Απολαύστε εδώ φίλοι μου τον μέγιστο Λουτσιάνο Παβαρότι στην τελευταία πριν τον θάνατό του εμφάνιση. Ελπίζω στο μέλλον να ξανα-αναφερθούμε στην περόπτωσή του. Οι πιό βιαστικοί ας γράψουν Pavaroti στην μηχανή του You Tube. Καλή ακρόαση.
Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2009
Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2009
Η δική μου απάντηση στο ΠΑΣΟΚ για την Παιδεία
Σήμερα έλαβα το παρακάτω μήνυμα το οποίο καταχωρώ αυτούσιο μαζί με την απάντησή μου θεωρώντας κάθε αναφορά σ' αυτήν την "καυτή πατάτα" που λέγεται Παιδεία καλό κάνει από κάθε άποψη.
Date: Fri, 23 Jan 2009 19:52:09 +0200From: pasok@pasok.grTo: vasikos-sxoliasmos@list.pasok.grSubject: [Vasikos Sxoliasmos] 23/01/2009 - EKTAKTO DELTIO BASIKOY SXOLIASMOY EPIKAIROTHTAS
Διαβάστε στο Έκτακτο Δελτίο Βασικού Σχολιασμού της Επικαιρότητας απότη σημερινή ομιλία του Προέδρου του Κινήματος στη Βουλή για τηνΠαιδεία:
1. Τα προβλήματα του τόπου μας, τα προβλήματα της παιδείας, δεν μπορείπαρά να λυθούν με δημοκρατικό διάλογο. Δεν θα λυθούν μέσω της βίας.- Η πραγματική έννοια του ασύλου πρέπει να διαφυλαχθεί. Ανάγκη νασυγκροτηθεί εκ νέου η ΕΦΕΕ.
2. Πέντε χρόνια μετά, η αποχωρούσα κυβέρνηση της Ν.Δ. πάλι μιλάει γιαδιάλογο - χωρίς να παρουσιάζει σχέδιο - για μικροκομματικούς καιεπικοινωνιακούς λόγους.
3. Καταθέτουμε τους δικούς μας όρους που διασφαλίζουν τη σοβαρότητατου διαλόγου, όπως κάθε κόμμα να αναλάβει τις ευθύνες του και ναπαρουσιάσει συγκεκριμένη πρόταση. Εμείς έχουμε ξεκάθαρες προτάσεις.
4. Τα τέσσερα βασικά προβλήματα της παιδείας σήμερα και οι προτάσειςμας για την επίλυσή τους.- Πρώτο πρόβλημα. Δωρεάν παιδεία δεν έχουμε. Το κόστος είναι αβάστακτογια τη μέση και φτωχότερη οικογένεια. Εθνικό Απολυτήριο, άτοκα δάνεια,εισαγωγή σε σχολή και όχι σε τμήμα.- Δεύτερο πρόβλημα. Πρόβλημα είναι το ίδιο το σχολείο για τα παιδιά.Λιγότερα και ουσιαστικότερα μαθήματα, ολοήμερο σχολείο.- Τρίτο πρόβλημα, η κατάσταση των εκπαιδευτικών. Επιμόρφωση,αντικειμενική αξιολόγηση, αξιοπρεπείς μισθοί.- Τέταρτο πρόβλημα. Το σχολείο σήμερα είναι ξένο προς τις ανάγκες τηςΕλλάδας, της οικογένειας, του μαθητευόμενου. Ξένο προς τις ανάγκεςμιας νέας παγκόσμιας εποχής. Νέο πρόγραμμα σπουδών, από το σχολείο έωςτο Πανεπιστήμιο, συνδεδεμένο με το νέο αναπτυξιακό μοντέλο τηςΠράσινης Ανάπτυξης. Έμφαση στα ελληνικά και στα μαθηματικά..Πιστοποιητικό επάρκειας γνώσης ξένης γλώσσας και πληροφορικής από τοσχολείο. Δωρεάν πρόσβαση στο διαδίκτυο και φορητός υπολογιστής γιακάθε μαθητή και φοιτητή.
5. Οι προτάσεις μας κοστίζουν. Αλλά κάθε ευρώ που επενδύουμε στηνΠαιδεία, επιστρέφει στο έθνος μας με τόκο.5% του ΑΕΠ στην Παιδεία και 2% στην έρευνα μέσα στην τετραετία. 1 διςευρώ επιπλέον για την Παιδεία από τον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησήςμας. Θα κόψουμε, αν χρειάζεται, από παντού για την Παιδεία.6. Ένα παράδειγμα για το πώς εννοούμε την παιδεία των παιδιών μας: τοηλεκτρονικό βιβλίο.
Κι αυτή είναι η δική μου απάντηση:
Από το πρόγραμμα αυτό λείπουν βασικά σημεία ύψιστης (κατά την άποψή μου) σημασίας, όπως:
α) η θεσμοθέτηση της Δημοκρατικής λειτουργίας του σχολείου όχι μόνο ως κανονισμός λειτουργίας αλλά κυρίως ως κριτήριο αξιολόγησης ολόκληρης της μαθητικής κοινότητας.
β) Η θεσμοθέτηση κανόνων Ελευθερίας που εξασφαλίζουν το ενδιαφέρον και την ψυχική συμμετοχή των μαθητών στις λειτουργίες της μάθησης, όπως η κατάργηση της σύνδεσης του απουσιολόγιου με τις ποινές και την αξιολόγηση της επαρκούς παρακολούθησης των μαθημάτων.
γ) η Αγάπη ως κριτήριο αξιολόγησης μαθητών - καθηγητών.
δ) η θεσμοθέτηση αντικειμενικών κριτηρίων μέτρησης της Κοινωνικότητας στην αξιολόγηση μαθητών - καθηγητών.
ε) η θεσμοθέτηση μέτρου αξιολόγησης της ανταποδοτικότητας στην κοινωνία της όποιας επένδυσης στην Παιδεία.
ζ) η κατάργηση της αποβολής μαθητών από το σχολείο.
η) ο συνυπολογισμός της γνώμης των μαθητών και του μέσου όρου βαθμολογίας τους στην αξιολόγηση των καθηγητών.
θ) ο συνυπολογισμός της γνώμης των μαθητών στην διαμόρφωση του προγράμματος σπουδών.
ι) η απεξάρτηση του μαθήματος των θρησκευτικών από την Χριστιανική θρησκεία.
κ) η διδασκαλία μαθήματος θεωρίας και πράξης της ΜΗ ΒΙΑΣ .
Χωρίς καμία αναφορά (έστω) στα ευαίσθητα αυτά σημεία, χαρακτηρίζω το πρόγραμμα ως ψυχρό, τεχνοκρατικό, ανούσιο, απαίδευτο και αναποτελεσματικό.
Η μεγάλη αδυναμία της παιδείας μας πρέπει να εντοπισθεί στα θεσμικά χαρακτηριστικά της και όχι στις υλικές υποδομές και τις χρηματοδοτήσεις, αφού όταν η Παιδεία δεν είναι ανταποδοτική στην κοινωνία (πράγμα που διασφαλίζεται με θεσμικές τομές όπως οι παραπάνω) η οποιαδήποτε επένδυση σε υλικές υποδομές, όχι απλά πάει "στράφι" αλλά μπορεί και να αποβεί σε βάρος της ίδιας της κοινωνίας που την χρηματοδοτεί. Μία απόδειξη σ΄αυτό οι καταστροφές στα σχολεία.
Γιώργος Σ. Βλάσσης (Μελισσουργός) http://lefkimmiwtes.blogspot.com
Σημ.: Πρώην εκπαιδευτικός, διωχθείς το 1984 (επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ)
Date: Fri, 23 Jan 2009 19:52:09 +0200From: pasok@pasok.grTo: vasikos-sxoliasmos@list.pasok.grSubject: [Vasikos Sxoliasmos] 23/01/2009 - EKTAKTO DELTIO BASIKOY SXOLIASMOY EPIKAIROTHTAS
Διαβάστε στο Έκτακτο Δελτίο Βασικού Σχολιασμού της Επικαιρότητας απότη σημερινή ομιλία του Προέδρου του Κινήματος στη Βουλή για τηνΠαιδεία:
1. Τα προβλήματα του τόπου μας, τα προβλήματα της παιδείας, δεν μπορείπαρά να λυθούν με δημοκρατικό διάλογο. Δεν θα λυθούν μέσω της βίας.- Η πραγματική έννοια του ασύλου πρέπει να διαφυλαχθεί. Ανάγκη νασυγκροτηθεί εκ νέου η ΕΦΕΕ.
2. Πέντε χρόνια μετά, η αποχωρούσα κυβέρνηση της Ν.Δ. πάλι μιλάει γιαδιάλογο - χωρίς να παρουσιάζει σχέδιο - για μικροκομματικούς καιεπικοινωνιακούς λόγους.
3. Καταθέτουμε τους δικούς μας όρους που διασφαλίζουν τη σοβαρότητατου διαλόγου, όπως κάθε κόμμα να αναλάβει τις ευθύνες του και ναπαρουσιάσει συγκεκριμένη πρόταση. Εμείς έχουμε ξεκάθαρες προτάσεις.
4. Τα τέσσερα βασικά προβλήματα της παιδείας σήμερα και οι προτάσειςμας για την επίλυσή τους.- Πρώτο πρόβλημα. Δωρεάν παιδεία δεν έχουμε. Το κόστος είναι αβάστακτογια τη μέση και φτωχότερη οικογένεια. Εθνικό Απολυτήριο, άτοκα δάνεια,εισαγωγή σε σχολή και όχι σε τμήμα.- Δεύτερο πρόβλημα. Πρόβλημα είναι το ίδιο το σχολείο για τα παιδιά.Λιγότερα και ουσιαστικότερα μαθήματα, ολοήμερο σχολείο.- Τρίτο πρόβλημα, η κατάσταση των εκπαιδευτικών. Επιμόρφωση,αντικειμενική αξιολόγηση, αξιοπρεπείς μισθοί.- Τέταρτο πρόβλημα. Το σχολείο σήμερα είναι ξένο προς τις ανάγκες τηςΕλλάδας, της οικογένειας, του μαθητευόμενου. Ξένο προς τις ανάγκεςμιας νέας παγκόσμιας εποχής. Νέο πρόγραμμα σπουδών, από το σχολείο έωςτο Πανεπιστήμιο, συνδεδεμένο με το νέο αναπτυξιακό μοντέλο τηςΠράσινης Ανάπτυξης. Έμφαση στα ελληνικά και στα μαθηματικά..Πιστοποιητικό επάρκειας γνώσης ξένης γλώσσας και πληροφορικής από τοσχολείο. Δωρεάν πρόσβαση στο διαδίκτυο και φορητός υπολογιστής γιακάθε μαθητή και φοιτητή.
5. Οι προτάσεις μας κοστίζουν. Αλλά κάθε ευρώ που επενδύουμε στηνΠαιδεία, επιστρέφει στο έθνος μας με τόκο.5% του ΑΕΠ στην Παιδεία και 2% στην έρευνα μέσα στην τετραετία. 1 διςευρώ επιπλέον για την Παιδεία από τον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησήςμας. Θα κόψουμε, αν χρειάζεται, από παντού για την Παιδεία.6. Ένα παράδειγμα για το πώς εννοούμε την παιδεία των παιδιών μας: τοηλεκτρονικό βιβλίο.
Κι αυτή είναι η δική μου απάντηση:
Από το πρόγραμμα αυτό λείπουν βασικά σημεία ύψιστης (κατά την άποψή μου) σημασίας, όπως:
α) η θεσμοθέτηση της Δημοκρατικής λειτουργίας του σχολείου όχι μόνο ως κανονισμός λειτουργίας αλλά κυρίως ως κριτήριο αξιολόγησης ολόκληρης της μαθητικής κοινότητας.
β) Η θεσμοθέτηση κανόνων Ελευθερίας που εξασφαλίζουν το ενδιαφέρον και την ψυχική συμμετοχή των μαθητών στις λειτουργίες της μάθησης, όπως η κατάργηση της σύνδεσης του απουσιολόγιου με τις ποινές και την αξιολόγηση της επαρκούς παρακολούθησης των μαθημάτων.
γ) η Αγάπη ως κριτήριο αξιολόγησης μαθητών - καθηγητών.
δ) η θεσμοθέτηση αντικειμενικών κριτηρίων μέτρησης της Κοινωνικότητας στην αξιολόγηση μαθητών - καθηγητών.
ε) η θεσμοθέτηση μέτρου αξιολόγησης της ανταποδοτικότητας στην κοινωνία της όποιας επένδυσης στην Παιδεία.
ζ) η κατάργηση της αποβολής μαθητών από το σχολείο.
η) ο συνυπολογισμός της γνώμης των μαθητών και του μέσου όρου βαθμολογίας τους στην αξιολόγηση των καθηγητών.
θ) ο συνυπολογισμός της γνώμης των μαθητών στην διαμόρφωση του προγράμματος σπουδών.
ι) η απεξάρτηση του μαθήματος των θρησκευτικών από την Χριστιανική θρησκεία.
κ) η διδασκαλία μαθήματος θεωρίας και πράξης της ΜΗ ΒΙΑΣ .
Χωρίς καμία αναφορά (έστω) στα ευαίσθητα αυτά σημεία, χαρακτηρίζω το πρόγραμμα ως ψυχρό, τεχνοκρατικό, ανούσιο, απαίδευτο και αναποτελεσματικό.
Η μεγάλη αδυναμία της παιδείας μας πρέπει να εντοπισθεί στα θεσμικά χαρακτηριστικά της και όχι στις υλικές υποδομές και τις χρηματοδοτήσεις, αφού όταν η Παιδεία δεν είναι ανταποδοτική στην κοινωνία (πράγμα που διασφαλίζεται με θεσμικές τομές όπως οι παραπάνω) η οποιαδήποτε επένδυση σε υλικές υποδομές, όχι απλά πάει "στράφι" αλλά μπορεί και να αποβεί σε βάρος της ίδιας της κοινωνίας που την χρηματοδοτεί. Μία απόδειξη σ΄αυτό οι καταστροφές στα σχολεία.
Γιώργος Σ. Βλάσσης (Μελισσουργός) http://lefkimmiwtes.blogspot.com
Σημ.: Πρώην εκπαιδευτικός, διωχθείς το 1984 (επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ)
Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2009
ΔΩΡΟ ΨΥΧΗΣ ΣΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΟΡΡΑΦΟΥΣ
Αυτήν την εποχή οι πολιτικές μηχανορραφίες στον Δήμο Λευκιμμαίων και σε όλη την Κέρκυρα είναι στην κορύφωσή τους. Όχι βέβαια για την ανάδειξη υποψηφιοτήτων για τις επόμενες εκλογές (πολύ νωρίς άλλωστε) αλλά για το θέμα του χωροταξικού και των οχλουσών χρήσεων σε σχέση κυρίως με την διαχείριση των απορριμμάτων και όχι μόνο.
Γνωρίζουν πολύ καλά οι «αρμόδιοι» την πολύπλοκη «μηχανή» που στήσανε για να εξαφανίσουν την παλλαϊκής αποδοχής πρόταση Αποκεντρωτικής κατά Δήμον Διαχείρισης που έχουμε καταθέσει (και σ’ αυτό το blog) απαρχής της αντίδρασής μας στον τρισκατάρατο ΧΥΤΑ. Αυτοί που δεν το γνωρίζουν ακόμη είναι κυρίως αυτοί οι ταλαίπωροι Λευκιμμιώτες ως θύματα της μηχανής που προανέφερα.
Το παραγόμενο έργο της λειτουργίας της «μηχανής» αυτής, απολύτως καταστροφικό και για τους πολίτες και για το φυσικό περιβάλλον του νησιού, δεν έχει καμία σχέση με το εύηχο αποτέλεσμα της μηχανής που δείχνει το βιντεάκι στο You Tube. Το επιλέξαμε για να το χαρίσουμε στους εντόπιους και απανταχού μηχανορράφους, ως απολύτως χαλαρωτικό για την περίσταση και ως δείγμα γραφής για το είδος των μηχανών με τις οποίες εμείς ασχολούμαστε.
Θα ξέρουν στο εξής ότι κι αν δεν μιλάμε, ούτε βλάκες είμαστε, ούτε κακία τους κρατάμε. Μόνο αρκετό οίκτο μας προκαλούν.Κρίμα τα φλιμένα, μα πως να τα βοηθήσεις.
Γιώργος Σ. Βλάσσης (Μελισσουργός) Λευκίμμη 19-01-2009
Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2009
Δραματική Ανατροπή
(Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ)
Μέσα από τις φλόγες της πρόσφατης ειδησεογραφίας, με την οικονομική κρίση, την εκλογή του Ομπάμα, τον θάνατο του Αλέξη, την εξέγερση της νεολαίας μας, το κάψιμο του κέντρου της Αθήνας, την επίθεση του Ισραήλ στην Γάζα κ.λ.π. όπου πολλοί μπήκαν στον κόπο να δώσουν κάποια ερμηνεία, είναι όντως δυσερμήνευτη μία ανάρτηση στο blog σαν την προηγούμενη με την φωτογραφία του κουκουλοφόρου βρέφους κι ακόμα πιο δυσνόητη η συνοδεία του παρόντος άρθρου από κάποια (φαινομενικά τουλάχιστον) άσχετα videos σαν αυτά που πιο κάτω σας προτρέπω να δείτε. Για την ερμηνεία αυτής της απατηλής «αντίφασης» απαιτείται η υιοθέτηση (από τον αναγνώστη αυτού του άρθρου) του απορικού και διερευνητικού, όσο και άδολου βλέμματος του κουκουλοφόρου βρέφους της αναρτημένης φωτό. Στα βιντεάκια μας λοιπόν δεν θα δούμε τίποτε άλλο εκτός από μία δραματική ανατροπή της μέχρι τώρα επιστημονικής θεωρίας της Φυσικής που θεωρητικά τουλάχιστον αποδείκνυε ότι το Αεικίνητο δεν υπάρχει! Δεν υπάρχει διότι κατά τους σοφούς μας δασκάλους και θεωρητικούς επιστήμονες «...η οποιαδήποτε μετατροπή μιας μορφής ενέργειας σε κάποια άλλη μορφή μπορεί να γίνει με βαθμό απόδοσης μικρότερο της μονάδας εξ’ αιτίας των αναπόφευκτων απωλειών κατά την μετατροπή». Με αυτόν τον ακλόνητο «Φυσικό Νόμο» πορεύτηκε μέχρι σήμερα η επιστήμη και η ανθρωπότητα, για να καταλήξει στην υπερβολικά διογκωμένη χρήση του πετρελαίου ως θεμελιακή πηγή ενέργειας, για να μην σταθώ και σε ακόμη βλακωδέστερες επιλογές όπως η πυρηνική ενέργεια κ.λ.π. Θυμάμαι ακόμα σαν τώρα την απαξία που εισέπραξα από τον προϊστάμενό μου διακεκριμένο επιστήμονα Μηχανολόγο-Ηλεκτρολόγο όταν υπηρετώντας την θητεία μου στην Λάρισα ως σμηνίτης (εθελοντής παρακαλώ) για τα σχέδια και τους πειραματισμούς μου στο συνεργείο της μονάδας μου πάνω στο βαρυτικό και υδραυλικό αεικίνητο. Ήταν ακριβώς η ίδια απαξιωτική συμπάθεια του καθηγητή μου στο μάθημα της Φυσικής στην ΑΣΕΤΕΜ που φοίτησα, συνεχίζοντας την έρευνά μου πάνω στο μαγνητικό αεικίνητο. αλλά με την απαραίτητη τεκμηρίωση (τρομάρα του) που διέθετε το επιστημονικό του οπλοστάσιο! Γερές κόντρες μαζί του θυμάμαι επειδή δεν αρκούσαν οι γνώσεις του να μου δώσουν μία επαρκή ερμηνεία του Αεικίνητου του Σύμπαντος. Ούτε καν της φύσης του μαγνητισμού. Έκτοτε εγκατέλειψα οριστικά τα πειράματα σ’ αυτόν τον τομέα με μοναδικό λόγο το ξεκόλλημα μου από το αίνιγμα στο οποίο πρακτικά τουλάχιστον άλλοι ανήσυχοι σαν κι εμένα είχαν βρει την λύση, με περίεργες μικρομηχανές, διακοσμητικού χαρακτήρα. Και να που τώρα, σε μεγάλη ηλικία, ψάχνοντας στο διαδίκτυο για το αυτοκίνητο που κινείται με νερό, πέφτω πάνω στο αυτοκίνητο που κινείται χωρίς εξωτερική ενέργεια, χωρίς βενζίνη, χωρίς αέρα, χωρίς, νερό, χωρίς οξυγόνο, χωρίς τίποτα!!! Ακόμα και χωρίς πρίζα στο δίκτυο της ρυπογόνας και ανελέητης ΔΕΗ. Αν μπείτε στις παρακάτω διευθύνσεις :
http://www.youtube.com/watch?v=efCelx7qe_M&NR=1
http://www.youtube.com/watch?v=jt5z8L4LBJE&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=Rntjq2DfaSE&eurl=http://fightclubporos.com/blog/2006/12/09/11-tesla-returns/
http://www.youtube.com/watch?v=trws3k9vq6M&feature=related
μπορείτε να διαπιστώσετε την τεράστια πρόοδο που έχει επιτελεστεί τα τελευταία χρόνια στον τομέα της κίνησης και της ενέργειας. Θα δείτε ακόμη και αγωνιστικά free energy αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες που κινούνται με επιδόσεις ανώτερες και από τα αντίστοιχα οχήματα με μηχανή εσωτερικής καύσης. Αμέτρητα πειράματα και εκατοντάδες σχετικές παρουσιάσεις στο διαδίκτυο.
Αυτό όμως τι μπορεί να σημαίνει; Πως μπορεί να συνδεθεί λογικά μία τεράστια ανατροπή στην μέχρι σήμερα κεκτημένη γνώση στον τομέα των Φυσικών Επιστημών με την παγκόσμια οικονομική κρίση και τις κοινωνικές επιπτώσεις που αυτή συνεπάγεται;
Ασφαλώς και συνδέεται: Τεράστιες επενδύσεις στον τομέα της ενέργειας και της κίνησης τινάζονται πλέον στον αέρα. Τεράστια εργοστάσια με εξοπλισμό αιχμής πρέπει πλέον να πάνε στην ανακύκλωση η να αναθεωρήσουν τα αναπτυξιακά και ερευνητικά τους προγράμματα με ταυτόχρονη ανανέωση του εξοπλισμού και του εξειδικευμένου προσωπικού τους. Τα γνωστά και διαπλεκόμενα lobys χάνουν στο χρηματιστήριο την αξία των μετοχών τους και εξ’ αυτού την ισχύ και το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια τους. Το κυριότερο, είναι ότι η νέα απλούστατη τεχνολογία δεν έχει την ιδιότητα της μονοπώλησης όπως η προηγούμενη, άρα αποδομούνται έτσι τεράστιες «μηχανές» συγκέντρωσης κεφαλαίου. Έμμεση συνέπεια η αυξημένη δυνατότητα των λαών να ελέγξουν την διαβρωτική δράση του συγκεντρωμένου κεφαλαίου στις κοινωνίες και το φυσικό περιβάλλον.
Αυτό είναι και το πιο αισιόδοξο μήνυμα των καιρών.
Πως έγινε όμως αυτό; Πως δηλαδή τα γνωστά cartel χάσανε τον έλεγχο;
Ε αυτό είναι πια πασίγνωστο και κατανοητό από την εποχή της ανακάλυψης του Διαδικτύου. Όλοι τότε θεώρησαν την ανακάλυψη αυτή μαζί με την ανακάλυψη του DNA ως άκρως επαναστατικές. Με την απεριόριστη και ανεξέλεγκτη ελευθερία του Διαδικτύου, απελευθερώθηκε η τεράστια δεξαμενή γνώσης στην εφαρμοσμένη έρευνα του απλού ανθρώπου, αυτού που δεν χρηματοδοτείται και δεν ελέγχεται από κανέναν μεγάλο οικονομικό κέντρο. Διαχύθηκε λοιπόν στο διαδίκτυο όχι μόνο η πληροφορία που παράγεται στα κεφάλια των απλών ανειδίκευτων πολιτών αλλά και μέσω των Hackers ξέφυγε και η καλά φυλαγμένη πληροφορία των αργυρώνητων και εξαρτημένων πανεπιστημίων. Κάτι ανάλογο (σε μικροκλίμακα βέβαια) είχε παρατηρηθεί στην Ισπανία το 1936 με την παραγωγικότητα στις κολεκτίβες, για να καταπνιγεί στη συνέχεια επί Φράγκο.
Συμπέρασμα: Ο κόσμος αλλάζει ραγδαία. Η ραγδαία αλλαγή στα καιρικά φαινόμενα δεν είναι η μόνη. Παντού παρατηρούμε δραματικές αλλαγές αλλά και άπειρες μικρότερης σημασίας με απρόβλεπτες συνέπειες για τους παραδοσιακούς παρατηρητές μελλοντολόγους. Αλλαγές και προς την θετική και προς την αρνητική κατεύθυνση. Ένα πράγμα δεν άλλαξε: Η εμμονή κάποιων ασήμαντων μειοψηφιών (είτε αυτές λέγονται εξουσιαστικές αρχές είτε αυτοαποκαλούνται αντιεξουσιαστικές δυνάμεις) που πάντα κλέβουν την παράσταση από τους αφανείς δουλευταράδες, με φασαρίες και φραμπαλάδες, με μαζικές καφρίλες και αλυτρωτικές θεωρίες, ως σκουριασμένα εργαλεία ερμηνείας και επιβολής των απόψεών τους. Τι να κάνουμε; Αυτός είναι ο κόσμος κι ο καθένας επιλέγει τον ρόλο του.
Μέσα από τις φλόγες της πρόσφατης ειδησεογραφίας, με την οικονομική κρίση, την εκλογή του Ομπάμα, τον θάνατο του Αλέξη, την εξέγερση της νεολαίας μας, το κάψιμο του κέντρου της Αθήνας, την επίθεση του Ισραήλ στην Γάζα κ.λ.π. όπου πολλοί μπήκαν στον κόπο να δώσουν κάποια ερμηνεία, είναι όντως δυσερμήνευτη μία ανάρτηση στο blog σαν την προηγούμενη με την φωτογραφία του κουκουλοφόρου βρέφους κι ακόμα πιο δυσνόητη η συνοδεία του παρόντος άρθρου από κάποια (φαινομενικά τουλάχιστον) άσχετα videos σαν αυτά που πιο κάτω σας προτρέπω να δείτε. Για την ερμηνεία αυτής της απατηλής «αντίφασης» απαιτείται η υιοθέτηση (από τον αναγνώστη αυτού του άρθρου) του απορικού και διερευνητικού, όσο και άδολου βλέμματος του κουκουλοφόρου βρέφους της αναρτημένης φωτό. Στα βιντεάκια μας λοιπόν δεν θα δούμε τίποτε άλλο εκτός από μία δραματική ανατροπή της μέχρι τώρα επιστημονικής θεωρίας της Φυσικής που θεωρητικά τουλάχιστον αποδείκνυε ότι το Αεικίνητο δεν υπάρχει! Δεν υπάρχει διότι κατά τους σοφούς μας δασκάλους και θεωρητικούς επιστήμονες «...η οποιαδήποτε μετατροπή μιας μορφής ενέργειας σε κάποια άλλη μορφή μπορεί να γίνει με βαθμό απόδοσης μικρότερο της μονάδας εξ’ αιτίας των αναπόφευκτων απωλειών κατά την μετατροπή». Με αυτόν τον ακλόνητο «Φυσικό Νόμο» πορεύτηκε μέχρι σήμερα η επιστήμη και η ανθρωπότητα, για να καταλήξει στην υπερβολικά διογκωμένη χρήση του πετρελαίου ως θεμελιακή πηγή ενέργειας, για να μην σταθώ και σε ακόμη βλακωδέστερες επιλογές όπως η πυρηνική ενέργεια κ.λ.π. Θυμάμαι ακόμα σαν τώρα την απαξία που εισέπραξα από τον προϊστάμενό μου διακεκριμένο επιστήμονα Μηχανολόγο-Ηλεκτρολόγο όταν υπηρετώντας την θητεία μου στην Λάρισα ως σμηνίτης (εθελοντής παρακαλώ) για τα σχέδια και τους πειραματισμούς μου στο συνεργείο της μονάδας μου πάνω στο βαρυτικό και υδραυλικό αεικίνητο. Ήταν ακριβώς η ίδια απαξιωτική συμπάθεια του καθηγητή μου στο μάθημα της Φυσικής στην ΑΣΕΤΕΜ που φοίτησα, συνεχίζοντας την έρευνά μου πάνω στο μαγνητικό αεικίνητο. αλλά με την απαραίτητη τεκμηρίωση (τρομάρα του) που διέθετε το επιστημονικό του οπλοστάσιο! Γερές κόντρες μαζί του θυμάμαι επειδή δεν αρκούσαν οι γνώσεις του να μου δώσουν μία επαρκή ερμηνεία του Αεικίνητου του Σύμπαντος. Ούτε καν της φύσης του μαγνητισμού. Έκτοτε εγκατέλειψα οριστικά τα πειράματα σ’ αυτόν τον τομέα με μοναδικό λόγο το ξεκόλλημα μου από το αίνιγμα στο οποίο πρακτικά τουλάχιστον άλλοι ανήσυχοι σαν κι εμένα είχαν βρει την λύση, με περίεργες μικρομηχανές, διακοσμητικού χαρακτήρα. Και να που τώρα, σε μεγάλη ηλικία, ψάχνοντας στο διαδίκτυο για το αυτοκίνητο που κινείται με νερό, πέφτω πάνω στο αυτοκίνητο που κινείται χωρίς εξωτερική ενέργεια, χωρίς βενζίνη, χωρίς αέρα, χωρίς, νερό, χωρίς οξυγόνο, χωρίς τίποτα!!! Ακόμα και χωρίς πρίζα στο δίκτυο της ρυπογόνας και ανελέητης ΔΕΗ. Αν μπείτε στις παρακάτω διευθύνσεις :
http://www.youtube.com/watch?v=efCelx7qe_M&NR=1
http://www.youtube.com/watch?v=jt5z8L4LBJE&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=Rntjq2DfaSE&eurl=http://fightclubporos.com/blog/2006/12/09/11-tesla-returns/
http://www.youtube.com/watch?v=trws3k9vq6M&feature=related
μπορείτε να διαπιστώσετε την τεράστια πρόοδο που έχει επιτελεστεί τα τελευταία χρόνια στον τομέα της κίνησης και της ενέργειας. Θα δείτε ακόμη και αγωνιστικά free energy αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες που κινούνται με επιδόσεις ανώτερες και από τα αντίστοιχα οχήματα με μηχανή εσωτερικής καύσης. Αμέτρητα πειράματα και εκατοντάδες σχετικές παρουσιάσεις στο διαδίκτυο.
Αυτό όμως τι μπορεί να σημαίνει; Πως μπορεί να συνδεθεί λογικά μία τεράστια ανατροπή στην μέχρι σήμερα κεκτημένη γνώση στον τομέα των Φυσικών Επιστημών με την παγκόσμια οικονομική κρίση και τις κοινωνικές επιπτώσεις που αυτή συνεπάγεται;
Ασφαλώς και συνδέεται: Τεράστιες επενδύσεις στον τομέα της ενέργειας και της κίνησης τινάζονται πλέον στον αέρα. Τεράστια εργοστάσια με εξοπλισμό αιχμής πρέπει πλέον να πάνε στην ανακύκλωση η να αναθεωρήσουν τα αναπτυξιακά και ερευνητικά τους προγράμματα με ταυτόχρονη ανανέωση του εξοπλισμού και του εξειδικευμένου προσωπικού τους. Τα γνωστά και διαπλεκόμενα lobys χάνουν στο χρηματιστήριο την αξία των μετοχών τους και εξ’ αυτού την ισχύ και το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια τους. Το κυριότερο, είναι ότι η νέα απλούστατη τεχνολογία δεν έχει την ιδιότητα της μονοπώλησης όπως η προηγούμενη, άρα αποδομούνται έτσι τεράστιες «μηχανές» συγκέντρωσης κεφαλαίου. Έμμεση συνέπεια η αυξημένη δυνατότητα των λαών να ελέγξουν την διαβρωτική δράση του συγκεντρωμένου κεφαλαίου στις κοινωνίες και το φυσικό περιβάλλον.
Αυτό είναι και το πιο αισιόδοξο μήνυμα των καιρών.
Πως έγινε όμως αυτό; Πως δηλαδή τα γνωστά cartel χάσανε τον έλεγχο;
Ε αυτό είναι πια πασίγνωστο και κατανοητό από την εποχή της ανακάλυψης του Διαδικτύου. Όλοι τότε θεώρησαν την ανακάλυψη αυτή μαζί με την ανακάλυψη του DNA ως άκρως επαναστατικές. Με την απεριόριστη και ανεξέλεγκτη ελευθερία του Διαδικτύου, απελευθερώθηκε η τεράστια δεξαμενή γνώσης στην εφαρμοσμένη έρευνα του απλού ανθρώπου, αυτού που δεν χρηματοδοτείται και δεν ελέγχεται από κανέναν μεγάλο οικονομικό κέντρο. Διαχύθηκε λοιπόν στο διαδίκτυο όχι μόνο η πληροφορία που παράγεται στα κεφάλια των απλών ανειδίκευτων πολιτών αλλά και μέσω των Hackers ξέφυγε και η καλά φυλαγμένη πληροφορία των αργυρώνητων και εξαρτημένων πανεπιστημίων. Κάτι ανάλογο (σε μικροκλίμακα βέβαια) είχε παρατηρηθεί στην Ισπανία το 1936 με την παραγωγικότητα στις κολεκτίβες, για να καταπνιγεί στη συνέχεια επί Φράγκο.
Συμπέρασμα: Ο κόσμος αλλάζει ραγδαία. Η ραγδαία αλλαγή στα καιρικά φαινόμενα δεν είναι η μόνη. Παντού παρατηρούμε δραματικές αλλαγές αλλά και άπειρες μικρότερης σημασίας με απρόβλεπτες συνέπειες για τους παραδοσιακούς παρατηρητές μελλοντολόγους. Αλλαγές και προς την θετική και προς την αρνητική κατεύθυνση. Ένα πράγμα δεν άλλαξε: Η εμμονή κάποιων ασήμαντων μειοψηφιών (είτε αυτές λέγονται εξουσιαστικές αρχές είτε αυτοαποκαλούνται αντιεξουσιαστικές δυνάμεις) που πάντα κλέβουν την παράσταση από τους αφανείς δουλευταράδες, με φασαρίες και φραμπαλάδες, με μαζικές καφρίλες και αλυτρωτικές θεωρίες, ως σκουριασμένα εργαλεία ερμηνείας και επιβολής των απόψεών τους. Τι να κάνουμε; Αυτός είναι ο κόσμος κι ο καθένας επιλέγει τον ρόλο του.
Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2008
Το πρόσωπο της χρονιάς φοράει κουκούλα !!!
Αδιανόητο! Μετά από θυελλώδεις αντεγκλήσεις μεταξύ δημοσιογράφων και νέων γονέων, η ειδική επιτροπή Λευκιμμαίων πολιτών για την ανάδειξη του προσώπου της χρονιάς που πέρασε, και το ξεπροβόδισμα του νέου έτους 2009, ανέδειξε την Μελίνα (έτσι την λένε) στην επικρατέστερη των πολλών υποψηφιοτήτων. Χιλιόχρονη να είσαι Μελίνα για την ευτυχία που μας χάρισες κι ας φοράς κουκούλα. Καλή χρονιά σε όλες τις παιδικές ψυχούλες ασχέτως ηλικίας.
Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2008
Χωματόσπιτα (earthships)
Σαν συνέχεια του προηγούμενου άρθρου παρουσιάζω εδώ ένα από τα χιλιάδες εναλλακτικά πρότυπα και ειδικά στον τομέα της κατοικίας. Στο μέλλον θα παρουσιάσω σειρά τέτοιων πρωτοβουλιών, όπως ήδη παρουσίασα και αρκετές από τις δικές μου προτάσεις, που όλες τους είναι ήδη γραμμένες στα αχαμνά των πολιτικών μας. Στο διαδίκτυο μπορείτε να βρείτε χιλιάδες εναλλακτικές προτάσεις σαν αυτές τις οποίες δυστυχώς στην πατρίδα μας οι στείροι πολιτικοί όλων των παρατάξεων (κοπριές τους ονομάζω κολακευτικά, αφού η κοπριά είναι ως γνωστόν άριστο λίπασμα, ενώ αυτοί είναι σκέτοι ρύποι) επιμένουν δεκαετίες τώρα να κρατούν στην αφάνεια ή να τις λασπώνουν. Ψάξτε λοιπόν στο You Tube, καθώς και στην δ/νση http://www.earthship.org και θα διαπιστώσετε πόσο ωφέλιμη μπορεί να είναι η λάσπη, όχι μόνο στα μούτρα τους. Αν δεν έχουν λοιπόν τίποτε να μας προτείνουν σε καμία από τις ανάγκες μας, καλύτερα να σκάσουν και να πάνε στα τσακίδια αντί να θωπεύουν και να παροτρύνουν τον λαό σε αυτοκαταστροφικές εκτονώσεις της αγανάκτησής του. Αντε στο διάολο άχρηστοι.
Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2008
Οι κοπριές στα λάχανα
Κρίση του χρηματοοικονομικού συστήματος; Ε και λοιπόν; Τι με νοιάζει εμένα; Μήπως είμαι τραπεζίτης, η χρηματιστής; Η μήπως είμαι δουλικό και θα ξεμείνω από αφέντη; Να χαρώ γιατί ο Καπιταλισμός του Νεοφιλελευθερισμού τά’ παιξε; Ε και λοιπόν; Μήπως δεν ξέρει το συγκεντρωμένο κεφάλαιο να αλλάζει προβειά; Φυσικά και δεν αγωνιώ καθόλου, για τις στρατιές των δουλικών που θα μείνουν στην ψάθα. Αντιθέτως χαίρομαι γι’ αυτό, αφού έτσι υπάρχει η σοβαρή πιθανότητα κάποιοι απ’ αυτούς τους ξεβολεμμένους να αναζητήσουν λύσεις έξω και πέρα από εξαρτήσεις που θα τους επαναφέρουν στην ίδια δεινή θέση του αναλώσιμου εξαρτήματος αυτής της σκατομηχανής του Κεφαλαίου. Υπάρχει ελπίδα κάποιοι απ’ αυτούς να αρχίσουν να την ψάχνουν κάπως αλλιώς κι αντί να μπουν πάλι στη σειρά για μια θεσούλα στο Δημόσιο ή στον Ιδιωτικό τομέα, να την ψάξουν και μέσα από την αυτοαπασχόληση ή ακόμη καλύτερα και μέσα από την συνεργατική κολεκτίβα, ή ακόμη πιο μπροστά και μέσα από την κομουναλιστική πρακτική. Αντί να «τσιμπάνε» όπως πριν σε δελεαστικές προσφορές τραπεζικών προϊόντων (δάνεια, πιστωτικές κάρτες, επιταγές κ.λ.π.) ή άλλων καταναλωτικών προϊόντων, να ανακαλύψουν και τον ρεαλισμό κάποιων φαντασιακών εφαρμοσμένων ιδεών σαν αυτές που αναρίθμητες και θαμμένες από τα ΜΜΕ λειτουργούν και στη χώρα μας. Αντί να παρακολουθούν με αγωνία τις συνεδριάσεις του χρηματιστηρίου με το blue-tooth κολλημένο στο αυτί, ψάχνοντας για ευκαιρίες επενδύσεων, να καταλάβουν επι τέλους την χιλιοειπωμένη αλήθεια, πως η καλύτερη, η πιο σίγουρη, πιο αποδοτική επένδυση είναι στον άνθρωπο και στη σχέση του με την Φύση. Αυτά βέβαια είναι πράγματα που είναι αδιανόητα και ουτοπικά για τους χορτάτους και τους βολεμένους στην κρεατομηχανή του Συστήματος. Γι αυτό ελπίζω σ’ αυτό το αναμενόμενο τσουνάμι ανέργων, σ’ αυτήν την αναμενόμενη καταιγίδα αναδουλειάς και στριμοκωλιάς, ευχόμενος να μην τελειώσει ποτέ, για να μην ξαναγυρίσει η ανθρωπότητα ποτέ στην ανεξέλεγκτη καταστροφική επέλαση του διεθνούς κεφαλαίου που έμελλε να φέρει την (περίπου)διάλυση των ανθρώπινων κοινωνιών και την αντοχή του πλανήτη μας στα έσχατα όριά της. Κάπου εδώ όμως τελειώνει και η ελπίδα, αφού πουθενά στον ορίζοντα δεν ευκολοδιακρίνεται καμία μαζική και οργανωμένη προσπάθεια διευκόλυνσης της τόσο αναγκαίας για όλους στροφής των παραπεταμένων του (αυτοδιαψευσμένου πλέον από τους ίδιους τους εμπνευστές του) Καπιταλισμού. Αντιθέτως μάλιστα παρατηρώ και στη χώρα μας και διεθνώς, τους κατά παράδοσιν αντικαπιταλιστικούς πολιτικούς χώρους, είτε απλώς να επιχαίρουν και να σαρκάζουν για την οικονομική κρίση, είτε να διεκδικούν από το κράτος περισσότερες και πιο αποτελεσματικές παρεμβάσεις για την σωτηρία του, είτε να προτείνουν ως σανίδα σωτηρίας του καπιταλισμού την ένδυσή του με τον κρατικό του μανδύα. Είδατε κανέναν από τους γνωστούς πολιτικούς χώρους, (σε όλο το φάσμα, κοινοβουλευτικό ή εξωκοινοβουλευτικό) ή έστω κανένα στέλεχός τους, να μας πει τι θα κάνουμε, τώρα που η αγελάδα του συστήματος έστρεψε, πως θα ταϊσουμε το παιδί μας, πως θα χτίσουμε το σπίτι μας, πως θα γιατρευτούμε, πως θα μορφωθούμε, πως θα αμυνθούμε, πως θα βρούμε το δίκιο μας κ.λ.π.; Είδατε κανέναν απ’ αυτούς τους λεβέντες (τους κουράδες ήθελα να πω) να έρχεται κοντά σας, τώρα που η επιχειρησούλα σας καταρρέει, να σας πει τι να κάνετε (εκτός βέβαια από το να περιμένετε τις εκλογές) ώστε να μην ξαναμπλέξετε στα δίχτυα του Καπιταλισμού; Τρίβουν τα χέρια τους οι κοπριές, προσδοκώντας την αλλαγή των εκλογικών συσχετισμών και αδιαφορώντας για την πιθανότατη ανάκαμψη του τέρατος, αντί να είναι αυτοί οι φορείς που θα μπορούσε ο κάθε παραδαρμένος και παραπεταμένος από το σύστημα, να προστρέξει και να βρει τις αναγκαίες πληροφορίες και γενικότερα την αναγκαία ανθρώπινη υποστήριξη για να αναζητήσει λύσεις πέρα και έξω από αυτές που μέχρι τώρα αναζητούσε! Τι να πει κανείς! Είναι να τραβάς τα μαλλιά σου. Το μόνο που του λένε είναι: «ψήφισέ μας». . Πολλοί εδώ θα αναρωτιούνται «...και πως θα ζήσουμε χωρίς δουλειά;». Πολύ εύλογο ερώτημα αφού ποτέ και κανείς από αυτούς τους κόπρους δεν μας έμαθε ότι εκτός από την δουλεία υπάρχει και η εργασία. Λες και μοναδικός τρόπος επιβίωσης και προσπορισμού είναι η δουλεία, η λες και αν ψηφίζαμε όλοι την παράταξή τους, που διατείνεται ότι προασπίζει τα δικαιώματα των δούλων, ερχόμενη στην εξουσία θα μετέτρεπε σε μία νύχτα τους δούλους σε αφέντες!!! Αποδεικνύονται τόσο μυωπικοί και γερασμένοι, που, αντί να strosoyn ton kolo toys να συντάξουν προτάσεις και προγράμματα απορρόφησης του κύματος των ανέργων, πέρα και έξω από την λογική και πρακτική του καπιταλιστικού μηχανισμού, ετούτοι κάθονται και τρίβουν τα χέρια τους από χαρά παρακολουθώντας τις δημοσκοπήσεις. Κλασικοί κουκιοσυλλέκτες. Λες και χωρίς ουσιαστικό πρόταγμα οι έκπτωτοι δούλοι δεν θα ψάχνουν πάλι για μια θέση στο δημόσιο, δεν θα ξαναμπούν στην σειρά για να τους προτιμήσει κάποιο άλλο αφεντικό με χειρότερους όρους δουλείας, δεν θα νταραβεριστούν ξανά με τις τράπεζες, δεν θα ξαναψάξουν για καμία ευκαιριούλα στο χρηματιστήριο. Εξακολουθούν την «προϊστορική» πάγια τακτική τους, αναμένοντας την πτώση του ώριμου μήλου, νομίζοντας ότι έτσι εκφράζουν ό,τι πιο προοδευτικό και επαναστατικό, ενώ στην ουσία εκφράζουν ότι πιο αντιδραστικό και σίγουρο για την ανάκαμψη και διαιώνιση του Καπιταλισμού. Το μόνο που τους νοιάζει είναι αν το Καπιταλιστικό σύστημα δουλέψει καλύτερα ως κρατικό ή ιδιωτικό. Μια μπαρούφα και ένα πελώριο ψευτοδίλημμα δηλαδή που μας βάζουν επιμελώς και αδιαλείπτως στο τραπέζι των επιλογών μας, αφού όλοι πια γνωρίζουμε (ιδίως με την πορεία και κατάληξη της Οκτωβριανής επανάστασης) ότι ο καπιταλισμός δεν έχει κανένα πρόβλημα στην αντιανθρώπινη και αντιπεριβαλλοντική του δράση, ούτε στην κρατική ούτε στην ιδιωτική του μορφή. Η εμμονή τους σ’ αυτήν την πρακτική είναι ίσως η καλύτερη εγγύηση για την ανάκαμψη του καπιταλισμού. Το καλύτερο δεκανίκι του δηλαδή, για να μιλήσω πιο χύμα.
Έτσι λοιπόν και με αυτά τα δεδομένα, δεν μπορώ να είμαι καθόλου αισιόδοξος. Η μόνη και η όποια αισιοδοξία μου θα μπορούσε να στηριχθεί όχι απλά στην διόγκωση του κύματος των ανέργων, αλλά του τμήματος εξ’ αυτών που θα καταφέρει μέσα από τις στημένες παγίδες παραπλάνησης, να στραφεί σε εναλλακτικά πρότυπα αντικαπιταλιστικής προσαρμογής (alternative projects). Αυτά αποτελούν την εξέλιξη του αναχρονιστικού πλέον συστήματος αντίδρασης όλων των προοδευτικών κινημάτων πριν τον Γαλλικό Μάη του 68, που μέχρι τότε χαρακτηρίζονταν, σχεδόν αποκλειστικά, στην απεργία, την διαδήλωση και την σύγκρουση με τις δυνάμεις της «τάξης». Από τον Μάη του 68 και μετά όμως, πολύς κόσμος κατάλαβε ότι αυτές οι αντιδράσεις όχι μόνο δεν ευνοούσαν το κίνημα, αλλά οδηγούσαν στην περιθωριοποίηση και την κοινωνική καταδίκη των υποκινητών και συμμετεχόντων. Όχι μόνο ήταν απολύτως μέσα στα πλαίσια ελέγχου και αφομοίωσης από το κατεστημένο σύστημα, κυρίως όμως αυτές οι αντιδράσεις αποδείχθηκαν ωφέλιμες και εκτονωτικές της κρίσης μαζικές εκδηλώσεις, όπως περίπου αυτές των ποδοσφαιρικών συγκρούσεων, για να επανέλθει το Τέρας δριμύτερο.
Αυτήν την αλήθεια βέβαια δεν την αντιλήφθηκαν μόνον κάποιοι που έχουν ουσιαστικούς λόγους να θέλουν να βλάψουν τον καπιταλισμό. Δυστυχώς το αντιλήφθηκαν πρώτοι και πολύ καλύτερα οι καλοταϊσμένοι του συστήματος που έχουν κάνει και διδακτορικές διατριβές σ’ αυτό. Αυτοί ξέρουν πως να στρέφουν το ενδιαφέρον των δυσαρεστημένων σε συγκρουσιακές καταστάσεις με το σύστημα, ταυτίζοντάς το με τα ΜΑΤ, αντί να αναζητούν διεξόδους φυγής απ’ αυτό. Την αλήθεια αυτή, που ομολογουμένως δύσκολα γίνεται κατανοητή από το ευρύ κοινό, ιδιαίτερα σε συνθήκες ελέγχου της πληροφόρησης των ΜΜΕ, οι φερόμενοι ως αντικαπιταλιστικοί φορείς όφειλαν να την αναδείξουν και να «την δώσουν στο πιάτο» κάθε δυσαρεστημένου και συνειδητά ξεβολεμένου, αντί να τον καλούν σε εκδηλώσεις που εντείνουν την δεινή του θέση και να τον σπρώχνουν από την θέση του απλού θύματος του καπιταλισμού σε τραγικά χειρότερες καταστάσεις όπου και η ίδια η ζωή του μπαίνει σε άμεσο κίνδυνο, όπως π.χ. το 16χρονο που πυροβολήθηκε χθες από αστυνομικό σε διαδήλωση στην Αθήνα. Μόνο ο αστυνομικός που τράβηξε το πιστόλι φταίει; Δεν φταίνε σε τίποτα όλοι αυτοί οι ανάλγητοι, που το μόνο που κάνουν είναι να παροτρύνουν τους πολίτες σε τόσο στείρες, αναχρονιστικές, αφομοιώσιμες και επικίνδυνες καταστάσεις; Δεν φταίει κανείς όταν δεν ενδιαφέρεται να δώσει μία ουσιαστική αξιοπρεπή και δημιουργική διέξοδο στα όνειρα κάθε απεγνωσμένου, που είτε κοντράρεται με τις δυνάμεις καταστολής εξυπηρετώντας καταχθόνια σχέδια κάποιων κόπρων είτε στριμώχνεται στην ουρά για μία απάνθρωπη και σαφώς επικίνδυνη θέση των 700 ευρώ στα σώματα ασφαλείας; Σε αυτούς τους ανθρώπους ποια εναλλακτική προοπτική δόθηκε ποτέ από τους φερόμενους ως αντικαπιταλιστικούς φορείς; Μήπως να πάνε να γίνουν καλόγεροι στο άγιο όρος; Ή μήπως να γίνουν, όπως οι ίδιοι, κλακαδώροι και αριβίστες πολιτικοί που χτυπάνε με συνέπεια κάρτα στις εκδηλώσεις της ένδοξης (που να πάρει ο διάολος) παράταξής τους, προσδοκώντας παραταξιακά αξιώματα, μπας και τη βολέψουν στο... «έτσι»; Δεν πάτε να πνιγείτε όλοι λέω εγώ. Καμία ελπίδα από πεθαμένους. Δυσωδία πτωμαϊνης.
Η μόνη ίσως ελπίδα, κατά την γνώμη μου, είναι το λυσσαλέο πείσμα κάποιων τολμηρών, ασυμβίβαστων και ανεξάρτητα σκεπτόμενων πρωτοπόρων, καθώς και η ανεξέλεγκτη ελευθερία του διαδικτύου, παρά τους κινδύνους παραπλάνησης που αυτό συνεπάγεται. Τουλάχιστον εκεί μπορείς να πείς ό,τι γουστάρεις χωρίς να παρακαλάς τα ΜΜΕ. Εκεί μπορείς να ψάχνεις την λύση στο οποιοδήποτε πρόβλημά σου και να συνεργαστείς με άλλους που πιθανότατα έχουν το ίδιο πρόβλημα. Εκεί μπορείς να βρείς τις πιό ασύληπτες στην ανθρώπινη φαντασία διεξόδους, που άλλοι, το ίδιο και περισσότερο απελπισμένοι σαν κι εσένα, βρήκαν για να δώσουν νόημα και ενδιαφέρον σ’ αυτό το παραμύθι της ζωής. Άντε γειά λοιπόν στους πεθαμένους. Η κοπριά είναι το καλύτερο λίπασμα για τον κήπο μας. Ζήτω οι ασυμβίβαστοι πρωτοπόροι αντικαπιταλιστές, ζήτω οι blogers και οι surfers που προτείνουν και αναζητούν εναλλακτικά πρότυπα ζωής.
Γιώργος Σ. Βλάσσης (Μελισσουργός) Λευκίμμη 07-12-2008
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
