτής της «τεχνολογίας του κόσκινου» ερμηνεύει την νομοτελειακή διαχρονική φθορά τους, η εφαρμογή της ίδιας μεθόδου στην περίπτωση ενός Διακοινωνικού Φορέα, ο οποίος φιλοδοξεί να αποτελέσει διαχρονικό θεσμό, η ενός απλού Πολιτιστικού Συλλόγου, που εξ’ ορισμού καλείται να εκφράσει ολόκληρη την κοινωνία στην οποία απευθύνεται και δεν στοχεύει στην έκφραση μιας συγκεκριμένης τάσης, όπως κάνουν οι πολιτικές παρατάξεις, είναι σίγουρη καταστροφή ως προς την αποδοχή του από το κοινωνικό σύνολο και οδηγεί στην συρρίκνωση και την περιθωριοποίηση, αφού η συγκεκριμένη τάση δεν μπορεί παρά να αποτελεί υπόλοιπο του πεδίου κάλυψης των παρατάξεων, να αποτελεί δηλαδή έκφραση ενός ελάχιστου τμήματος του συνόλου.
Το κοσκίνισμα λοιπόν, τουλάχιστον στην περίπτωση των Διακοινωνικών Φορέων, όχι μόνον δεν επιφέρει καμία ενδυνάμωσή του αλλά αντιθέτως οδηγεί νομοτελειακά στην συρρίκνωσή του. Γι αυτό, ο Διακοινωνικός Φορέας, οφείλει να εφαρμόζει αντίστροφες διαδικασίες από αυτές του κόσκινου των παρατάξεων.
Εδώ η διαφορετικότητα οφείλει να γίνει το ζητούμενο και όχι το απευκταίο. Η ομοφωνία, η ομοιομορφία, η ομοιογένεια πρέπει να αποτελούν ανησυχητικά στοιχεία και σίγουροι δείκτες στρεβλής πορείας αντί να αποτελούν αξιόπιστους δείκτες ορθότητας. Το κλασικό παράδειγμα του Γαλιλαίου, που διώχθηκε επειδή πρώτος είδε την γη σφαιρική, οφείλει να γίνει οδηγός στην αέναη αναζήτηση της αλήθειας και του σωστού δρόμου. Ιδιαίτερα μάλιστα στις μέρες μας που οι παγκόσμιοι δείκτες είναι στο κόκκινο, η αναζήτηση του διαφορετικού οφείλει να γίνεται συστηματική και οργανωμένη, ως μόνη ελπίδα διεξόδου.

Γιώργος Σ. Βλάσσης (Μελισσουργός) Λευκίμμη 06 Μάη 2008 κιν: 6974918444
e-mail: vlassis60@hotmail.com

Σπύρος Κουρής λέγεται ο συμπατριώτης μας που μου έδωσε την διπλανή αφίσσα. Αυτός και η γυναίκα του δημιούργησαν το Λαογραφικό Μουσείο Λευκίμμης με πολύ πλούσιο Λαογραφικό υλικό το οποίο οι ίδιοι συνέλεξαν με άοκνη και μακρόχρονη προσπάθεια. Τους ευχόμαστε κάθε επιτυχία στον σκοπό τους που είναι έργο ζωής για τ' Αλεύκι μας.

ΠΩΣ ΤΟ ΤΡΙΒΟΥΝ ΤΟ ΠΙΠΕΡΙ

( ΑΘΥΡΟΣΤΟΜΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ )

ΠΡΟΣΟΧΗ : Ίσως πρέπει να αποφευχθεί η επιδίωξη γονικής συναίνεσης.

Πιπεράτο και δροσιστικό, σαν παγωμένη τσιτσιμπύρα το θέμα μου. Αφορμή κάποια αντιφατικά σχόλια, ως αντίλαλος σε κάποιες λέξεις ή φράσεις μου, πράγματι σπάνιες, ή και πρωτόφαντες ίσως σε γραπτό λόγο (όπως άλλωστε σπάνια είναι και η Αλήθεια στις μέρες μας) οι οποίες φράσεις όμως (ω της υποκρισίας) τυχαίνει να είναι συχνότατα συναπαντούμενες (όχι μόνον αυτές) στον καθημερινό προφορικό μας λόγο.
Ξέρετε φίλοι μου, ένα από τα αδιάψευστα χαραχτηριστικά της συμπεριφοράς των αδύναμων χαραχτήρων, είναι και η υποκρισία τους. Ο αδύναμος άνθρωπος μοιάζει με τον θαυμαστό ήρωα πρωταγωνιστή μιας θεατρικής παράστασης, ο οποίος στο παρασκήνιο είναι το εντελώς αντίθετο της εικόνας του στο προσκήνιο.
Έτσι και η αντίδραση ελάχιστων (σπουδαγμένων κυρίως ως φευ) οι οποίοι αγνοώντας την αλήθεια που μας λέει ότι καμιά λέξη δεν είναι βρώμικη χυδαία ή αισχρή, ενώ όλες οι λέξεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν με τρόπο που να εκφράζουν σιχαντερά νοήματα, επιμένουν (μάταια βέβαια) να μας επιβάλουν για αποκλειστική χρήση στον γραπτό λόγο το «Γυναικείο γενετήσιο όργανο», ή έστω το «Αιδοίο» αντί για το «Μουνί». Επιμένουν ότι το να γράφεις «Πούτσο» είναι χυδαίο, ενώ αν γράφεις «Ανδρικό Μόριο», ή έστω «Φαλλός» είναι δόκιμο ή, έστω, ανεκτό!!
Ευτυχώς που σ’ ετούτα τα χώματα κακιά σκουριά δεν πιάνει, αφού έτυχε να τα πατήσουν κάποιοι φωτισμένοι πρόγονοί μας, που έβαλαν τα πράγματα πολύ νωρίς στη θέση τους, λέγοντας τα Σύκα-Σύκα και όχι Φιστίκια ή Μούσμουλα. Αλλά και όταν ακόμη το Αρχαίο Φέγγος έμοιαζε να σβήνει, με την βίαιη επέλαση ισχυρών συντηρητικών ρευμάτων και πάλι η μεταλαμπάδευση της απλής αυτής αλήθειας, στις πλάτες του Λαού μεταφέρθηκε ως εμάς (βλέπε Μαρία στο ποτάμι, Λιάτικα κ.λ.π.) όπως (δυστυχώς) στις ίδιες πλάτες έμελλε να καθίσει και η Βικτοριανή μούχλα, που μας μετέδωσαν κάποιοι δικοί μας σπουδαγμένοι Ευρωλιγούρηδες, αλλά και κάποιοι ευνούχοι Ανατολίτες, πανικόβλητοι από το φώς που αντίκρισαν κατά την έξοδο από τη μήτρα της μάνας τους-διαδικασία απόλυτα ζωτικής σημασίας, πού μοιάζουν να θέλουν να αντιστρέψουν. Κι όμως και οι Σάτυροι και η Αφροδίτη και ο Απόλλωνας, η Γαία, ο Διόνυσος και ο τραγοπόδαρος Πάνας δεν έπαψαν ποτέ να λειτουργούν στην ψυχή του Λαού, σαν κάλεσμα της Ζωής για τη Ζωή. Ο Μέγας Λαός δεν έπαψε ποτέ να γράφει στ’ αρχίδια του τις αφύσικες συμπεριφορές και τους κανόνες των ψυχικά ακρωτηριασμένων και συντηρητικών Λογιότατων, που τύχαινε να ανήκουν πάντα, οι καημένοι, στους βολεμένους και τους ευνοημένους αυτού του παραμυθιού. Έτσι ο θρασύτατος Καρνάβαλος, με την αθυρόστομη διαθήκη του, όχι μόνο τους τραβούσε τη μάσκα της υποκρισίας τους, αλλά ουσιαστικά τους ξεβράκωνε, μπας και καταλάβουν, τα άμοιρα, πόσο απλά είναι τα πράγματα και πόσο περίπλοκα τα κάνουνε, για να δικιολογούν (συνειδητά ή ασυνείδητα) την διπλή, τριπλή ή πολλαπλή μερίδα τους. Με την ίδια εκπληκτική συνέπεια και ευστοχία η Μαρία ( η ταβερνάρισσα στο ποτάμι) απάντησε στην προεκλογική χειραψία της Άντζελας με το αλησμόνητο « Είσαι πολύ μουνάρα»!!
Αχ ρε Μαρία. Πότε επι τέλους όλοι εμείς, οι σκορβουτόπληκτοι σπουδαγμένοι φωστήρες, θα εκτιμήσουμε την τεράστια κοινωνική προσφορά σου και την ικανότητά σου να τινάζεις στον αέρα το ψυχοπλάκωμά μας, ακόμη κι αυτό μιας νεκρώσιμης ακολουθίας, με μόνη την παρουσία σου δίπλα στο φέρετρο, χωρίς καν να πεις κουβέντα! Αρκεί μόνο η υποψία των συλλυπουμένων για το τι μπορεί να σκεύτεσαι για τις πάλαι ποτέ επιδόσεις του(της) εκλιπόντος(ούσας) για να αρχίσουν όλοι ομαδικά να αποχωρούν ξεκαρδισμένοι στα γέλια. Θα έπρεπε να σου είχαν κάνει προ πολλού την προτομή.
Και ενώ ο ρακένδυτος Λαός απολαμβάνει μέχρι τέλους το ξεφάντωμα στον χορό του γάμου, κυλιόμενος κατά Γης για να τρίψει με τον πούτσο το πιπέρι, ο Ευρωπαϊκά κουστουμάδος γαμπρός και το παρόμοια επιδεικτικό σινάφι του, είναι αναγκασμένοι (όταν το τολμήσουν ή όταν εξαναγκασθούν) να θυσιάσουν τα γαμπριάτικα κουστούμια τους, για μια και μόνη αξιόπιστη αναπαράσταση της γονιμοποίησης της Γαίας!! Άντε τώρα εσύ να τρίψεις καταγής το πιπέρι, πρώτα με τη μύτη, μετά με τον αγκώνα, μετά με τον κώλο και τέλος με τον πούτσο, για να μου πεις στη συνέχεια πού βρίσκεται η καθωσπρέπειά σου και η υποκρισία σου, παλιο μπαμπέση τσαρλατάνε.
Η μικροαστική μου καταγωγή, δεν με προόριζε για παθιασμένο εραστή και υπέρμαχο της Λαϊκής Σοφίας. Προσέξτε όμως λίγο το παράδειγμα ενός Λαϊκού ρητού που πρόσφατα ξανάκουσα και το οποίο είναι απαλλαγμένο από «κακές λέξεις». Αναφέρομαι στην πασίγνωστη παραβολή του σίκλου που φθείρεται μπαινοβγαίνοντας στο πηγάδι πολλές φορές, ενώ το πηγάδι δεν παθαίνει τίποτα! Είναι μια παραβολή που, αισθητικά τουλάχιστον, λόγω αναντιστοιχίας μεγεθών, αλλά και ορθολογικά, ως προς το ψεύδος της μονόπλευρης φθοράς των γεννητικών οργάνων που εκφράζει ( ακόμα κι αν δεχθούμε ότι υπάρχει φθορά) με βρίσκει αντίθετο. Γι αυτό ίσως ποτέ μου δεν την εκστόμισα. Δεν μπορώ όμως να παραβλέψω ή να αρνηθώ την παρηγορητική δράση της παραβολής αυτής όταν απευθύνεται στον κατέχοντα τον φθαρμένο και ανίκανο πλέον να εκτελέσει τα λειτουργικά του καθήκοντα «σίκλο».Εδώ η σωστή διεύθυνση (σε ποιόν λες την παραβολή) είναι καθαρή Λαϊκή Σοφία, ενώ η λάθος διεύθυνση (και όχι η λάθος λέξη) είναι αποκρουστική χυδαιότητα. Είναι η ίδια Σοφία, πού σπάζοντας πολλές φορές τα όρια του Ορθού Λόγου, λούζεται στην αίγλη και την δύναμη της Ποίησης, όπως στο: «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο» με την ασύλληπτη στην Λόγια Τέχνη, εκφραστικότητά του, ή το: «Σήκωσέ το το γαμημένο» για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι η Ποίηση δεν υπάρχει μόνον στα σχολικά εγχειρίδια, αλλά παντού και πάντα και όποιος έχει μάτια βλέπει, όπως θα έλεγε και ο Νέγρος.
Ακόμη μια παρατήρηση: Με αγώνες σε όλα τα μέτωπα, όλοι οι Έλληνες καταχτήσαμε ένα επίπεδο Ελευθερίας, που θεωρητικά και νομικά τουλάχιστον, δεν επιτρέπει σε κανέναν την λογοκρισία. Ο αγώνας όμως όχι μόνον δεν έληξε αλλά τώρα αρχίζει, αφού η χειρότερη μορφή λογοκρισίας ( ως γνωστόν τοις πάσι και παρα τοις Αρχαίοις Έλλησι) είναι η Αυτολογοκρισία, την οποία ΟΛΟΙ, εφαρμόζουμε (πολλές φορές αβασάνιστα) σαν μηχανισμό προσαρμογής σ’ ένα δεδομένο συντηρητικό περιβάλλον, που πολλές φορές τείνει να νεκρώσει κάθε ζωντανή ρίζα ζωής, όχι μόνο της Ποίησης αλλά και της… Γονιμοποίησης. Εδώ περιττεύουν νομίζω τα παραδείγματα και ο «νοών νοείτο». Γι αυτό οφείλουμε όλοι (όσοι τουλάχιστον γνωρίζουμε την ταύτιση του ενδιαφέροντος για Ζωή με το αέναο πάθος αναζήτησης του Φωτός του Αληθινού, να αντιπαλεύουμε, κατά το δυνατόν, την Αυτολογοκρισία, κι αυτό, περισσότερο σαν προσπάθεια ανάπτυξης συνθηκών ζωής στον τόπο μας και λιγότερο σαν ατομική ανάγκη έκφρασης και επικοινωνίας.
Οι μυστηριώδεις, ανεξερεύνητες και πανάρχαιες ζωογόνες δυνάμεις αυτού του τόπου, μας παράδωσαν έναν ασύλληπτο πλούτο Λόγου και έκφρασης που θα ζήλευε κάθε Λαός. Θα ήταν τουλάχιστον αφέλεια, αν όχι τραγικό ατόπημα υψίστης σημασίας, να προσπαθεί κάποιος να θέσει όρια στην έκταση του Λόγου. Την ζωή ή τον θάνατο, την σεμνότητα ή την χυδαιότητα μπορεί κανείς σήμερα (ευτυχώς) να υπηρετήσει παντοιοτρόπως. Ρίξτε μια προσεκτική ματιά στους λόγους πολλών επιφανών πολιτικών (όπως για παράδειγμα του Πλανητάρχη μας) για να διαπιστώσετε εκεί την κορύφωση της « τέχνης» εκφοράς ενός Λόγου, ο οποίος ενώ είναι παντελώς απαλλαγμένος από «βρώμικες» λέξεις, παρ’ όλ’ αυτά, βρίθει, θα έλεγα, πλήθους έντονων στοιχείων σεξιστικής χυδαιότητας, κατάφορης αδικίας, ωμής βίας και δυσωδίας μαζικών θανάτων. Η Υποκριτική Τέχνη στο απόγειό της!
Προσέξτε τώρα την εκρηκτικότητα του Λόγου (την Ποίηση θα έλεγα) στην φράση που χρησιμοποίησα στην πικέτα που περιέφερα στην πορεία της Εργατικής Πρωτομαγιάς, στην οποία απέδιδα σοβαρή ευθύνη για τις σημερινές, Μεσαιωνικού τύπου, συνθήκες εργασίας, αλλά και την γενικότερη κατάντια μας, στους κατά καιρούς ασκούντες την εξουσία «Αναπτυξιολόγους της πούτσας». Θα καταλάβετε τότε γιατί η φράση αυτή απέδωσε, με μοναδική ακρίβεια, όχι μόνον το συναίσθημά μου (αγανάχτηση, οργή και απελπισία) αλλά και όλων σχεδόν των συμπορευόμενων και όλων των παρακαθήμενων του Λιστόν, που επανειλημμένα χειροκρότησαν, και όλων των Κερκυραίων που με ενθουσιασμό με συνεχάρησαν. Η επιτυχία έχει να κάνει με την (ασυνείδητη ίσως) αλλά σαφώς διακριτέα από τον Λαό, έννοια και χρήση του όρου : Πούτσα και όχι πούτσος, καυλί, μαλαπέρδα, πέος, φαλλός κ.λ.π. Γιατί, όλος ο κόσμος ξέρει ότι η Πούτσα (Γένος Θηλυκό) δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρά εκείνη η άνευρη επικρεμάμενη σάρκα, ένα ξεφούσκωτο συχαντερό νιανιό δηλαδή, όπως ακριβώς και οι Αναπτυξιολόγοι μας. Απ’ την άλλη, στην λεκτική μας φαρέτρα έχουμε και τον Μέγα Πούτσο που…. τρίβει το πιπέρι και ο οποίος, (γιατί να τον κρύψομεν άλλωστε) είναι ( καθόλου τυχαία βέβαια) γένους Αρσενικού. Ενώ δηλαδή και οι δύο λέξεις φαίνεται να αντιστοιχούν στο ίδιο αντικείμενο, στην πραγματικότητα διαφέρουν επι της ουσίας, που υποδηλώνει η εκάστοτε κατάσταση του αντικειμένου, καθώς και τα συναισθήματα που αυτή η κατάσταση μπορεί να προκαλεί. Τι να κάνουν τώρα οι λέξεις «Πέος» ή «Φαλλός» στην περίπτωση των αποτυχημένων Αναπτυξιολόγων;
Τέλος , ο αναγνώστης αυτού του κειμένου, καθώς και όλων όσων κειμένων προέκυψαν από την ίδια γραφίδα, οφείλει να παραδεχτεί, ότι ο σεβασμός σ’ αυτά της Λόγιας Ποίησης, του Λόγιου λεξιλογίου, είναι ίδιου βαθμού με τον σεβασμό της Λαϊκής Ποίησης και του Λαϊκού Λεξιλογίου. Θα ήταν ανοησία να παραγνωρίσω την αξία του ενός υπέρ του άλλου. Στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης και της βαρβαρότητας, το πρώτο που πλήττεται και κινδυνεύει είναι η γλώσσα μας και ιδιαίτερα η Αριστοφανική μας ρίζα , η Λαϊκή μας ποίηση και η Πολιτισμική μας Παράδοση. Με την εισβολή ξένων λέξεων και κυρίως ξένων τρόπων σκέψης και ξένων πολιτισμικών προτύπων, η δική μας ταυτότητα απεμπλουτίζεται και απαξιώνεται. Ο Λόγος σαν ουσιαστικό στοιχείο της Ταυτότητάς μας, αλλά και σαν βασικό εργαλείο έκφρασης σκέψεων, ιδεών και εννοιών, φτωχαίνει επικίνδυνα, για να χωρέσει στα ξύλινα κιβώτια του «μωρανθέντος άλατος». Μόνο πάνω απ’ το πτώμα μας, παιδιά.-
Ριγγλάδες 20 Ιούνη 2005 Γιώργος Σ. Βλάσσης (Μελισσουργός)