Κτίριο Κοτινά στα Λιάτικα

Έδώ βλέπουμε ένα κλασικό παράδειγμα αναξιοποίητου πανέμορφου κτιρίου το οποίο θα μπορούσε να ενταχθεί σε πρόγραμμα σαν αυτό που προτείνουμε για την σωτηρία και αξιοποίηση του παραδοσιακού μας δομημένου ιστού. Πάρα πολλά κτίρια σαν αυτό μοιάζουν σαν ώριμα μήλα πάνω από το ανοιχτό στόμα της αρκούδας του καπιταλλισμού και των ιδιωτικών ανώνυμων εταιρειών. Το άνοιγμα νέων μεσητικών γραφείων στον Δήμο μας, σε συνδοιασμό με την αναμφισβήτητη υποβάθμιση της κοινωνικής μας οργάνωσης με παράλληλη εξιδανίκευση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού. Η οικονομική αφαίμαξη της Λευκίμμης, η αλοίωση της ταυτότητας και η αποδιάλυση του εναπομείναντος κοινωνικού της ιστού, δεν θα σταματήσουν αν δεν δράσουμε ριζικά με την δημιουργία και στήριξη του Διακοινωνικού μας φορέα που είναι η μόνη οδός για να επιτευχθούν οράματα σαν αυτό της εταιρίας λαϊκής βάσης για τα παλιά σπίτια.

ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΜΜΕΝΑ ΣΠΙΤΙΑ

( ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟ ΠΑΡΔΑΛΙ, ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ )

Ήταν Μάης όταν, απευθυνόμενος με αίτηση στον Δήμο μας, ζητούσα να φέρει για συζήτηση, ως βασικό θέμα, το πρόβλημα των εγκαταλειμμένων σπιτιών όλων των οικιστικών συγκροτημάτων του τόπου μας. Κατά παράκληση του προέδρου του Δ.Σ. κ. Χ. Γαστεράτου, ανέλαβα να συντάξω και μια εισήγηση για τον εμπλουτισμό της συζήτησης, πράγμα που αμέσως έκανα, καταθέτοντας αντίτυπο και στον Δήμο μας. Αδίκως όμως περίμενα να δω το θέμα στο πινάκιο των υπο συζήτηση θεμάτων κάποιας από τις επόμενες συνεδριάσεις. Σε παρατηρήσεις μου, ο Πρόεδρος απαντούσε ότι το θέμα των σπιτιών υπάρχει στο τέλος του πινακίου ως «Αιτήσεις πολιτών» . Προσλαμβάνοντας την απάντησή του ως αδιαφορία και προσπάθεια υποβάθμισης του θέματος, θεώρησα απαραίτητο να κάνω τις παρακάτω κινήσεις :
α) Φωτοτύπησα, με έξοδα συμπολιτών, σε εκατοντάδες αντίτυπα την 6σέλιδη εισήγηση και την διένειμα παντού στα όρια του Δήμου μας.
β) Επέδωσα από ένα αντίτυπο σε όλους τους βουλευτές μας, όπως και στον Μητροπολίτη μας, προσπαθώντας να έλθω και σε προσωπική επικοινωνία μαζί τους, προσπάθεια που ευδοκίμησε μόνον με τον κ. Δένδια και κ. Γκερέκου. Και οι δύο υποσχέθηκαν ότι θα μελετήσουν την εισήγηση και θα μου απαντήσουν. Ακόμη περιμένω απάντηση, όπως περιμένω και από αρκετές άλλες προσωπικότητες που παρόμοια ενημέρωσα. Χειρότερη απ’ όλες η περίπτωση του κ. Γεωργιάδη, ο οποίος στο τυχαίο συναπάντημά μας στο Λιστόν (που έγινε μετά από πολλές αποτυχημένες επισκέψεις στο γραφείο του, όπου εισέπραττα πάντα την υπόσχεση ότι σύντομα θα κληθώ σε συνάντηση μαζί του ) μου απάντησε ότι: «Δύο περιπτώσεις υπάρχουν που δεν ανταποκρίθηκα : Η μία ότι δεν πρόλαβα να τη μελετήσω και η δεύτερη ότι τη διάβασα αλλά έκρινα ότι δεν άξιζε τον κόπο απάντησης». Τα συμπεράσματα δικά σας. Ο Δήμαρχός μας σε συνάντηση, εκτός υπηρεσίας, που είχα μαζί του , με συνεχάρη για την πρωτοβουλία, αλλά επιφυλάχθηκε, λέγοντας ότι: «Το θέμα είναι σοβαρό και θέλει λίγο συζήτηση». Υπερθεμάτισα, λέγοντας ότι πράγματι θέλει πολύ συζήτηση, η οποία όμως ποτέ δεν έγινε, παρόλο που πλειστάκις έκτοτε την επεδίωξα.
γ) Απευθύνθηκα στους εκπροσώπους των κοινωνικών φορέων του τόπου (Προέδρους συλλόγων, Δημοτικούς συμβούλους, Ιερείς, εκπροσώπους παρατάξεων κ.λ.π.) τους περισσότερους από τους οποίους ενέγραψα ως μέλη. Άδικα όμως ήλπιζα ενεργότερη συμμετοχή απ’ αυτούς, αφού κανείς τους δεν διατέθηκε να αναλάβει, σε πρακτικό επίπεδο, μέρους του φορτίου με αποτέλεσμα να …«απολαμβάνω » σε όλη της την αποτελεσματικότητα τη ρετσινιά του γραφικού, τριγυρνώντας κατάμονος για αφισοκολλήσεις, ενημέρωση, εγγραφή μελών κ.λ.π.. Όλα εδώ θα τα πούμε παιδιά.
δ) Συγκάλεσα συνέλευση Λευκιμμιωτών στο Λύκειο, στην οποία προσήλθαν μόνο 10 (!!) Λευκιμμιώτες, εν πολλοίς απογοητευθέντες από την προσέλευση, αν και πεισθέντες για την αξία της πρωτοβουλίας αλλά και την δυνατότητα υλοποίησής της. Πρακτικό αποτέλεσμα μηδέν.
ε) Έφτιαξα φακέλους πληροφόρησης με όλα τα σχετικά με την υπόθεση των εγκαταλειμμένων σπιτιών έντυπα και προσπάθησα να βρω ανταποκριτές για εγγραφή νέων μελών. Βρέθηκαν πέντε ανταποκριτές, στους οποίους δόθηκαν αντίστοιχοι φάκελοι πληροφόρησης, αλλά χωρίς αξιόλογη επιτυχία. Στόχος μου ήταν αφ’ ενός, συγκεντρώνοντας πάνω από 1000 υπογραφές, να ασκούνταν πίεση στην Δημοτική Αρχή (και όχι μόνο) ώστε να ασχοληθεί με το θέμα και εφ’ εταίρου να προσελκύσω το ενδιαφέρον εξειδικευμένων Λευκιμμιωτών , κυρίως ενός Νομικού , ενός Λογιστή, ενός Γραφίστα και ενός χρήστη διαδικτύου. Ούτε το ένα έγινε ούτε το άλλο.
ζ) Τέλος εξέδωσα αυτοκόλλητα και κονκάρδες με τον λογότυπο της προσπάθειάς μας «ΛΕΥΚΙΜΜΙΩΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΚΙΜΜΗ» τα οποία ελάχιστο ενδιαφέρον προκάλεσαν.
Οφείλω εδώ να αναφέρω ότι μεγάλο μέρος των εξόδων της όλης προσπάθειας καλύφθηκε από μικροσυνδρομές .
Αγαπητοί πατριώτες. Στο ήδη εντοπισμένο φαινόμενο γενικευμένης απαισιοδοξίας και άλλων φαινομένων της κοινωνικής ψυχοπαθολογίας μας, η παταγώδης, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, αποτυχία της πρωτοβουλίας αυτής, ήταν ήδη προδιαγραμμένη και εν πολλοίς αναμενόμενη, γι’ αυτό κανέναν δεν εξέπληξε, ελάχιστοι έκτοτε ενδιαφέρθηκαν να ρωτήσουν τι απέγινε με το θέμα των σπιτιών, αλλά και ούτε κανείς απογοητεύθηκε. Σαν να μην συνέβη τίποτα δηλαδή. Κι όμως κάτι, έστω μικρό αλλά σημαντικό επιτεύχθηκε : Ανεδείχθη, με τον καλύτερο ίσως τρόπο, ένα από τα πολλά προβλήματα του τόπου, που περιέλαβα σε πρόσφατο μονοσέλιδό μου, (26 παρακαλώ, κυρίαρχα προβλήματα. Ποιο να ξεχωρίσεις. Το ένα σπουδαιότερο από το άλλο) για τα οποία ούτε το Δημοτικό μας Συμβούλιο, ούτε κανείς άλλος Φορέας ασχολήθηκε ποτέ, ενώ τα περισσότερα από αυτά δεν τα γνωρίζουν καν οι Δημότες . Γύρω από το κυρίως θέμα ανεδείχθησαν περιφερειακά και άλλα προβλήματα, ή Αξίες, που ήταν παντελώς εκτός συζήτησης και ενδιαφέροντος, όπως η Κοινωνική Συνοχή, η Τοπική μας Ταυτότητα, ο Συντελεστής Ισοκατανομής Ωφελημάτων, η ανάγκη περιορισμού του χάσματος Φτώχειας- Πλούτου, η Κοινωνικοποίηση των Μέσων Παραγωγής, στον αντίποδα του στείρου διλήμματος Ιδιωτικοποίηση ή Κρατικοποίηση κ.λ.π. έστω και αν ο αμυδρός αυτός προβληματισμός αποτελεί ( δυστυχώς ακόμη) το περιθώριο του κυρίως «πιάτου» με περιεχόμενο ανάλογο του καθημερινού «διαιτολόγιου» με υποβαθμισμένα «εδέσματα» του τύπου : «Ποιος είναι τούτος που μιλάει;» ή «Τι ψηφίζει;» ή «Τι κρύβεται πίσω του ; » κ.λ.π. κ.λ.π., με ανάλογης έκλαμψης συμπεράσματα και βεβαιότητες, που ακόμα προσπαθώ να διασκεδάσω για να δείξω την μόνη αλήθεια που είναι το πραγματικό συμφέρον του κάθε Λευκιμμιώτη (φτωχού ή πλούσιου) και του τόπου μας γενικά.
Δεν κατηγορώ κανέναν. Απλά περιγράφω τη δύσκολη πραγματικότητα απ’ την οποία, το όραμα για την σωτηρία και σωστή αξιοποίηση αυτής της τεράστιας και ανεκμετάλλευτης κληρονομιάς (τα σπίτια μας), οφείλει να ξεπεράσει, ως σύγχρονη Αργώ ( Τυχαίο το όνομα άραγε ;) τις επίσης σύγχρονες Συμπληγάδες (Συν-Πληγάδες. Το σύνολο των Πληγών. Των πληγών της ψυχής μας εν προκειμένω και κατ’ επέκταση της κοινωνίας μας). Τι να κάνουμε, θα περιμένουμε όσο χρειαστεί. Τα ωραία πράγματα και απλά είναι και αργούν να γίνουν. Αρκεί να μην λήξουν τα «πακέτα» της Ε.Ε.
Δεν συμμερίζομαι ούτε την αισιοδοξία των υπέρμαχων Ευρωπαϊστών, που μόνο στην αγκαλιά της Ευρώπης αισθάνονται πιότερο υποφερτό το (έντεχνα καλλιεργημένο) αίσθημα ανασφάλειάς τους, ούτε την απαισιοδοξία των ενάντιων στην Ευρωπαϊκή ένταξη, οι οποίοι ταυτίζουν την κάθε αξιοποίηση των πακέτων της Ε.Ε. ως αποδοχή και της ίδιας της Ε.Ε. Αν έχουν την ίδια άποψη και για την επιδότηση στο λάδι να μας το πούνε. Σίγουρα η Ε.Ε. δεν έχει χωράφια που τα σπέρνει Εβρά και θερίζει Πακέτα για να μας τα χαρίσει. Ένα μικρό μόνο μέρος από τα λεφτά που μας παίρνει είναι αυτά που μας δίνει, κι αυτό το γνωρίζουν και οι πέτρες. Και βέβαια δεν είναι κανείς αφελής να πιστεύει ότι οι Ευρωπαίοι πολυσκοτίζονται για το πώς αξιοποιούμε εμείς τα πακέτα. Απλά μοιάζουν να λένε: « Κάντε, παιδιά, μια ψευτομελέτη και απλώστε μετά όλοι μαζί το χέρι να σηκώσετε το πακέτο ». Ακόμα, είναι εύλογο και αυτονόητο, πως δεν θα μας αφήνανε να πάρουμε φράγκο αν ήταν ενάντιο στο συμφέρον τους. Όταν όμως το δικό μας συμφέρον είναι και δικό τους συμφέρον, εμείς θα πούμε ότι δεν τα παίρνουμε επειδή η Ε.Ε. μας είναι αχώνευτη και δείχνει έτσι ότι μας τα κάνει δώρο επειδή μας αγαπάει; Μαγκιά θα ήταν, όχι μόνο να πάρουμε όσα περισσότερα μπορούμε, αλλά και να τα αξιοποιήσουμε προς όφελος όλων μας, με έργα σαν αυτό που προτείναμε για τα εγκαταλειμμένα σπίτια και όχι με έργα όπως το Λυρικό Θέατρο, που θέλουν κάποιοι με ελαφρά κοινωνική συνείδηση, ανάλγητοι στο δράμα του Λαού μας ψωροκομπορήμονες της πολιτισμικής μας βιτρίνας, ή με έργα που προτείνουν οι φωστήρες του Τεχνικού Επιμελητήριου και της Αναγνωστικής Εταιρίας, τα οποία ευνοούν τους λίγους προνομιούχους, αφήνοντας ακόμη πιο πίσω τους πολλούς μη προνομιούχους, όπως το Αεροδρόμιο, ο Χ.Υ.Τ.Α. η Βιομηχανική Ζώνη κ.λ.π. που τείνουν να μετατρέψουν τον Δήμο μας σε περιφερειακό αποδέκτη των οχλουσών και ρυπαρών δραστηριοτήτων της πόλης. Όλ’ αυτά με Αντισταθμιστικά Ανταλλάγματα βέβαια!! Ο Λαός μας αυτά τα περιλούζει με τη σοφία του στη φράση : «Να σε χέσω Αφέντη, να σε αλείψω μέλι».
Mε ποια λογική και κυρίως με ποιο δικαίωμα θα αφήσουμε τη Λευκίμμη να ρημάξει, τη στιγμή μάλιστα που σε άλλους Δήμους η αξιοποίηση αυτών των προγραμμάτων άλλαξε ριζικά την προοπτική τους, με έργα ανάλογα αυτού που προτείνουμε; Εμείς είμαστε οι έξυπνοι προοδευτικοί πατριώτες που δεν γουστάρουμε τα «λεφτά της Ευρώπης» κι αυτοί οι βλάκες απάτριδες και οπισθοδρομικοί που αξιοποιούν τα πακέτα για να κλείσουν κοινωνικές πληγές τους; Δεν είναι έτσι «συντρόφια» μου, αλλά ούτε και το αντίστροφο συμβαίνει. Απλά η Λευκίμμη, με τα δεκάδες μεγάλα προβλήματα, έπαψε προ πολλού να αποτελεί τόπο εναπόθεσης του ονείρου ζωής των νέων της και κυρίως των σπουδαγμένων παιδιών της. Έτσι η μοίρα του Αλευκιού δεν συναντιέται με το ενδιαφέρον τους και ο τόπος που τους ανάθρεψε και τους σπούδαξε με χίλιες στερήσεις, δεν απολαμβάνει της ανάλογης ανταπόδοσης απ’ αυτούς. Την κατανομή των ευθυνών μπορεί και πρέπει να την κάνει ο καθένας, όπως οφείλουν να κάνουν και οι παρατάξεις. Θα αναλάβει όμως καθένας μας, επι τέλους, το δικό του μερτικό, ή μήπως όλοι οι άλλοι φταίνε και καθένας από εμάς είναι ανεύθυνος;
Κάνετε όμως λάθος καμάρια μου (στους νέους μας μιλάω) και εσείς και οι γονείς σας που σας παροτρύνουν να πάρετε των ομματίων σας. Άξιο υποκατάστατο της γενέτειρας γης δεν βρέθηκε ακόμα σε κανένα μέρος του κόσμου και για κανέναν άνθρωπο. Όπου και να πάτε, όσο καλύτερες συνθήκες κι αν εξασφαλίσετε, ισόβιο είναι το άλγος της ξενιτιάς. Κανείς δεν γλίτωσε απ’ το σύνδρομο του Οδυσσέα. Ξεκομμένοι από τις ρίζες σας, τις παιδικές σας μνήμες, τις εικόνες, τα ακούσματα, τις γεύσεις, τις μυρωδιές, τα τόσα συναισθήματα και την μοναδική στον κόσμο πολιτισμική και Ιστορική σας παρακαταθήκη, θα πελαγοδρομείτε με ανεπικύρωτη ταυτότητα, χωρίς αντίκρισμα και με ανούσια παρουσία και συμβολή σαν ασήμαντα συστατικά αυτής της «ταής για χοιρινά» που τη λένε Παγκοσμιοποίηση. Τι να κάνετε; Σας απαντώ : Απλά τα πράγματα, γι’ αυτό και δύσκολα. Αν οι γονείς σας αδυνατούν, μέσα στο άγχος τους για να σας αναθρέψουν, να σας βρουν και τρόπο να στεριώσετε το όραμα της ζωής σας στον τόπο σας, τίποτε το παράξενο. Σ’ αυτό δυστυχώς απέτυχαν άλλοι που είχαν τα φόντα, τη μόρφωση (τρομάρα τους) και την Λαϊκή εντολή να το κάνουν αλλά…. Συγχωρήστε τους και ανοίξτε μόνοι σας τον δρόμο σας. Τα πάντα μπορούν να ξεκινήσουν τώρα, με μια παρέα φίλων, σαν αυτή που τώρα απολαμβάνετε στην δύνη των πρώτων σας ερωτικών σκιρτημάτων αλλά και την πλήξη της καθημερινότητας της καφετέριας και την ξυπνοπνευματύπνωση της μπάλας και άλλων παρόμοιων. Αρκεί αυτή η παρέα, πέρα από τα απαραίτητα στην ηλικία σας ερωτικά θέματα, να αφιερώσει λίγο χρόνο κάθε βδομάδα, για να συζητήσετε και να δώσετε ομαδική λύση στο πρόβλημα του επαπειλούμενου ξενιτεμού και γενικότερου εξανδραποδισμού σας. Ξέρετε πολύ καλά να οργανώνετε εκδηλώσεις, όπως γιορτές, πάρτι, εκδρομές κ.λ.π. Κάντε λοιπόν και μια σειρά εκδηλώσεων <Τέχνης, Χαράς και Σκέψης>. Τόσες ωραίες εξοχές, παραλίες και αίθουσες έχουμε στ’ Αλεύκι. Με ένα ακορντεόν, ένα μπουζούκι, μια κιθάρα και αρκετούς μεζέδες χωρίς αλκοόλ, κάντε μια ανακοίνωση έχοντας έτοιμη και την σχετική εισήγηση και να δείτε που όλοι θα πλακώσουν σαν Κάονες στη Σουπιά, για να πουν στο τέλος και την παρόλα τους. Ξέρω πόσο τρέμετε στην σκέψη ότι σε όποιον προτείνετε οτιδήποτε σχετικό θα σας χλευάσει. Στην αρχή αυτό θα συμβεί. Να είστε σίγουροι όμως πως, με λίγη απ’ την κούρλα της νιότης σας, δεν υπάρχει περίπτωση να αποτύχετε. Τότε όλοι θα σας προσκυνήσουν, με πρώτα τα κόμματα, που το μάτι τους έχει ασπρίσει μπας και δουν κανένα νεαρό ή νεαρά στις τάξεις τους. Θα γνωρίσετε τον θρίαμβο. Δεν μιλάω μόνο για την υπόθεση των εγκαταλειμμένων σπιτιών, που αν ευοδωθεί θα λύσει ένα σημαντικό μέρος του γενικότερου προβλήματός σας. Αυτό μπορεί να είναι μια καλή αρχή. Εκατό ιδέες μπορείτε να υλοποιήσετε. Στο χέρι σας είναι. Πολλοί θα προσπαθήσουν να σας μεταδώσουν την μαυρίλα της απαισιοδοξίας τους. Είναι φυσικό, αφού η απαισιοδοξία είναι όχι μόνον χαρακτηριστικό επακόλουθο των επανειλημμένων αποτυχιών, αλλά και των ψυχικά κουρασμένων ανθρώπων. Για το καλό σας, μην ενδώσετε σε απαισιόδοξες επιλογές και στάσεις ζωής. Είναι σαν να αποδέχεστε τον ψυχικό σας γεροντισμό. Τολμήστε τώρα. Η ταπεινότητά μου θα είναι πάντα στη διάθεσή σας να σας δίνω κουράγιο και να παίρνω από σας ζωή.
Η ιδέα ήταν (και θα είναι μέχρι να πραγματωθεί) να σωθούν όλα τα σπίτια των γονιών μας, τα οποία είναι με κλειστά παντζούρια, ακατοίκητα, και εγκαταλειμμένα στο έλεος του χρόνου. Τα σπίτια μας που γίνηκαν με τεράστιες θυσίες και πέτρα που μεταφέρθηκε με καΐκια από την Ήπειρο και με κάρα από το ποτάμι σε φοβερά δύσκολες συνθήκες στις οποίες πολλοί πρόγονοί μας άφησαν την καταξυλή τους. Τα σπίτια που αποτελούν σημαντικό κομμάτι της παράδοσής μας, της ιστορικής και πολιτιστικής μας συνέχειας, της μνήμης και των βιωμάτων των παιδικών μας χρόνων και όλων αυτών των μυστηρίων που διαμόρφωσαν την ψυχή και τον χαραχτήρα μας, την κοινωνική μας συνείδηση και ταυτότητα και τα οποία επίμονα και ισόβια αναπολούμε, οπουδήποτε αλλού κι αν βρεθούμε, στην απεγνωσμένη αναζήτηση για καλύτερες συνθήκες ζωής . Τα σπίτια που κινδυνεύουν όχι μόνο να καταρρεύσουν αλλά και τα «φιλέτα» από αυτά να γίνουν μαγνήτες συγκέντρωσης κεφαλαίου στις τσέπες των ολίγων και σε βάρος των πολλών και κυρίως σε βάρος των ιδιοκτητών τους, που ξεκόβονται έτσι από τις ρίζες τους.
Μα η ιδέα δεν περιορίζεται μόνο στην διάσωση των σπιτιών. Πλουτίστηκε και με το όραμα της δημιουργίας μιας Εταιρίας πραγματικά Λαϊκής Βάσης, ώστε με την ενοικίασή τους σε τουρίστες ποιοτικούς, να ρέει στ’ Αλεύκι κάθε χρόνο πολύ χρήμα, το οποίο με την διανομή μετοχών (ακόμη και υπό μορφή δανείου που θα ξεπληρώνεται από το μέρισμα του κέρδους από την λειτουργία της Εταιρίας Λ.Β. και στον τελευταίο Λευκιμμιώτη) να κατανέμει το όφελος σε όλη την κοινωνία και όχι σ’ αυτούς που έχουν. Ακόμα, με το σύστημα της διεύθυνσης από τους ίδιους τους εργαζόμενους, θα εξασφαλίζονταν ποιοτικές συνθήκες εργασίας, οι οποίες θα παρέσυραν προς το καλύτερο και τις συνθήκες άκρατου ανταγωνισμού που επικρατούν τώρα στην «μηχανή» του Κάβου. Μα ακόμα και αν η Εταιρία Λ.Β. αποτύγχανε (όπως διαβλέπουν οι ξεψυχισμένοι) το τεράστιο χρηματικό ποσό θα έχει έλθει στ’ Αλεύκι και θα έχουν αναπαλαιωθεί όλα τα εγκαταλειμμένα σπίτια. Ούτε αυτό το απλό δεν μπορούν να δούν οι τυφλίτες μας; Πολλαπλά τα οφέλη λοιπόν και παραλείπω μερικά άλλα. Δυστυχώς όμως δεν έγινε όσο θα έπρεπε αντιληπτή η σημασία της πρωτοβουλίας, με αποτέλεσμα να περιφέρομαι τα Δημοτικά διαμερίσματα, για πληροφόρηση και εγγραφή μελών, εντελώς μόνος μου σαν νέος Διογένης με το φανάρι, λες και εγώ ο εξηντάρης, για ότι λέω και κάνω έχω στόχο την αυτοπροβολή μου (όπως ισχυρίζονται οι κρίνοντες εξ’ ιδίων τα αλλότρια) και όχι γιατί προτιμώ την ρετσινιά του παλαβού (που οι ίδιοι «σοβαροί» εκσφενδονίζουν) από την παραίτηση στη μοναδική φιλοδοξία να καταθέσω στην υπηρεσία του τόπου μου τις όποιες ικανότητές μου. Έτσι, σε πρακτικό επίπεδο, καμία στήριξη. Αντιθέτως συνάντησα πολύ μικροψυχία και ανωριμότητα. Πόσες φορές δεν άκουσα ότι αυτά είναι κόλπα κομμουνιστικά, ή ότι η εποχή μας δεν τα επιτρέπει, ή (το πρώτο που ρωτάνε) αν υπάρχει κάτι παρόμοιο αλλού, στην Ελλάδα ή το εξωτερικό. Ακόμα όμως και όταν έδινα παρόμοια παραδείγματα και από τις ΗΠΑ (που είναι η Μέκκα του Καπιταλισμού) και την Κρήτη μας, την Καρδίτσα και τον Δομοκό των Βλάχων και των Καραγκούνηδων (που στην ψωροπερηφάνια μας πολλές φορές τους υποτιμούμε) ακόμη και τότε το όραμα φάνταζε ως όνειρο Ανοιξιάτικης νύχτας. Αμέσως χίλιες δυό δυσκολίες ορθώνονταν σαν αξεπέραστα εμπόδια για να αποδείξουν το ανέφικτο. Και πράγματι, αν οι νέοι μας δεν αντιληφθούν και κυρίως δεν αντιδράσουν έγκαιρα, τα βαθύτερα αίτια της κοινωνικής μας παθογένειας (ένα από τα οποία είναι η ψυχική γήρανση)τότε ο τόπος αυτός πράγματι δεν έχει να ελπίζει σε τίποτα. Προσωπικά θέλω να πιστεύω ότι η Λευκίμμη είναι πολύ μεγάλη για να πεθάνει. Γι’ αυτό προσδοκώ και εργάζομαι στην κατεύθυνση της συνένωσης όλων των ζωντανών δυνάμεων, που τώρα λειτουργούν αποσπασματικά και ασύνδετες μεταξύ τους (καθένας στην κοσμάρα του, όπως συνηθίζω να λέω) για να δούμε κάποια στιγμή, όχι απλά ένα εκτονωτικό της οργής μας Παλλευκιμμαϊκό συλλαλητήριο, αλλά την ποιο ουσιώδη, αυτονόητη και αναγκαία συνθήκη, θεσμοθετημένη στο διηνεκές, κατά την οποία και ο τελευταίος Λευκιμμιώτης θα έχει και την βούληση και την δυνατότητα (κυρίως αυτή) να αναλάβει το φορτίο της ευθύνης και της προσφοράς που του αναλογεί, ώστε να γίνει ο τόπος μας ένα πραγματικό φυτώριο ανθρωπιάς, ζωής και πολιτισμού. Καθόλου ανέφικτο δεν είναι αυτό. Γιατί όταν ο σκοπός είναι το καλό όλων και όχι των ολίγων και όταν ο λαός και κυρίως οι νέοι μας το απαιτήσουν με πάθος και επιμονή, τότε δεν υπάρχει δύναμη στον κόσμο όλο που να σταθεί εμπόδιο. Αυτό δεν είναι δική μου επινόηση αλλά μια Ιστορικά τεκμηριωμένη αλήθεια. Γι’ αυτό επιμένω πατριώτες ( και ιδιαίτερα εσείς νέοι της Λευκίμμης ) μην κάθεστε άπραγοι. Κουβεντιάστε το θέμα πρώτα στην παρέα σας και βρείτε μόνοι σας τον τρόπο να κινητοποιήσετε όλη την κοινωνία. Μέχρι τότε εγώ θα σας κρατάω το …φανάρι.

Με πολύ αγάπη
Γιώργος Σ. Βλάσσης (Μελισσουργός)
Ριγγλάδες 25 Αυγούστου 2005

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΛΕΥΚΙΜΜΑΙΩΝ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΣΠΙΤΙΑ
( ΛΕΥΚΙΜΜΙΩΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΚΙΜΜΗ )


Αγαπητοί συνδημότες, Δ. Σύμβουλοι, Δήμαρχε.
Όταν το 1997, με την ομιλία μου στα Κρητικά και στη συνέχεια με σειρά εισηγήσεων και ανοιχτών επιστολών προς το Λευκιμμαϊκό κοινό, άρχισα την προσπάθεια ανάδειξης των προβλημάτων του τόπου μας, πέραν των πασίγνωστων, όπως του Νερού, των Λυμάτων και των Σκουπιδιών, υποστήριξα την άποψη ότι κλειδί για την επίλυση όχι μόνον των παραπάνω προβλημάτων αλλά και άλλων σαφώς σοβαρότερων, κυρίως άϋλων, ήταν όπως και είναι η αξιοποίηση των εγκαταλειμμένων σπιτιών του Δήμου μας σε όλη του την έκταση από μία εταιρία πλατειάς Λαϊκής Βάσης. Έθετα και εξακολουθώ με μεγαλύτερη βεβαιότητα, να θέτω ως κορυφαία προτεραιότητα αυτή την ιδέα διότι η σωστή και έγκαιρη αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος θα ευνοήσει την λύση σε όλα τα άλλα προβλήματα που έχουν σχέση με την υγεία των πολιτών και των φιλοξενουμένων, όπως τα ραδιοκύματα, τα λύματα, τα σκουπίδια, το νερό. Θα δώσω εξηγήσεις γι’ αυτό παρακάτω. Η ανάκαμψή μου τελευταία στο ίδιο θέμα με μεγαλύτερη προσπάθεια και με την δημιουργία επιτροπής πρωτοβουλίας, οφείλεται στα άκρως ανησυχητικά σχετικά μηνύματα : Ξέρουμε σήμερα ότι στις Αργυράδες δραστηριοποιείται ιδιωτική εταιρία που αγοράζει παλιά σπίτια, τα αναπαλαιώνει και τα νοικιάζει σε Οικοτουρίστες. Ανάλογα συμβαίνουν και στον Χλωμό και στην Παλιά Περίθεια. Ακόμη γνωρίζουμε ότι σε όλο το νησί της Κέρκυρας δραστηριοποιείται μεσιτική εταιρία που φέρνει σε συναλλαγή μέσω του Διαδικτύου, αγοραστές παλαιών σπιτιών με ντόπιους ιδιοκτήτες. Αν αυτό συμβεί και στην Λευκίμμη, τα σπίτια αυτά που οι πρόγονοί μας έχτισαν μεταφέροντας την πέτρα με καΐκια από την Ήπειρο και στη συνέχεια με κάρα απ’ το ποτάμι, δεν θα φύγουν απ’ εδώ, ούτε θα μεταβληθούν σε ερείπια. Θα αναπαλαιωθούν, θα ομορφύνουν τους οικισμούς μας, θα φέρνουν πολύ χρήμα στον τόπο μας, σαφώς περισσότερο του Κάβου, μόνο που το χρήμα αυτό θα συγκεντρώνεται στις τσέπες ελάχιστων, ενώ όσοι από τους ντόπιους μπορούν, θα γλύφουν το κόκαλο, και οι εργαζόμενοι θα απολαμβάνουν τις ίδιες Μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας του Κάβου. Ο κύριος όγκος του πολύτιμου συναλλάγματος θα οδεύει εκτός των ορίων του Δήμου μας, αφού όπως ξέρουμε το χρήμα ούτε πατρίδα έχει ούτε ηθική. Η ανισότητα ανάμεσα στους φτωχούς και τους πλούσιους θα μεγαλώνει με όλα τα γνωστά επακόλουθα, όπως αύξηση της παραβατικότητας, ναρκωτικά , διάλυση του κοινωνικού ιστού κ.λ.π. Φαινομενικά λοιπόν, δεν υπάρχει κίνδυνος από την ανάληψη του έργου της αναπαλαίωσης και εκμετάλλευσης των παλιών σπιτιών από τους ιδιώτες επιχειρηματίες, μόνο που οι Λευκιμμιώτες θα χάσουν την περιουσία τους, κι ακόμα θα χάσουν τον κυριότερο κρίκο που τους κρατάει κοντά στις ρίζες τους, στην ιστορία τους. Η Λευκίμμη θα χάσει την ψυχή της. Τόπος χωρίς Ιστορική συνέχεια, χωρίς ψυχή, χωρίς ρίζες, είναι στα σίγουρα ευάλωτος σε κάθε είδους απειλές. Σήμερα με την παγκόσμια εξάπλωση του Διεθνούς Κεφαλαίου, οι επιπτώσεις του οποίου είναι καταφανείς και στον τόπο μας, όχι μόνον χρειαζόμαστε τα σπίτια των προγόνων μας να είναι καλοδιατηρημένα και να μας ανήκουν, αλλά πάνω απ’ όλα χρειαζόμαστε την αξιοποίησή τους με τέτοιο τρόπο που να μας δένει σαν κοινωνικό σύνολο και να μας εξασφαλίζει τους πόρους επιβίωσης και πολιτισμικής συνέχειας στο μέλλον, ιδιαίτερα σήμερα, σε μια δύσκολη Ιστορική καμπή, με σωρευμένα προβλήματα, με ελαχιστοποιημένη την αγροτική παραγωγή και κυρίαρχο οικονομικό στήριγμα τον άθλιο τουρισμό του Κάβου με όλους τους κινδύνους και τις συνέπειες της μονοδιάστατης αυτής εξάρτησης. Για όλους εμάς λοιπόν που πέρα απ’ την οικονομική αξία των παλιόσπιτών μας, έχουμε και μάτια και νού για να εκτιμούμε και την ανυπολόγιστη αξία της παράδοσής μας, όχι μόνον δεν μας ενδιαφέρουν τρόποι «αξιοποίησης» σαν αυτούς που προανέφερα και δυστυχώς εφαρμόζονται σε άλλες περιοχές του Νομού μας, αλλά είναι αυτές ακριβώς που προσπαθούμε να αποτρέψουμε, αυτές ακριβώς που με όλες μας τις Δυνάμεις θα αντιπαλέψουμε. Διότι με λύσεις σαν αυτές…
Τα μειονεκτήματα και οι κίνδυνοι θα είναι :
1) Ο ήδη σοβαρά προβληματικός Κοινωνικός μας Ιστός, που μας βρίσκει, σαν
σύνολο, μπουκουνιασμένους και σαν άτομα ανίκανους να συνδέουμε το
ατομικό μας ιντερέσο με το κοινωνικό, θα δεχθεί την χαριστική βολή, με
την επικράτηση του πνεύματος: «Ας βολευτώ εγώ τώρα με τα Ευρά που μου
δίνει για το παλιόσπιτο ο Ιδιώτης και στα κομμάτια το μέλλον του τόπου.
2) Με την πώληση των παραδοσιακών σπιτιών σε ξένα χέρια και την εξ’ αυτής
αποκοπή των Λευκιμμιωτών απ’ τις ρίζες τους, πολλοί συμπολίτες μας θα
εγκαταλείψουν τον τόπο τους, επιτείνοντας τα προβλήματα που προκάλεσε η
Αστυφιλία, με συνέπεια την παραπέρα αλλοίωση της Πολιτιστικής
Ταυτότητας του τόπου μας.
3) Με την αξιοποίηση της τεράστιας αυτής παραγωγικής μηχανής από Ιδιώτες, θα επέλθει μεγαλύτερη συγκέντρωση κεφαλαίου στους ολίγους οικονομικά ισχυρούς, ενώ θα μεγαλώσει το χάσμα μεταξύ φτωχών και πλούσιων.
4) Με το πέρασμα της αξιοποίησης των σπιτιών στους Ιδιώτες, θα χαθεί κάθε ελπίδα βελτίωσης των συνθηκών εργασίας από αυτές που υφίστανται οι εργαζόμενοι στον Κάβο, αφού τίποτε δεν αλλάζει στον συσχετισμό Εργοδοσίας – Εργαζομένων.
Η δική μας πρόταση:
Αντιθέτως εμείς προτείνουμε την αξιοποίηση αυτής της τεράστιας παραγωγικής μηχανής, η οποία σκουριάζει εγκαταλειμμένη απ’ την αδιαφορία μας, από μία εταιρία πραγματικά Λαϊκής Βάσης, στην οποία θα μετέχει και ο τελευταίος Λευκιμμαίος πολίτης, που θέλει να μετέχει και που θα καταβληθεί ιδιαίτερη προσπάθεια να πεισθεί γι’ αυτό.
Ακόμη και όσοι, λόγω ένδειας, δεν θα έχουν την δυνατότητα να αγοράσουν μετοχή, θα την αποκτούν υπό μορφή δανείου, το οποίο θα αποπληρώνεται από το μέρισμα.
Η απόκτηση του δικαιώματος εκμετάλλευσης των σπιτιών από την εταιρία Λ.Β. θα μπορεί να γίνει είτε με συμβόλαια μακροχρόνιας μίσθωσης, είτε με συμβόλαια αγοράς των σπιτιών από τους ιδιοκτήτες. Στην πρώτη περίπτωση ( ενοικίαση) το μίσθωμα, όπως είναι φυσικό, θα είναι χαμηλό, αφού θα συνυπολογισθεί το κόστος αναπαλαίωσης.
Με τον τρόπο αυτό :
1) Αποφεύγουμε το ξεπούλημα των παραδοσιακών σπιτιών μας στους άρπαγες
καιροσκόπους.
2) Διαφυλάττουμε με τον καλύτερο τρόπο την τοπική μας Ταυτότητα.
3) Εμποδίζουμε την συγκέντρωση κεφαλαίων στις τσέπες των εχόντων.
4) Κατανέμουμε το όφελος με τον πιο δίκαιο τρόπο σε όλους.
5) Αποκτάει ο τόπος μας έναν ποιοτικό εργασιακό πόλο, απέναντι στην ασυδοσία και την εκμετάλλευση των εργαζομένων στον Κάβο, που έτσι θα αναγκασθεί να βελτιωθεί.
6) Αρχίζει να αποκτά ο τόπος μας ένα Κοινό Όραμα, στοιχειώδες έστω, το οποίο θα συντείνει, σε σημαντικό βαθμό, στην διαμόρφωση ενός Μακροχρόνιου Επιτελικού Σχεδιασμού που θα χρησιμεύει σαν μπούσουλας όλων των επόμενων Δημοτικών Αρχόντων, ώστε η σύγκλιση ή η απόκλιση του έργου τους από την Λευκίμμη που θέλουμε να έχει πλέον αντικειμενικά κριτήρια αξιολόγησης.
7) Πετυχαίνουμε την σύνδεση της Ανάπτυξης και του Κέρδους με το
κοινωνικό όφελος, αφού το προτεινόμενο έργο έχει υψηλότατο συντελεστή
κατανομής των ωφελημάτων.
8) Θα κυκλοφορήσει και κυρίως θα μείνει στον τόπο μας ένα τεράστιο χρηματικό ποσό, από το οποίο θα ωφεληθούν άμεσα οι ιδιοκτήτες των σπιτιών, οι εργαζόμενοι στην εταιρία, οι κάθε είδους μικροεπαγγελματίες, και οι χιλιάδες των μετόχων.
9) Ο Δήμος μας ως βασικός μέτοχος (όπως προτείνουμε), αλλά και με τα επι πλέον έσοδα από τα τέλη παρεπιδημούντων, θα αυξήσει την ικανότητά του να ανταποκρίνεται στην κάλυψη των άλλων αναγκών του με ίδιους πόρους.

Κυρίες και κύριοι. Αγαπητοί Συνδημότες.
Από την παράθεση των χαραχτηριστικών αξιοποίησης των έρημων σπιτιών μας, πρώτον με την αδιαφορία και την επέμβαση της Ιδιωτικής ασυδοσίας και δεύτερον με εταιρία πραγματικά Λαϊκής Βάσης, με τους όρους που περιγράψαμε, είναι πανεύκολα αντιληπτό στον καθένα τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της πρότασής μας. Το συμπέρασμα είναι σαφές, όσο και το μήνυμα που διατρανώνουμε αυτή τη στιγμή σε κάθε κατεύθυνση : Οιοσδήποτε έχει την ευγενή φιλοδοξία να προσφέρει ουσιαστικό έργο σ’ ετούτο τον μαραμένο τόπο, οφείλει να σκύψει με σοβαρότητα και υπευθυνότητα στο κορυφαίο ζήτημα των εγκαταλειμμένων σπιτιών. Αντιθέτως, οποιαδήποτε ολιγωρία ή υποβάθμιση του θέματος δεν θα είναι μόνο προδοσία αλλά θα αποκαλύπτει ότι σ’ ετούτο τον τόπο χάθηκε η λογική, χάθηκε η Αγάπη, χάθηκε ο σεβασμός και η εκτίμηση σε προαιώνιες αξίες, «εμωράνθη το άλας».
Πορεία πραγμάτωσης.
Πολλοί συμπατριώτες, ακούγοντας την πρότασή μας, αισθάνονται δέος: «Σήμερα δυστυχώς δεν γίνονται τέτοια πράγματα» λένε. Αυτή είναι η ηττοπάθειά μας. Κάποιοι άλλοι που περιμένουν να χιονίσει για να δούν άσπρη μέρα λένε : «Στην εποχή του Καπιταλισμού δεν γίνονται αυτοδιευθυνόμενες επιχειρήσεις». Όταν όμως τους πληροφορείς πως υπάρχουν παντού, ακόμη και στην Μέκκα του Καπιταλισμού, τις Η.Π.Α. υποχωρούν σε αναδρομικές μνήμες ένοπλης «Επαναστατικής βίας». Εκεί φτάσαμε πατριώτες. Κι όμως ο αντίπαλος είναι στο κεφάλι και την ψυχή μας. Προσέξτε πόσο απλά λύνεται από τεχνικής απόψεως ένα τόσο σπουδαίο πρόβλημα:
Ψυχωμένοι πατριώτες κάθε ειδικότητας πλαισιώνουν την Επιτροπή μας, η οποία αναλαμβάνει να συλλέξει πληροφορίες από το Διαδίκτυο από αντίστοιχες επιχειρήσεις. Στη συνέχεια συντάσσει το σχέδιο του Καταστατικού της Εταιρίας, επικυρώνει το καταστατικό σε Γενική Συνέλευση και αναθέτει σε Ιδιωτική Εταιρία την καταγραφή των σπιτιών των οποίων οι Ιδιοκτήτες θέλουν να ενοικιάσουν τα σπίτια τους με μακροχρόνιο συμβόλαιο και μικρό ενοίκιο, ή να τα πουλήσουν στην εταιρία. Η εργασία αυτή μπορεί, για μικρό αριθμό σπιτιών σαν ξεκίνημα, να γίνει από την ίδια την Επιτροπή, για αποφυγή εξόδων. Μετά αναθέτουν τη σύνταξη της μελέτης σε ειδικευμένο γραφείο το οποίο θα ενσωματώσει την αμοιβή του στο συνολικό κόστος του έργου. Η μελέτη αυτή, με την αίτηση και τα στοιχεία της έρευνας των τίτλων ιδιοκτησίας, κατατίθεται στην Περιφέρεια για χρηματοδότηση από το πρόγραμμα της Ε.Ε. LEADER +. Tο πρόγραμμα αυτό χρηματοδοτεί το έργο κατά 70 %. Επειδή όμως η εκτίμηση της δαπάνης γίνεται με βάση τον μέσο όρο του κοστολόγιου όλων των χωρών της Ε.Ε. το οποίο είναι υψηλότερο του δικού μας, το πιθανότερο είναι ότι το έργο δεν θα μας κοστίσει τίποτα, αν δεν έχουμε και κέρδος. Απλά τα πράγματα. Τα χρήματα υπάρχουν και είναι τόσα πολλά που αν έλθουν στην Λευκίμμη και κυρίως αν διατεθούν με τον σωστό τρόπο που η Επιτροπή μας προτείνει, τότε είναι περισσότερο από βέβαιο ότι η Ιστορία του τόπου μας θα αλλάξει σελίδα.
Εμπόδια και δυσκολίες:
Κατά την άποψή μας τρία είναι τα κυριότερα εμπόδια για την επίτευξη αυτού του στόχου:
α) Η γενικευμένη αδράνεια, Ιδιωτεία και απογοήτευση των Λευκιμμιωτών, ιδιαίτερα των νέων, οι οποίοι μοιάζουν οι περισσότεροι να προπονούνται για γέροντες σωριασμένοι στις καφετέριες, ενώ στο σύνολό τους παρουσιάζουν σαφή εικόνα παντελούς έλλειψης κοινωνικότητας, με την ουσιαστική σημασία του όρου, την ικανότητα δηλαδή σύνδεσης του ατομικού συμφέροντος ή προβλήματος με τα κοινωνικά προβλήματα και συμφέροντα, καθώς και της έλλειψης βαθιάς γνώσης των κοινωνικών προβλημάτων με παράλληλη ένδειξη διάθεσης για την επίλυσή τους. Σ’ αυτό βέβαια όλοι εμείς οι μεγαλύτεροι, μηδενός εξαιρουμένου, φέρουμε την ευθύνη μας, στον βαθμό που μας αναλογεί. Η αναλογία της ευθύνης του καθενός δεν έχει καμιά σημασία όταν γνωρίζουμε ότι όλοι στο ίδιο σκάφος πλέουμε και όταν αυτό μπάζει νερά ανεξέλεγκτα, μοιάζει ανόητο να ψάχνουμε τον υπεύθυνο αντί να προσπαθούμε να μπαλώσουμε το ρήγμα.
β) Το δεύτερο εμπόδιο είναι η μη λειτουργία του αποχετευτικού δικτύου. Χωρίς αυτό, όπως όλοι μπορούμε να αντιληφθούμε, ούτε για μελέτη δεν μπορούμε να συζητάμε, πόσο μάλλον για ανάπτυξη με τουρισμό ποιότητας. Αυτή όμως η έλλειψη, προφανώς είναι και το ουσιαστικό εμπόδιο που δεν επέτρεψε στις ιδιωτικές εταιρίες μέχρι σήμερα να δραστηριοποιηθούν εκτεταμένα στον τόπο μας. «Ουδέν κακόν αμιγές καλού» λοιπόν. Η δραστηριοποίηση του φορέα μας για τα εγκαταλειμμένα σπίτια είναι αναγκασμένη να στραφεί παράλληλα και προς την αντιμετώπιση του προβλήματος της αποχέτευσης, ενεργώντας έτσι σαν σοβαρός μοχλός προώθησης του ζητήματος. Για σκεφτείτε όμως πόσο άδικο θα ήταν να γίνει το αποχετευτικό με προσπάθειες και δαπάνες των Λευκιμμιωτών και να το χαίρονται άλλοι που θα αγοράσουν τα σπίτια υποχρεώνοντας τους ντόπιους σε διωγμό !!
γ) Τρίτο εμπόδιο θεωρούμε την πιθανη επίσπευση του ενδιαφέροντος των ιδιωτικών συμφερόντων εξ’ αιτίας και μόνον της ύπαρξης και της δράσης του φορέα μας, αλλά και της προβολής του θέματος που εξ’ αυτών προέρχεται. Η μέχρι σήμερα αδρανοποίηση των ιδιωτικών συμφερόντων στον τομέα των εγκαταλειμμένων σπιτιών οφείλεται και στην γενικότερη υποβάθμιση και ρυπαρότητα που συνεπιφέρει η λειτουργία του Κάβου, ως αναχρονιστικής ατμομηχανής της οικονομίας στον Δήμο μας, όπως επίσης της προδιαγραφόμενης παραπέρα υποβάθμισης της περιοχής μας με την δρομολογημένη κατασκευή του Χ.Υ.Τ.Α., θέμα για το οποίο καταθέσαμε στον Δήμο έγκαιρα την αντίθεσή μας καθώς και αίτηση με υπερεκατό υπογραφές για συζήτηση σε Λαϊκή Συνέλευση, η οποία, δυστυχώς, δεν έγινε αποδεκτή. Πιστεύουμε πως και σ’ αυτά τα θέματα (Ιδιωτική παρέμβαση, λειτουργία του Κάβου, κατασκευή Χ.Υ.Τ.Α.) η δραστηριοποίηση του φορέα μας μπορεί να επιφέρει ουσιαστικές βελτιώσεις.
Το ζητούμενο:
Αγαπητοί πατριώτες. Στην αντιμετώπιση των παραπάνω, όπως και κάθε είδους απρόβλεπτων δυσκολιών, ρόλο και ευθύνη έχει ο κάθε Λευκιμμιώτης που αγαπάει τον τόπο του και πονάει για τις πληγές του. Το κύριο βάρος της ευθύνης όμως το φέρει το κορυφαίο όργανο εξουσίας του τόπου που είναι ο Δήμος μας. Για τον λόγο αυτόν επιδιώκουμε την κατά το δυνατόν ουσιαστικότερη εμπλοκή του Δήμου κατ’ αρχάς για στήριξη της ομάδας πρωτοβουλίας και κυρίως στην συμμετοχή σε σημαντικό ποσοστό στην προτεινόμενη Εταιρία Λαϊκής Βάσης στην οποία θα προσδώσει το κύρος του και θα νέμεται αναλογικά τα εκ της λειτουργίας της ωφελήματα. Το ποσοστό της συμμετοχής του Δήμου στην Ε.Λ.Β. το θέτουμε υπο συζήτηση ώστε να βρούμε όλοι μαζί την Χρυσή Τομή. Οπωσδήποτε θα αντιταχθούμε σε κάθε προσπάθεια λειτουργίας της Ε.Λ.Β. ως Δημοτικής επιχείρησης για να αποφύγουμε το πασίγνωστο πρόβλημα ραστώνης των εργαζομένων. Θέλουμε την Ε.Λ.Β. αυτοδιευθυνόμενη από τους εργαζόμενους σ’ αυτήν.
Ακόμη ως Επιτροπή Πρωτοβουλίας αναζητούμε την στήριξη της προσπάθειάς μας από όλες τις δημοτικές παρατάξεις, όλους τους δημοτικούς συμβούλους ονομαστικά και έμπρακτα, όλους τους κοινωνικούς και πολιτιστικούς φορείς του τόπου και κάθε Λευκιμμιώτη, είτε είναι Δημότης μας, είτε διαβιεί εκτός του Δήμου μας, στην Ελλάδα ή το εξωτερικό, με την πεποίθηση ότι ο επί χρόνια κοιμισμένος γίγαντας της Λευκίμμης θα ξυπνήσει ειρηνικά, για να σταματήσει την παραπέρα υποβάθμιση και να δώσει την αναγκαία ώθηση στην ανελικτική μελλοντική πορεία.
Όλοι μας τότε θα αισθανόμαστε λίγο ψηλότερα και θα έχουμε αφήσει πίσω μας όλες τις κακές εμπειρίες και κυρίως τις κακές συμπεριφορές του παρελθόντος που έφεραν την άλλοτε πρωτοπόρα Λευκίμμη σε φοβερή οπισθοδρόμηση. Με νέα ελπίδα και νέα δύναμη, με κουράγιο, αισιοδοξία και πανλευκιμμαϊκό πνεύμα θα δώσουμε την καλύτερη λύση στο καίριο πρόβλημα των εγκαταλειμμένων σπιτιών, κάνοντας το πιλοτικό πρώτο βήμα για όσα ασύλληπτα στον νού, μέσα στην γενικευμένη σημερινή ματαιοδοξία μας, μπορούμε να φαντασθούμε, να σχεδιάσουμε και να υλοποιήσουμε στο μέλλον. Σας ευχαριστούμε.

Για την Επιτροπή Πρωτοβουλίας : Γιώργος Σ. Βλάσσης ( Μελισσουργός ).
Ριγγλάδες Μάης 2005

ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΓΙΑ ΜΟΝΑΔΑ ΦΩΤΟΒΟΛΤΑΪΚΩΝ

ΝΕΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΛΕΥΚΙΜΜΑΙΩΝ
____________________________________________________________________________________________________

Εισαγωγή:
Κύριε Δήμαρχε, κυρίες και κύριοι Δημοτικοί σύμβουλοι. Αγαπητοί πατριώτες.
Χαιρετίζοντας την ανάληψη των καθηκόντων σας στη νέα δημοτική αρχή, και επιθυμώντας να συμβάλω «το κατά δύναμιν» στην επιτυχία του έργου που αναλάβατε, σας παρουσιάζω εδώ
μία από τις πολλές προτάσεις που θα μπορούσα να κάνω. Στο παρελθόν σας θυμίζω ότι έκανα και άλλες προτάσεις ( Για τα εγκαταλειμμένα σπίτια και για τον Διακοινωνικό Φορέα) οι οποίες δεν έτυχαν της προσοχής των Δημοτικών μας αρχόντων παρόλο που συγκέντρωσαν ευμενέστατα σχόλια από έγκριτους συνδημότες μας. Καθένας έχει βγάλει τα συμπεράσματά του από την αδιαφορία αυτή που ενίσχυσε την εικόνα εγκατάλειψης της Λευκίμμης μας. Παρακολούθησα ως απλός Δημότης τις δύο πλέον βασικές συνεδριάσεις του Δ. Σ. για τον Προϋπολογισμό και τα Τεχνικά έργα και διαπίστωσα με απογοήτευση την καταφανή αδυναμία του Δημοτικού μας Συμβουλίου να αντιμετωπίσει τα θεμελιώδη προβλήματα εκσυγχρονισμού και ανέλιξης αυτού του τόπου που έλαχε να ζούμε, με καταφανή την παντελή έλλειψη προτάσεων εκ μέρους της αντιπολίτευσης που θα βοηθούσε ίσως στην χάραξη μιας άλλης πολιτικής για την πορεία του Δήμου μας στο μέλλον, μιας πολιτικής με ελπίδα και όραμα. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η συρρίκνωση των Ίδιων πόρων του Δήμου όχι μόνο δυσκολεύει την άσκηση οποιασδήποτε οραματικής πολιτικής, όχι μόνο κάνει να φαίνεται απόλυτα λογική η απουσία του παραμικρού κονδυλίου για κοινωνικές δαπάνες, αλλά κυρίως υποβαθμίζει τον ρόλο και την σημασία του Δήμου ως κυρίαρχου μοχλού ανέλιξης για την Λευκίμμη. Οι μέθοδοι αύξησης των Ίδιων πόρων όπως γνωρίζετε είναι τρεις :
α) Με αύξηση της φορολογίας που όσο κι αν είναι ανεπιθύμητη τόσο αναγκαία γίνεται πολλές φορές όπως π.χ. στην επιβολή προστίμου από την Ε.Ε. για κακοδιαχείριση λυμάτων, λειτουργία χωματερής, ασυνέπεια στην συνθήκη του Κιότο για μείωση των ρύπων, αντιμετώπιση της αύξησης των τοκοχρεολυσίων των δανείων κ.λ.π.
β) Με αγωνιστικές διεκδικήσεις για απόδοση των παρακρατήσεων από την κυβέρνηση στους Δήμους, πράγμα που όχι μόνον απαιτεί διαπαραταξιακή συναίνεση αλλά και παλλαϊκή συμμετοχή πράγμα που δεν διαφαίνεται προς το παρόν τουλάχιστον.
γ) Με ανάληψη από τον Δήμο επιτυχημένων επιχειρηματικών πρωτοβουλιών όπως η :

ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΕΚΤΑΣΕΩΝ ΜΕ ΗΛΙΑΚΟΥΣ ΣΥΛΛΕΚΤΕΣ
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Οι στόχοι:
1) Η σημαντική βελτίωση των οικονομικών της ΑΝΕΔΗΛ με μία από τις πλέον ασφαλείς, πλέον
κερδοφόρες και συμβατές στο πνεύμα της Αειφόρου Ανάπτυξης επενδύσεις στην χώρα μας σήμερα.
2) Η συμμετοχή του Δήμου μας στην πανεθνική προσπάθεια ανταπόκρισης στην σύμβαση του Κιότο
για περιορισμό των ατμοσφαιρικών ρύπων.
3) Η σημαντική βελτίωση των οικονομικών μεγάλου αριθμού συμπολιτών μας, ιδιαίτερα
των ασθενέστερων κοινωνικών τάξεων.
4) Η σημαντική σμίκρυνση του ανοίγματος της ψαλίδας Φτώχειας-Πλούτου.
5) Η βελτίωση της συνεκτικότητας του Κοινωνικού Ιστού.
6) Η παραγωγική αξιοποίηση με ήπια μέθοδο (όπως στο παρελθόν συνέβαινε) μιας Ιστορικά
παραγωγικής περιοχής, η οποία σήμερα είναι εντελώς εγκαταλειμμένη και εκτιθέμενη στον κίνδυνο
«αξιοποίησης» με τρόπο που δεν εξυπηρετεί την κοινωνία μας στο σύνολό της και κυρίως θα
υποθηκεύει τους Φυσικούς πλουτοπαραγωγικούς μας πόρους
Στοιχεία που ενδιαφέρουν:
1) Πρόκειται για την πιο παραγωγική επένδυση αυτή τη στιγμή στην χώρα μας (κατά
ομολογία καθηγητού του Πανεπιστήμιου Πάτρας) με ετήσια απόδοση 25-27% και
απόσβεση σε 4 χρόνια ή λιγότερο.
2) Χρηματοδοτείται από Ευρωπαϊκό πρόγραμμα κατά 60% (Πριμ) και μακροχρόνιο
Δάνειο από το Ελληνικό Δημόσιο κατά 20%.
3) Το ποσό συμμετοχής 20% που απομένει είναι η συμμετοχή του Δήμου.
4) Υποχρεούται η ΔΕΗ να αγοράζει για 10 χρόνια τουλάχιστον την παραγόμενη
ενέργεια .
5) Εφ’ όσον το επιθυμεί ο ιδιοκτήτης (ο Δήμος μας εν προκειμένω) υποχρεούται η ΔΕΗ
σε ανανέωση συμβολαίου για άλλα 10 χρόνια.
6) Την συντήρηση για 25 χρόνια των εγκαταστάσεων την αναλαμβάνει η εταιρεία
εγκατάστασης.
7) Η τιμή πώλησης της ΜW/h είναι πολύ υψηλότερη της πωλούμενης από την ΔΕΗ
ενέργειας και επίσης πολύ υψηλότερη από κάθε άλλη μορφή παραγωγής από ΕΠΕ
και είναι450 Ευρώ η MW/h ανάλογα με την εγκατεστημένη ισχύ.
8) Η οικονομική απόδοση της μονάδας (πληρωμή του Δήμου από την ΔΕΗ) αρχίζει
από τον επόμενο μήνα της εγκατάστασης.
9) Η επιβάρυνση του περιβάλλοντος από την λειτουργία της μονάδας είναι μηδενική.
10) Η έκδοση της άδειας λειτουργίας της μονάδας απαιτεί ελάχιστο χρόνο (από
ένα έως ενάμισι μήνα) ενώ για μονάδες μέχρι 20 KW δεν απαιτείται καν άδεια.
11) Το μόνο που απαιτείται από τον ενδιαφερόμενο (από τον Δήμο μας εν
προκειμένω) είναι μόνον να διαθέτει μία αναξιοποίητη έκταση με οδική
προσπέλαση και πρόσβαση στο δίκτυο της ΔΕΗ.
Συμπεράσματα:
Από τα παραπάνω χαρακτηριστικά και δεδομένου ότι :
- Ο Δήμος μας έχει στην περιοχή των Αλυκών τεράστια έκταση αναξιοποίητη και η οποία υφίσταται συνεχείς βανδαλισμούς...
- Η ετήσια απόδοση της όποιας επένδυσης σε μονάδα Φωτοβολταϊκών (25-27%) θεωρείται η υψηλότερη στη χώρα μας και ότι…
- Με αυτόν τον τρόπο αξιοποίησης το πρώτο έτος από την εγκατάσταση, το κέρδος είναι 5-7% υψηλότερο από την ποσοστιαία συμμετοχή…
μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε ότι η αξιοποίηση των διαθέσιμων Δημοτικών εκτάσεων με παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας με μονάδα ηλιακών συλλεκτών….
αποτελεί την πιο εύκολη, την πιο γρήγορη, την πιο αποδοτική και την πιο καθαρή λύση.
Συμπληρωματικά σας αναφέρω εδώ ότι την αρμοδιότητα στο σχετικό θέμα έχει η Περιφέρεια Ιονίων Νήσων από όπου μπορείτε να προμηθευθείτε τα περιεχόμενα των σχετικών ΦΕΚ τα οποία σας τα επισυνάπτω στο τέλος.
Παράδειγμα :
Η ΠΑΚΟΕ που είναι μια έγκυρη Ελληνική Οικολογική οργάνωση και χρόνια τώρα ασχολείται με μετρήσεις ρύπων αλλά και εκπαιδευτικά προγράμματα και η οποία πρόσφατα συντάσει και μελέτες εγκατάστασης Φωτοβολταϊκών Σταθμών προτείνοντάς τες στους Δήμους της χώρας μας, δίνει το παρακάτω παράδειγμα :
Σε επίπεδη έκταση 40 στρεμμάτων και ίδια συμμετοχή 1.5 Εκατομμυρίων Ευρών είναι δυνατή η εγκατάσταση σταθμού ηλεκτροπαραγωγής ισχύος 1.5 ΜW που θα αποδίδει στον επενδυτή 600.000 Ευρά ετησίως.
Παρατήρηση:
Η ΠΑΚΟΕ είναι μία από τις πολλές εταιρίες που ειδικεύονται στην μελέτη και εγκατάσταση σταθμών Φωτοβολταϊκών. Από όσα όμως ισχυρίστηκε σε εμφάνισή του σε τηλεοπτικό σταθμό των Πατρών ένας καθηγητής του εκεί Πανεπιστημίου (Δυστυχώς δεν συγκράτησα το όνομά του) υπάρχουν εταιρίες που εγγυώνται ετήσιο καθαρό κέρδος 24-27% και όχι 20,8% που εξασφαλίζει η ΠΑΚΟΕ. Για τον λόγο αυτόν προτείνω να γίνει έρευνα αγοράς σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Πάτρας για την ανεύρεση της πλέον συμφέρουσας για τον Δήμο μας επιλογής.
Πως θα βρεθούν τα χρήματα για την επένδυση :
Δεδομένου ότι ο στόχος μιας Δημοτικής Αρχής δεν είναι μόνον η ενίσχυση των οικονομικών της αλλά και όλοι οι άλλοι στόχοι που προανέφερα και δεδομένου ότι το πνεύμα του Νόμου Σιούφα ευνοεί την σύμπραξη Δημοτών και Δήμου θεωρώ ως ιδανικό νομικό σχήμα που θα υποβάλει την αίτηση εγκατάστασης την Εταιρία Λαϊκής Βάσης με την συμμετοχή του Δήμου κατά 20-50% και την ευρύτερη δυνατή συμμετοχή των Δημοτών στο υπόλοιπο ποσοστό. Καθένας νομίζω μπορεί να αντιληφθεί το τεράστιο κοινωνικό όφελος αυτού του σχήματος ιδιαίτερα μάλιστα όταν δοθεί η δυνατότητα απόκτησης μετοχών και σε όσους έχουν την μεγαλύτερη ανάγκη οικονομικής στήριξης.
Συμμετοχικό Κεφάλαιο :
Η απαιτούμενη συμμετοχή ως προς το συνολικό κόστος της μονάδας παραγωγής είναι 20%. Από τα υπόλοιπα 80%
-το 60% δίδεται ως πρίμ από την Ε.Ε. και
-το 20% δίδεται ως μακροχρόνιο δάνειο από το Ελληνικό Δημόσιο.
Στην περίπτωση που ο Δήμος μας προχωρήσει με καταστατικό Εταιρίας Λ.Β. τότε η ανεύρεση του συμμετοχικού κεφαλαίου γίνεται πολύ ευκολότερη, αφού η αγορά μετοχών από τους Δημότες μπορεί να καλύψει μεγάλο μέρος του.
Στην περίπτωση που ο Δήμος προχωρήσει ο ίδιος στην χρηματοδότηση του έργου από Ίδιους πόρους ως Δημοτική επιχείρηση (πράγμα που θεωρώ κοντόφθαλμη επιλογή, αφού δεν ικανοποιεί τους λοιπούς όρους που περιέγραψα παραπάνω) τότε οφείλει να προβεί σε αναθεώρηση του προϋπολογισμού (με ειδικό Δ. Συμβούλιο) και να περικόψει μικρό μέρος των ελαστικών δαπανών. Μόνον τα μη επιδοτούμενα έργα (ως μη ενταγμένα σε κανένα πρόγραμμα) εάν περικοπούν, θα μπορούμε να εξοικονομήσουμε 400.000Ε. Νομίζω πως είναι απόλυτα λογικό να ενταχθούν αυτά τα έργα εις διπλούν στον επόμενο προϋπολογισμό του έτους 2008 και κάθε επόμενο έτος μέχρι το 2030 να μπορεί ο Δήμος μας να κατασκευάζει υπερδιπλάσια έργα αυτής της κατηγορίας (Έργα που γίνονται με Αυτοχρηματοδότηση σε ποσοστό 100%).
Ακόμη όμως και μέρος του προγράμματος Τεχνικών έργων του Δήμου μας, για έργα δηλαδή τα οποία είναι ενταγμένα σε χρηματοδοτικά προγράμματα με χαμηλό συντελεστή χρηματοδότησης και τα οποία απαιτούν υψηλό ποσοστό συμμετοχής από τον Δήμο μας και τα οποία επιπλέον επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό με επιπλέον λειτουργικά έξοδα, θα μπορούσανε να μετατεθούν στον επόμενο προϋπολογισμό του έτους 2008, ώστε τα χρήματα που θα διασωθούν να επενδυθούν παραγωγικά στον σταθμό Φωτοβολταϊκών και για 25 χρόνια να δίνουν την δυνατότητα στον Δήμο μας να εντάσσει σε προγράμματα ανάλογα έργα.
Τοποθεσία και επιπτώσεις :
Προτείνω ως πιο κατάλληλη τοποθεσία για την εγκατάσταση της μονάδας Ηλεκτρικής ενέργειας από τον ήλιο τον χώρο των Αλυκών και ιδιαίτερα την πιο μεσογειακή ζώνη αυτών, ώστε να μην επηρεάζεται ο υγροβιότοπος. Η αισθητική επίπτωση στην περίπτωση αυτή θα είναι η ελάχιστη δυνατή αφού η περιοχή είναι μακριά από τον δομημένο ιστό .
Η λειτουργία της μονάδας είναι εντελώς αθόρυβη και δεν παράγει καθόλου ρύπους.
Με την τοποθέτηση των Φωτοβολταϊκών θα προστατευθεί με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο και ο υδροβιότοπος, ο οποίος σήμερα παραβιάζεται κατάφορα τόσο από λαθροκυνηγούς όσο και από τους αερομοντελιστές και αεροπτεριστές, ενώ ο χώρος τείνει να μετατραπεί σε χώρο ελεύθερης απόθεσης απορριμμάτων και μπαζών.
Φήμες διαδίδονται για την κατασκευή στον χώρο των Αλυκών του νέου αεροδρομίου του νησιού. Δεδομένου ότι ο χώρος αυτός λειτουργεί ως υδροβιότοπος και λόγω του ότι η μετατροπή του σε αεροδρόμιο ούτε τους όρους ασφαλών πτήσεων δεν εξυπηρετεί, ενώ θα υποβάθμιζε σοβαρά το περιβάλλον με θόρυβο, καυσαέρια, ανισοσκελή ανάπτυξη, αλλοίωση της ταυτότητας του τόπου κ.λ.π. θεωρώ ότι η κατασκευή στον χώρο αυτό εργοστασίου ηλιακής ενέργειας θα έδινε τέλος σ’ αυτά τα εφιαλτικά σενάρια και θα σηματοδοτήσει την βούληση όλων των Λευκιμμιωτών για προάσπιση των Φυσικών Παραγωγικών μας Πόρων και ανάδειξή τους στα πλαίσια μιας άλλου τύπου Ανάπτυξης, μιας πραγματικά Αειφόρας και προσφιλούς στο Περιβάλλον Ανάπτυξης για όλους τους Λευκιμμιώτες.
Οι Αλυκές μας που επι αιώνες έδιναν ζωή στον τόπο αξιοποιώντας την ηλιακή ενέργεια παράγοντας το καλύτερο αλάτι της χώρας, στα επόμενα χρόνια θα μπορούν με την τοποθέτηση Φωτοβολταϊκών να αξιοποιούν τον Ήλιο με τις ίδιες προσφιλείς στο περιβάλλον συνθήκες, παράγοντας ηλεκτρική ενέργεια.
Εξ άλλου η κατασκευή μονάδας ηλιακής ενέργειας στον τόπο μας, που διαθέτει υψηλότατο βαθμό ηλιοφάνειας, είναι εναρμονισμένη ενέργεια με την υπογραφείσα από την χώρα μας συνθήκη του Κιότο για μείωση της παραγωγής ρύπων κατά 20% μέχρι το έτος 2010. Τυχόν ασυνέπεια στην υποχρέωση αυτή θα σημάνει οπισθοδρόμηση, υψηλό πρόστιμο που θα πληρώσουμε όλοι, και καταστροφή των Φυσικών μας Πόρων. Άρα η κατασκευή της μονάδας δεν προδικάζει καμία αρνητική επίπτωση, ενώ μόνον θετικές επιπτώσεις θα έχει και για τους Λευκιμμιώτες και για τον Δήμο μας και για την χώρα μας. Το μόνο ίσως αρνητικό σημείο της κατασκευής Σταθμού Ηλεκτροπαραγωγής με Φωτοβολταϊκά είναι ότι δεν δημιουργεί θέσεις εργασίας πέραν ίσως από έναν νυχτοφύλακα.
Κύριε Δήμαρχε. Κυρίες και κύριοι Δημοτικοί Σύμβουλοι.
Ο Λευκιμμιώτικος Λαός περιμένει από εσάς την έξοδο του τόπου μας από το τέλμα της οπισθοδρόμησης της στασιμότητας και της μιζέριας. Το να λύνουμε ένα βασικό μας πρόβλημα κάθε 30 χρόνια (κι αυτό με πολλές ανεπάρκειες ) δεν αρκεί. Η Λευκίμμη έχει μείνει πολύ πίσω σε σχέση με άλλους Δήμους τόσο του νησιού όσο και της πατρίδας μας. Δεν το ανεχόμαστε πλέον αυτό. Δεν το αξίζουμε. Ο προϋπολογισμός που εγκρίνατε δεν υπόσχεται παρά μόνον την στασιμότητα και την οπισθοδρόμηση όταν οι άλλοι Δήμοι κάνουν άλματα. Είναι καιρός πια να προχωρήσουμε σε πρωτοβουλίες που θα ανατρέψουν αυτό το σκηνικό και θα δώσουν μια ελπιδοφόρα και οραματική προοπτική στην ιδιαίτερη πατρίδα μας, την Λευκίμμη μας.
Εύχομαι και ελπίζω αυτή τη φορά η πρότασή μου να έχει καλύτερη τύχη και τουλάχιστον να συζητηθεί σε ειδική συνεδρία του Δημοτικού Συμβουλίου.

Ριγγλάδες 25/02/2007 Γιώργος Σ. Βλάσσης (Μελισσουργός)


ΣΥΝΗΜΜΕΝΑ :
1) Επιστολή της ΠΑΚΟΕ στον Δήμαρχο Κορισσίων. (σελ.1)
2) BUSINES PLAN για σταθμό ισχύος 1,5 ΜW. (σελ.1)
3) Φωτοαντίγραφο απόσπασμα της Ιστοσελίδας του Υπ. Ανάπτυξης.(σελ. 10)

Η φωνή της Λευκίμμης

Εδώ θα ακούσετε την Φωνή της Ματίνας στο κάλεσμα με την ντουντούκα για την πρώτη επίσκεψη στον ΧΥΤΑ μετά τον πρώτο ξυλοδαρμό των Λευκιμμιωτών από τα ΜΑΤ.

Εδώ θα δείτε το αναψυκτήριο του Δήμου μας στην Μπούκα. Φέτος ανακαινίστηκε σε βαθμό που αποτελεί πραγματικό στολίδι για τον τόπο μας. Οι τιμές προς το παρόν τουλάχιστον φαίνονται λογικές. Απομένει σ' εμάς να το διαφυλάξουμε και να το στηρίξουμε και στον Δήμο μας να μην το ληστέψει. Τέσσερα εκατομύρια το συνολικό χρέος του Δήμου που άφησαν οι προηγούμενες Δημοτικές Αρχές. Κανείς δεν μπήκε φυλακή. Τουλάχιστον να μην ξαναγίνει.

Στο μικρής διάρκειας αυτό βιντεάκι θα δείτε το Λευκιμμιώτικο χορευτικό συγκρότημα ΦΑΕΘΩΝ σε μία εμφάνισή του στο φολκλορικό φεστιβάλ Κέρκυρας. Είναι κατεβασμένο από το youtub. Αναζητάμε μιά πιό ολοκληρωμένη κόπια. Όχι για να δειχθούμε αλλά για να τιμήσουμε την προσπάθεια, τον μόχθο και την προσφορά τόσων ανθρώπων, κυρίως νέων. Με την παρουσία και δράση των ΜΑΤ όμως στην Λευκίμμη και τα τραγικά συμβάντα που μοιάζουν να μην έχουν τέλος, που όρεξη για χορό και γλέντι. Μαυρίλα και κατήφεια παντού.