(Πρόλογος στην μουσικοποιητική βραδυά στο σπίτι του Σ.Ν. την 10/03/01)
Στην απαρχή της νέας χιλιετίας, είναι πολλοί αυτοί που αμφισβητούν την ανέλιξη του ανθρώπινου νού από αυτόν του προγόνου του, του πιθήκου. Υπερθεματίζουν μάλιστα, λέγοντας ότι, αν υπάρχει εξέλιξη, αυτή θα είναι αρνητική. Η συμπεριφορά των πιθήκων, λένε, είναι ανώτερη από αυτήν των ανθρώπων (βλ. Ο ΤΡΕΛΟΣ ΠΙΘΗΚΟΣ του Α.Ζ.Γκιόργκι). Απαριθμώντας πόλεμους, πυρηνικές καταστροφές, μολύνσεις περιβάλλοντος κ.λ.π., επιχειρούν να τεκμηριώσουν την άποψη ότι η επιστροφή μας στην εποχή των ενστικτωδών συμπεριφορών και το περιβάλλον θα έσωζε και τον άνθρωπο θα αναβάθμιζε. Δεν είναι βέβαια εδώ η ώρα να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει κανείς σ’ αυτό. Απλώς αναφέρω αυτόν τον προβληματισμό, για να αναδείξω τις θεμελιακές αμφισβητήσεις και συγκρούσεις που προκαλεί η απλή παρατήρηση των γεγονότων και των φαινομένων της εποχής που έλαχε να ζούμε, μιας εποχής που την χαρακτηρίζει η παγκόσμια, σχεδόν, επικράτηση των οικονομικά ισχυρών επί των αδυνάτων, των εκμεταλλευτών επί των εκμεταλλευόμενων, της επικράτησης της Αμερικάνικης υποκουλτούρας, του Αμερικάνικου τρόπου σκέψης, όπου όσο περισσότερα καταναλώνεις ή ξοδεύεις, τόσο μεγαλώνει η αξία σου, της εποχής της αναγωγής όλων των αξιών σε δολάρια, την εποχή του Μεγάλου Αδελφού πλανητάρχη και των κατά τόπους και περιοχές υποτακτικών του εξειδικευμένων λαοπλάνων και κατ’ ουσία αμόρφωτων, άψυχων και ανιστόρητων ανθρωποειδών ανδρείκελων, που βάλθηκαν να διαφεντέψουν τις ζωές όλων μας.
Κι όμως! Ενώ όλα δείχνουν ότι «δουλεύουν ρολόι», ενώ οι βάσεις του θανάτου μοιάζουν ακλόνητες και τα αφεντικά αποκομίζουν ολοένα και μεγαλύτερα κέρδη και οι εργαζόμενοι μοιάζουν ανήμποροι να αλλάξουν τους συσχετισμούς, ένα κόκκινο λαμπάκι αναβοσβήνει στον πίνακα ελέγχου του κέντρου διαβιβάσεως εντολών του Μεγάλου Αδελφού. Κάτι δεν πάει καλά, κάτι που πάει να χαλάσει την «σούπα» και γι’ αυτό το ψάχνουν εναγώνια χιλιάδες «μαμούνια» επιστήμονες και – να πάρει ο διάολος – δεν το έχουν βρει ακόμα. Η ένδειξη είναι σε μια ασήμαντη, σε μέγεθος, χώρα, μικρή σαν τελεία στον παγκόσμιο χάρτη, όπως είναι η Ελαδίτσα μας. Μοιάζει ολότελα παραδομένη, όπως θα έλεγε κι ο Αμερικανός πρέσβης, αλλά…. Τι φρούτο είν’ ετούτο; Σε κάθε γωνιά της, συναντάς και μια έπαλξη! Πας να την πατήσεις και νομίζεις πως απογειώνεσαι! Πας να διατάξεις και νομίζεις πως μιλάς με Θεούς! Πας να την σαγηνέψεις με γητειές και λούσα και σ’ αφήνει σύξυλο με τα δικά της! Πας να την τρομάξεις με τα πιο σύγχρονα όπλα μαζικής καταστροφής και κατεβάζει στους δρόμους το σύνολο σχεδόν του λαού της! Πας να την πάρεις στα σοβαρά κι αυτή σε δουλεύει με ανέκδοτα και καλαμπούρια! Προσπαθείς σαν την Κίρκη να μεταμορφώσεις σε γουρούνια τους Ανθρώπους της, βυθίζοντάς τους σε χίλιες επίπλαστες ή πραγματικές ανάγκες επιβίωσης κι αυτοί μοιάζουν άϋλοι, όπως και οι ανυπόταχτες ψυχές τους! Τους ρίχνεις μέσ’ το πηγάδι της ματαιοδοξίας κι αυτοί αντί για ρακοσυλλέκτες γίνονται αδαμαντορύχοι της ελπίδας! Τους βουτάς μέσ’ τον βόθρο των ναρκωτικών, του χυδαίου σεξισμού, της ιδιώτευσης, της ευμάρειας, της κοινωνικής αναλγησίας κι αυτοί μαζεύονται και τραγουδάνε, καλαμπουρίζουν μεταξύ τους και βλαστημάνε το άδικο κι αλληλοστηρίζονται αφουγκραζόμενοι τον πόνο και το δάκρυ της ψυχής τους και ονειρεύονται και ερωτεύονται έναν κόσμο απείρως καλύτερο από αυτόν που έλαχε να ζούν, έναν κόσμο όπως μόνον αυτοί θα μπορούσαν να φτιάξουν! Μα το χειρότερο (διάολο μέσα τους) είναι, που μπορούν ακόμα και σήμερα να τρυπώνουν ανεμπόδιστα (όπως ακριβώς κάνανε και οι πρόγονοί τους) χωρίς καμία δυσκολία στα επουράνια και ασύλληπτα στον κοινό νού δώματα της φαντασίας, του νού και της ψυχής, παίζοντας μάλιστα μαζί τους σαν να ήτανε τόσο απλό και τόσο συνηθισμένο, σαν αυτό που σας λέω, και με μία τεχνική απαράμιλλη που έχει ρίζες χιλιάδες χρόνια πρίν!
Ένα να ξέρεις μόνο: Ό,τι και να τους κάνεις θα βρούν τον τρόπο να βγούν νικητές. Ακόμα και στου μπαλαούρου την απομόνωση να τους βάλεις, θα βρούν το κουράγιο και τον τρόπο να γράψουν ποιήματα, που τα ανταλλάσσουν μεταξύ τους. Μην τους υποτιμάς καθόλου άμυαλε γίγαντα. Ξέρουν τι κάνουν και δεν το κρύβουν: Αφήνουν τα δικά τους άσβεστα χνάρια, σαν συνέχεια αυτών των προγόνων τους. Κι όταν φύγουν, οι επόμενοι θα κάνουν το ίδιο. Παράξενη χώρα! Παράξενος Λαός σου λέω! Δεν είναι τυχαίο που στην μικρή και ασήμαντη αυτή χώρα γεννήθηκε η ποίηση. Δεν είναι τυχαίο που αυτή η ασήμαντη χώρα γέννησε τους μεγαλύτερους και πιο πολυδιαβασμένους ποιητές παγκοσμίως. Είναι περισσότεροι οι ποιητές της από όλους τους πράκτορες και κατασκόπους όλων των μυστικών υπηρεσιών μαζί. Όπου κι αν βρεθείς να ξέρεις πως έχεις δίπλα σου κάποιον απ’ αυτούς. Δυσνόητα πολλές φορές αυτά που λέν και γράφουν. Σαν συνθήματα κρυπτογραφημένα σε ανερμήνευτο κώδικα. Να τους προσέχεις Μεγάλε. Σου δίνουν την εντύπωση πως είναι άοπλοι, ανίσχυροι και υποταγμένοι, μα αυτοί, δικέ μου, ανέδειξαν τον Λόγο σε όπλο ακατανίκητο! Διεισδύουν με τον Λόγο σε κάθε κρυφή πτυχή της πιο παγωμένης ψυχής, του πιο πωρωμένου ανθρώπου κι εκτινάσσουν την ψυχή στα μεσουράνια! Άκου που σου λέω. Και μάλιστα το πετυχαίνουν αυτό με πολύ μεγαλύτερη ευκολία από αυτήν που οι κεφαλές εμπλουτισμένου ουρανίου διαπερνούν τον θώρακα των αρμάτων. Να είσαι σίγουρος ότι, αυτοί και οι όμοιοί τους, επεξεργάζονται το σχέδιο της επόμενης Παγκόσμιας Επανάστασης! Δεν είναι παραμύθια, ούτε αστεία αυτά που σου λέω. Τούτος ο τόπος κρύβει στα έγκατά του ένα τεράστιο πνευματικό ηφαίστειο. Νομίζεις πως είναι σβηστό, μα οι ηφαιστειολόγοι το έχουν κατατάξει στον πρώτο βαθμό επικινδυνότητας. Κοχλάζει στα έγκατά του και άμα εκραγεί, θα έχει λήξει οριστικά και αμετάκλητα η εποχή μας που την χαρακτηρίζουν ως Εποχή της Βαρβαρότητας. Αυτά που σου είπα να μην τα ξεχνάς ποτέ.
Γιώργος Σ. Βλάσσης (Μελισσουργός) Λευκίμμη 10 Μάρτη 2001
Υ.Γ.: Είναι μεγάλη τιμή για μένα Σ. που μου εμπιστεύθηκες την συλλογή των ποιημάτων σου. Ξέρω τι τόλμη θέλει να ανοίγεις την φτερούγα της ψυχής σου. Θα είσαι από τους πρώτους που θα διαβάσουν τα δικά μου ποιήματα, που δυστυχώς ακόμη δεν αξιώθηκα να γράψω. Έψαξα όμως και βρήκα για σένα ένα ποίημα του πιο πολυδιαβασμένου, Παγκοσμίως, συμπατριώτη μας, που νομίζω ότι σου ταιριάζει «γάντι». Άκου το με προσοχή:
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΟ ΣΚΑΛΙ
Εις τον Θεόκριτον παραπονιόταν
Μια μέρα ο ποιητής Ευμένης:
«Τώρα δυό χρόνια πέρασαν που γράφω
κι ένα ειδύλλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Αλοίμονον, είν’ υψηλή, το βλέπω,
Πολύ υψηλή της ποιήσεως η σκάλα.
Και απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
Ποτέ δεν θ’ ανέβω ο δυστυχισμένος».
Είπεν ο Θεόκριτος: «Αυτά τα λόγια
Ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
Να’ σαι υπερήφανος κι ευτυχισμένος.
Εδώ που έφτασες, λίγο δεν είναι.
Τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμα το σκαλί το πρώτο
Πολύ απ’ τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
Πρέπει με το δικαίωμά σου να σαι
Πολίτης εις των ιδεών την πόλη.
Και δύσκολο στην πόλη εκείνη είναι
Και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις νομοθέτας
Που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφτασες, λίγο δεν είναι.
Τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα».
Κωνσταντίνος Καβάφης
Δευτέρα 7 Ιουλίου 2008
Κυριακή 6 Ιουλίου 2008
Σάββατο 5 Ιουλίου 2008
Η ΒΡΑΒΕΥΣΗ
ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΗΣ ΛΕΥΚΙΜΜΗΣ,
ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΕΥΚΙΜΜΙΩΤΕΣ
Αγαπητοί γονείς και μαθητές.
Με ευκαιρία την τελετή βράβευσης των επιτυχόντων αποφοίτων Λυκείου στις ανώτερες και ανώτατες σχολές, την οποία παρακολούθησα λόγω ιδιαίτερης ευαισθησίας ως πρώην εκπαιδευτικός, ένιωσα χρέος να κάνω κάποιες σημαντικές παρατηρήσεις πού σχετίζονται με την αδιανόητη, από παιδαγωγικής σκοπιάς, αυτή εκδήλωση.
Η συνεχής κοινωνική μου παρουσία έχει κάνει αντιληπτό, νομίζω σε όλους, πόσο φουσκώνω περηφάνια όταν κάτι καλό γίνεται στον τόπο μας, αλλά και πόσο θλίβομαι και οργίζομαι και αντιδρώ στα μέτρα των δυνάμεών μου, όταν γίνεται κάτι ανάποδο.
Θα χρειαζόμουν δυστυχώς πολλές αράδες για να αναφέρω εδώ όσα επιτεύγματα του παρελθόντος κατέρευσαν, ενώ για τις σύγχρονες επιτεύξεις πολύ λίγες. Σ’ αυτή την κατάντια της Λευκίμμης, που σε άλλες εργασίες μου έχω σαφώς περιγράψει, βρίσκω απόλυτα θεμιτή και επιθυμητή την όποια προσπάθεια των αρχόντων και κάποιων ιθυνόντων του τόπου μας, να προβάλλουν οτιδήποτε θετικό για να αναπτερώσουν –έστω- τον ψυχισμό σας. Γι αυτό πρέπει να τους συγχωρήσουμε το τελευταίο, ελπίζω, ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ τους, που ήταν η
βράβευση των επιτυχόντων στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, ο αριθμός των οποίων ήταν
φέτος, αναλογικά, ο μεγαλύτερος σ’ όλο το νησί.
Σεις βέβαια οι επιτυχόντες που δώσατε σκληρή μάχη γι’ αυτή την επιτυχία αλλά και οι γονείς σας που θερμά σας συμπαραστάθηκαν, σας χειροκρότησαν και σας καμαρώνουν, θα παραξενευτήκατε περισσότερο από όλους για την απαξιωτική μου στάση στη βράβευση αυτή και φυσικά θα ζητάτε εξηγήσεις. Εγώ όμως, που δεν είμαι πολιτικός, ενδιαφέρομαι περισσότερο για την επιστημονική αλήθεια την οποία γνωρίζω λόγω της Παιδαγωγικής μου κατάρτισης, ενώ μπρος σ’ αυτή την αλήθεια ποσώς μ’ ενδιαφέρει η συμπάθεια η η αντιπάθεια κανενός, ένοιωσα έντονα το χρέος να αντιδράσω έτσι.
Το ίδιο θα ζητάτε εξηγήσεις για την αυθαίρετη και κραυγαλέα παρέμβασή μου, μετά την λήξη της τελετής, όπου έκανα την πρόταση:
Να θεσπισθεί, με συνεργασία Δήμου και Δ/σης του Λυκείου, βραβείο κοινωνικοποίησης μαθητών, μετά από ετήσια έκθεση ιδεών με θέμα:
«Τα προβλήματα του τόπου μας και ο ρόλος των πολιτών απέναντί τους».
Δυστυχώς κανείς απ’ τους παρόντες στην εκδήλωση άρχοντες, δεν απάντησε, ενώ των βραβευμένων νέων και των γονέων τους την παγωμάρα, όλοι την αντιλήφθηκαν.
Έ, λοιπόν για να κατανοήσετε το ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ και την λογική της πρότασης μου, σκεφτείτε μόνον τους συνομηλίκους σας, τους συμμαθητές σας, τ’ αδέρφια σας πόσο ταπεινωμένα και κυρίως πόσο αδικημένα ένιωσαν (και είναι) μ’ αυτή την βράβευση. Χωρίς την παρουσία όλων αυτών στην αίθουσα, φαντάζεστε πώς θα ήταν η τελετή βράβευσης; Νομίζετε ότι όλοι αυτοί που δεν πέτυχαν στα ΑΕΙ-ΤΕΙ δεν ξέρουν να κάνουν κάτι καλύτερα από εσάς; Οι νέοι ταλαντούχοι μουσικοί, για παράδειγμα, που λάμπρυναν την βράβευσή σας, δεν αξίζουν βράβευσης;
Θα μου πείτε πως η επιβράβευση είναι ένα είδος «θετικής αμοιβής» αυτονόητη σε κάθε εκπαιδευτική διδασκαλία, όπως είναι και (οι πολύ περισσότερες δυστυχώς) αρνητικές αμοιβές. Πρέπει όμως και οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί και το εκπαιδευτικό μας σύστημα αλλά και κάθε εμπλεκόμενος σ’ αυτό άσχετος να έχει την οξυδέρκεια και την ευαισθησία να μην είναι άδικος, να μην κάνει μονομερείς διακρίσεις και κυρίως να μην πληγώνει ούτε έναν απ’ τους υπόλοιπους, γιατί στην αντίθετη περίπτωση (όπως δυστυχώς στην εκδήλωση βράβευσης) το αποτέλεσμα της εκπαιδευτικής διαδικασίας αποβαίνει αρνητικό.
Αλίμονο στους γονείς που κάνουν διακρίσεις στα παιδιά τους. αλίμονο στην κοινωνία που κάνει τόσο καταφανείς διακρίσεις στους πολίτες. Γιατί τότε όχι μόνο η ψυχική υγιεινή όλων των υπολοίπων «πάει περίπατο» και το κατ’ εξοχήν ύψιστο κοινωνικό αγαθό που λέγεται Κοινωνική Συνοχή τορπιλίζεται στη βάση του αλλά και το ιδανικό της «κατ’ ουσία» και εν «πράγμασι» δικαιοσύνης υποβαθμίζεται επικίνδυνα. Γιατί οι μαθητές δεν είναι τα σκυλάκια του Παυλώφ που με ένα κοψίδι και ένα ραβδί μπορεί κανείς να τα μάθει να χορεύουν. Όλοι οι μαθητές, όλοι οι νέοι χουν, όπως όλοι οι άνθρωποι, ψυχούλα. Όπως για τη σωστή μάνα έτσι και για τον σωστό εκπαιδευτή, κανένα παιδί δεν έχει μικρότερη αξία από το άλλο. Όλα μπορούν ισάξια
να συμβάλουν θετικά στη λειτουργία της κοινωνίας μας, όπως όλα μπορούν, δυστυχώς, να μετατραπούν σε αποδομητές του νεκρού κορμού της. Εμφανώς η αφανώς όλοι έχουν προτερήματα και ελαττώματα. Θυμηθείτε ακόμα κάποιους που κάποτε αποκαλούσαμε «ανάπηρους» και στη συνέχεια με «ειδικές ανάγκες» ενώ σήμερα πολύ σωστά αποκαλούμε «Άτομα με Ειδικές Ικανότητες» όπως ακριβώς είμαστε όλοι δηλαδή.
Και ενώ επιστημονικά, αλλά και Νομικά, τα παλιά, φασιστικού τύπου «ταμπού» των διακρίσεων σε ανώτερης και κατώτερης αξίας άτομα, έχουν ξεφτίσει, στην καθημερινή, κοινωνική και κυρίως εκπαιδευτική πραγματικότητα, εξακολουθούμε να θεωρούμε το σχολείο σαν ξεχαρβαλωμένη ψαροκασέλα, με ψάρια πρώτης δεύτερης και τρίτης επιλογής και με απορριπτέους ιχθύες για... τους γάτους.
Σήμερα που κάθε επιστημονικά δομημένο σύστημα στοχεύει στην παραγωγή ευτυχισμένων ανθρώπων αντί δυστυχισμένων επιστημόνων, εμείς δυστυχώς εξακολουθούμε να παράγουμε «κίτρινα ποδήλατα» (από το ομώνυμο κινηματογραφικό έργο), να παράγουμε δηλαδή απόφοιτους η απορριπτέους των οποίων το ιδιαίτερο ταλέντο και οι ικανότητες ουδέποτε αναδείχθηκαν, στο βαθμό τουλάχιστον που θα μπορούσε και θα έπρεπε, να παράγουμε κατάφορα αδικημένους και συμπλεγματικούς, γιατί απλά έτυχε να ανήκουν στην κατηγορία των συντριπτικά περισσότερων, που ποτέ δεν είχαν τα χρήματα να πληρώνουν τα φροντιστήρια, που θα τους έδιναν τα θέματα S.O.S., είτε έχουν μειωμένη ικανότητα απομνημόνευσης, είτε είναι ευφυέστατοι αλλά αργόστροφο, είτε, ενώ έχουν πρωτογενή σκέψη, σκοντάφτουν σε μια ( καθόλου σπάνια ) δυσλεξία, είτε ενώ έχουν όλα τα καλά βιώνουν κάποιο οικογενειακό η προσωπικό δράμα, είτε, είτε , είτε…..αδυνατούν τελικά να ανταποκριθούν στην κούρσα της μονολιθικής, αυστηρά περιχαρακωμένης, ανάλγητης και κυρίως σατανικά κατευθυνόμενης εκπαιδευτικής διαδικασίας. Είναι όλοι αυτοί οι θαυμάσιοι νέοι και νέες, οι εν δυνάμει φορείς της ζωής και της ελπίδας, που κάποια στιγμή διακόπτουν για τον ένα η τον άλλο λόγο, η ρίζα του οποίου είναι προφανώς το σαθρό εκπαιδευτικό και κατ’ επέκταση κοινωνικό μας σύστημα. Είναι αυτοί για τους οποίους γονείς και δάσκαλοι υποτιμητικά λένε ότι "δεν τα παίρνουν τα γράμματα".
Τι γίνονται όλοι αυτοί; Είναι του πεταματού; Είναι για ρίξιμο στον Καιάδα Λάκκο; Η μήπως προσφέρουν τελικά λιγότερα στην κοινωνία μας απ’ τους άλλους; Όχι βέβαια. Γύρω μας είναι. Μ’ αυτούς κουβεντιάζουμε καθημερινά, μ’ αυτούς συναλλασσόμαστε, συνδιασκεδάζουμε, συμπονούμε. Μ’ αυτούς τους « απορριπτέους ιχθύες » αντιμετωπίζουμε τα κοινά μας προβλήματα, μ’ αυτούς ανταλλάσσουμε τον καρπό του μόχθου μας και με όλους αυτούς τους «ανεπίδεκτους μαθήσεως» πολυτάλαντους παραπεταμένους προσπαθούμε να αμυνθούμε στην αφαίμαξη που μας κάνουν οι άλλοι. Ποιοι άλλοι; Μα…οι «επιπλέοντες ιχθύες», οι βραβευμένοι, οι σπουδαγμένοι, οι επιστήμονες, οι επιτυχημένοι και ταυτόχρονα οι υποταγμένοι, οι στερημένοι της αληθινής χαράς της ζωής και της ελεύθερα αυτοεπιλεγμένης κατεύθυνσης στην αναζήτηση της γνώσης και απόχτησης δεξιοτήτων, γι αυτό τελικά οι πιο συμπλεγματικοί, οι πιο αδικημένοι και οι πιο ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ.
Δυστυχώς ο τόπος μας έχει αναδείξει πολλούς απ’ αυτούς. Τυχαίο είναι το χάλι μας; Bλέπετε κανέναν δίπλα μας; Βλέπετε πολλούς απ’ αυτούς να νοιάζονται για τα μικρά και μεγάλα προβλήματα της καθημερινής μας ζωής και της κοινωνίας μας; Την κοπάνησαν όλοι. Μαύρη πέτρα έριξαν πίσω τους. Κατά το Δεκαπενταύγουστο κάποιοι απ’ αυτούς έρχονται με τις αμαξάρες τους και προσκυνάνε τα άγια χώματα που τους ανάθρεψαν και ψευτομοιρολογούν για τα ερημωμένα πατρικά τους, για τα λογγιασμένα χτήματα των γονιών τους, που τους σπούδαξαν και τους καμαρώνουν αλλά δεν γουστάρουν να τους ακολουθήσουν, προτιμώντας την αναπόφευκτη μοναξιά στα γεράματά τους. Πάνε και στις αλυκές (τις εγκαταλειμμένες) για κάνα γαλάρι, πάνε και στο Γαρδένο (που τον ρήμαξε η μπουλντόζα) για μπανάκι μοναχικό, πάνε και στης Μαρίας, της αθυρόστομης, στο ποτάμι (των λυμάτων) για να φρεσκάρουν την ντοπιολαλιά τους, τρώνε και τον κόκορο της μάνας τους παστιτσάδο και πριν αναχωρήσουν, γεμάτοι πίκρα και νοσταλγία, βουτάνε και την κουτάλα στην σκουριασμένη πίλα με το λάδι που κόντεψε στον πάτο.
Είδατε πολλούς απ’ αυτούς να χρησιμοποιούν τα γράμματα που μάθανε για το καλό του τόπου; Γιατί στο διάολο τους σπουδάξαμε;
Αναρωτηθήκατε όμως ποτέ γιατί κανείς απ’ αυτούς τους σπουδαγμένους δεν νοιάστηκε ουσιαστικά για τον τόπο του;
Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί όταν η κουβέντα μαζί τους πάει κατά κει, απαντούν με δικαιολογίες, υπεκφυγές, μετάθεση ευθυνών στους «αρμόδιους»; H απάντηση είναι μία : Τα προβλήματά τους (υποκειμενικά και αντικειμενικά) είναι τόσο μεγάλα που τα δικά μας μπροστά τους μοιάζουν αστεία. Κι ακόμα, τα λεφτά που τους δώσαμε και εξακολουθούμε να τους δίνουμε είναι ψίχουλα μπροστά σ’ αυτά που τους δίνουν άλλοι για ν’ αγοράζουν τις γνώσεις και τις υπηρεσίες τους, και πάλι μ’ αυτά δύσκολα τα βγάζουν πέρα. Είναι πράγματι δέσμιοι των προβλημάτων και των αναγκών τους που διαρκώς μεγαλώνουν. Μοιάζουν πολύ με καλολαδωμένα εξαρτήματα μιας τεράστιας μηχανής. Αυστηρά προσηλωμένοι στον τομέα του ο καθένας, ένα τομέα τόσο μικρό κι ασήμαντο, μπρος σε όλο το φάσμα της ζωής, που θα έλεγες πως μοιάζει με ένα τίποτα. Όλη τους τη ζωή δεν βλέπουν τίποτα (κι όπως πάει δεν πρόκειται να δουν τίποτα) πέρ’ απ’ αυτό το τίποτα. Ο κόσμος τους όλος κι αυτοί οι ίδιοι έχουν γίνει ένα μ’ αυτό το τίποτα, που λόγω εξειδίκευσης το ξέρουν τόσο καλύτερα από μας που ούτε μπορούμε να τους πούμε τίποτα ούτε να κάνουμε γι αυτούς τίποτα. Χωμένοι και χαμένοι στα πολυτελή διαμερίσματά τους, στα πολυδαίδαλα ψυχοψαχτικά τους, τα δυσβάσταχτα οικογενειακά τους, τα πελώρια οικονομικά τους και τα «αναπόφευκτα» βίτσια τους, πώς να δουν γύρω τους; Μπορούν νομίζεις να φορτώνουν κι άλλο το μυαλό τους; Κι όταν το φέρει η τύχη και πέσει το βλέμμα τους κατ’ Αλεύκι μεριά, φυσικό δεν είναι να βλέπουν τον τόπο μας σαν μια πελώρια πίλα με λάδι; Φυσικό δεν είναι όταν σκύβουν κατα δώ να κρατούν μεγάλη κουτάλα;
Αυτοί όμως φταίνε ή η μόρφωση που το σχολειό μας τους έδωσε;
Κι εμείς πάλι τι κάναμε τόσα χρόνια; Τράβα μπροστά παιδί μου, τους είπαμε, και μη κοιτάξεις πίσω σου, τους γονείς σου, τους φίλους σου, τους συμμαθητές σου, τον τόπο σου. «Ξεκλειδώστε τις κλειδαμπαρωμένες Πύλες» παρότρυνε ο Διευθυντής σας στη βράβευση. Στο μυαλό μου ήλθαν τότε οι Πύλες της Άρχουσας Τάξης, της Τάξης των ολίγων πλουσίων που άρχουν σε βάρος όλων μας, των πολλών φτωχών. Δεν είμαι σίγουρος αν εσείς δεν μπερδέψατε τις Πύλες με τις πίλες του λαδιού.
«Ανοίξτε τα φτερά σας και πετάξτε σε μια άλλη ζωή» πρόσταξε δακρυσμένος από συγκίνηση και περηφάνια κάποιος καθηγητής σας. Η «Ζωή εν Τάφω» πήγε στο μυαλό μου.
Στενοχωριέμαι ιδιαίτερα που γίνομαι σκληρός σε αγαπητούς, φίλους, ανθρώπους και καλοπροαίρετους συμπολίτες μου. Με λύπη μου θα τους αρνηθώ την επιβράβευση του έργου τους. Η ΑΛΗΘΕΙΑ σαν το ιδανικό που οι ίδιοι δίδαξαν, και η σκληρή πραγματικότητα, δεν μου το επιτρέπουν.
Τι φταίνε όμως κι αυτοί; Έτσι κι αυτοί κάποτε ξεκίνησαν σαν επιβραβευμένοι «επιπλέοντες ιχθύες» πατώντας πάνω στους «παρακατιανούς ιχθύες», όλους εμάς δηλαδή, και όλοι μαζί τελικά, ξεψυχισμένοι κι άκαμπτοι, επέπρωτο να ταΐσουμε το αχόρταγο Τέρας του τεχνοκρατικού κι απάνθρωπου πολιτισμού μας.
Το ΤΕΣΤ Επιλογής λοιπόν του σημερινού μαθήματος έχει ως εξής:
Ποιοι νέοι πρέπει να βραβεύονται;
α) Οι καταδικασμένοι επιτυχόντες στα ΑΕΙ-ΤΕΙ ;
β) Οι γκαντέμηδες δραπέτες της σχολικής κρεατομηχανής ;
γ) Οι αποδεδειγμένα κοινωνικοποιημένοι πρωταθλητές του Ανθρωπισμού και δοκιμασμένοι ανατροπείς του σαθρού κατεστημένου;
δ) Όλοι οι παραπάνω;
ε) Κανείς από τους παραπάνω ;
Σημείωση: Eπιτρέπεται να συμβουλευθείτε τα βοηθήματά σας.
Εύχομαι ολόψυχα αυτή τη φορά να μην αποτύχει κανείς.
Λευκίμμη Γενάρης 2004 Βλάσσης Σ. Γιώργος ( Μελισσουργός) Τηλ.-FAX: 2662024339
ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΕΥΚΙΜΜΙΩΤΕΣ
Αγαπητοί γονείς και μαθητές.
Με ευκαιρία την τελετή βράβευσης των επιτυχόντων αποφοίτων Λυκείου στις ανώτερες και ανώτατες σχολές, την οποία παρακολούθησα λόγω ιδιαίτερης ευαισθησίας ως πρώην εκπαιδευτικός, ένιωσα χρέος να κάνω κάποιες σημαντικές παρατηρήσεις πού σχετίζονται με την αδιανόητη, από παιδαγωγικής σκοπιάς, αυτή εκδήλωση.
Η συνεχής κοινωνική μου παρουσία έχει κάνει αντιληπτό, νομίζω σε όλους, πόσο φουσκώνω περηφάνια όταν κάτι καλό γίνεται στον τόπο μας, αλλά και πόσο θλίβομαι και οργίζομαι και αντιδρώ στα μέτρα των δυνάμεών μου, όταν γίνεται κάτι ανάποδο.
Θα χρειαζόμουν δυστυχώς πολλές αράδες για να αναφέρω εδώ όσα επιτεύγματα του παρελθόντος κατέρευσαν, ενώ για τις σύγχρονες επιτεύξεις πολύ λίγες. Σ’ αυτή την κατάντια της Λευκίμμης, που σε άλλες εργασίες μου έχω σαφώς περιγράψει, βρίσκω απόλυτα θεμιτή και επιθυμητή την όποια προσπάθεια των αρχόντων και κάποιων ιθυνόντων του τόπου μας, να προβάλλουν οτιδήποτε θετικό για να αναπτερώσουν –έστω- τον ψυχισμό σας. Γι αυτό πρέπει να τους συγχωρήσουμε το τελευταίο, ελπίζω, ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ τους, που ήταν η
βράβευση των επιτυχόντων στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, ο αριθμός των οποίων ήταν
φέτος, αναλογικά, ο μεγαλύτερος σ’ όλο το νησί.
Σεις βέβαια οι επιτυχόντες που δώσατε σκληρή μάχη γι’ αυτή την επιτυχία αλλά και οι γονείς σας που θερμά σας συμπαραστάθηκαν, σας χειροκρότησαν και σας καμαρώνουν, θα παραξενευτήκατε περισσότερο από όλους για την απαξιωτική μου στάση στη βράβευση αυτή και φυσικά θα ζητάτε εξηγήσεις. Εγώ όμως, που δεν είμαι πολιτικός, ενδιαφέρομαι περισσότερο για την επιστημονική αλήθεια την οποία γνωρίζω λόγω της Παιδαγωγικής μου κατάρτισης, ενώ μπρος σ’ αυτή την αλήθεια ποσώς μ’ ενδιαφέρει η συμπάθεια η η αντιπάθεια κανενός, ένοιωσα έντονα το χρέος να αντιδράσω έτσι.
Το ίδιο θα ζητάτε εξηγήσεις για την αυθαίρετη και κραυγαλέα παρέμβασή μου, μετά την λήξη της τελετής, όπου έκανα την πρόταση:
Να θεσπισθεί, με συνεργασία Δήμου και Δ/σης του Λυκείου, βραβείο κοινωνικοποίησης μαθητών, μετά από ετήσια έκθεση ιδεών με θέμα:
«Τα προβλήματα του τόπου μας και ο ρόλος των πολιτών απέναντί τους».
Δυστυχώς κανείς απ’ τους παρόντες στην εκδήλωση άρχοντες, δεν απάντησε, ενώ των βραβευμένων νέων και των γονέων τους την παγωμάρα, όλοι την αντιλήφθηκαν.
Έ, λοιπόν για να κατανοήσετε το ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ και την λογική της πρότασης μου, σκεφτείτε μόνον τους συνομηλίκους σας, τους συμμαθητές σας, τ’ αδέρφια σας πόσο ταπεινωμένα και κυρίως πόσο αδικημένα ένιωσαν (και είναι) μ’ αυτή την βράβευση. Χωρίς την παρουσία όλων αυτών στην αίθουσα, φαντάζεστε πώς θα ήταν η τελετή βράβευσης; Νομίζετε ότι όλοι αυτοί που δεν πέτυχαν στα ΑΕΙ-ΤΕΙ δεν ξέρουν να κάνουν κάτι καλύτερα από εσάς; Οι νέοι ταλαντούχοι μουσικοί, για παράδειγμα, που λάμπρυναν την βράβευσή σας, δεν αξίζουν βράβευσης;
Θα μου πείτε πως η επιβράβευση είναι ένα είδος «θετικής αμοιβής» αυτονόητη σε κάθε εκπαιδευτική διδασκαλία, όπως είναι και (οι πολύ περισσότερες δυστυχώς) αρνητικές αμοιβές. Πρέπει όμως και οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί και το εκπαιδευτικό μας σύστημα αλλά και κάθε εμπλεκόμενος σ’ αυτό άσχετος να έχει την οξυδέρκεια και την ευαισθησία να μην είναι άδικος, να μην κάνει μονομερείς διακρίσεις και κυρίως να μην πληγώνει ούτε έναν απ’ τους υπόλοιπους, γιατί στην αντίθετη περίπτωση (όπως δυστυχώς στην εκδήλωση βράβευσης) το αποτέλεσμα της εκπαιδευτικής διαδικασίας αποβαίνει αρνητικό.
Αλίμονο στους γονείς που κάνουν διακρίσεις στα παιδιά τους. αλίμονο στην κοινωνία που κάνει τόσο καταφανείς διακρίσεις στους πολίτες. Γιατί τότε όχι μόνο η ψυχική υγιεινή όλων των υπολοίπων «πάει περίπατο» και το κατ’ εξοχήν ύψιστο κοινωνικό αγαθό που λέγεται Κοινωνική Συνοχή τορπιλίζεται στη βάση του αλλά και το ιδανικό της «κατ’ ουσία» και εν «πράγμασι» δικαιοσύνης υποβαθμίζεται επικίνδυνα. Γιατί οι μαθητές δεν είναι τα σκυλάκια του Παυλώφ που με ένα κοψίδι και ένα ραβδί μπορεί κανείς να τα μάθει να χορεύουν. Όλοι οι μαθητές, όλοι οι νέοι χουν, όπως όλοι οι άνθρωποι, ψυχούλα. Όπως για τη σωστή μάνα έτσι και για τον σωστό εκπαιδευτή, κανένα παιδί δεν έχει μικρότερη αξία από το άλλο. Όλα μπορούν ισάξια
να συμβάλουν θετικά στη λειτουργία της κοινωνίας μας, όπως όλα μπορούν, δυστυχώς, να μετατραπούν σε αποδομητές του νεκρού κορμού της. Εμφανώς η αφανώς όλοι έχουν προτερήματα και ελαττώματα. Θυμηθείτε ακόμα κάποιους που κάποτε αποκαλούσαμε «ανάπηρους» και στη συνέχεια με «ειδικές ανάγκες» ενώ σήμερα πολύ σωστά αποκαλούμε «Άτομα με Ειδικές Ικανότητες» όπως ακριβώς είμαστε όλοι δηλαδή.
Και ενώ επιστημονικά, αλλά και Νομικά, τα παλιά, φασιστικού τύπου «ταμπού» των διακρίσεων σε ανώτερης και κατώτερης αξίας άτομα, έχουν ξεφτίσει, στην καθημερινή, κοινωνική και κυρίως εκπαιδευτική πραγματικότητα, εξακολουθούμε να θεωρούμε το σχολείο σαν ξεχαρβαλωμένη ψαροκασέλα, με ψάρια πρώτης δεύτερης και τρίτης επιλογής και με απορριπτέους ιχθύες για... τους γάτους.
Σήμερα που κάθε επιστημονικά δομημένο σύστημα στοχεύει στην παραγωγή ευτυχισμένων ανθρώπων αντί δυστυχισμένων επιστημόνων, εμείς δυστυχώς εξακολουθούμε να παράγουμε «κίτρινα ποδήλατα» (από το ομώνυμο κινηματογραφικό έργο), να παράγουμε δηλαδή απόφοιτους η απορριπτέους των οποίων το ιδιαίτερο ταλέντο και οι ικανότητες ουδέποτε αναδείχθηκαν, στο βαθμό τουλάχιστον που θα μπορούσε και θα έπρεπε, να παράγουμε κατάφορα αδικημένους και συμπλεγματικούς, γιατί απλά έτυχε να ανήκουν στην κατηγορία των συντριπτικά περισσότερων, που ποτέ δεν είχαν τα χρήματα να πληρώνουν τα φροντιστήρια, που θα τους έδιναν τα θέματα S.O.S., είτε έχουν μειωμένη ικανότητα απομνημόνευσης, είτε είναι ευφυέστατοι αλλά αργόστροφο, είτε, ενώ έχουν πρωτογενή σκέψη, σκοντάφτουν σε μια ( καθόλου σπάνια ) δυσλεξία, είτε ενώ έχουν όλα τα καλά βιώνουν κάποιο οικογενειακό η προσωπικό δράμα, είτε, είτε , είτε…..αδυνατούν τελικά να ανταποκριθούν στην κούρσα της μονολιθικής, αυστηρά περιχαρακωμένης, ανάλγητης και κυρίως σατανικά κατευθυνόμενης εκπαιδευτικής διαδικασίας. Είναι όλοι αυτοί οι θαυμάσιοι νέοι και νέες, οι εν δυνάμει φορείς της ζωής και της ελπίδας, που κάποια στιγμή διακόπτουν για τον ένα η τον άλλο λόγο, η ρίζα του οποίου είναι προφανώς το σαθρό εκπαιδευτικό και κατ’ επέκταση κοινωνικό μας σύστημα. Είναι αυτοί για τους οποίους γονείς και δάσκαλοι υποτιμητικά λένε ότι "δεν τα παίρνουν τα γράμματα".
Τι γίνονται όλοι αυτοί; Είναι του πεταματού; Είναι για ρίξιμο στον Καιάδα Λάκκο; Η μήπως προσφέρουν τελικά λιγότερα στην κοινωνία μας απ’ τους άλλους; Όχι βέβαια. Γύρω μας είναι. Μ’ αυτούς κουβεντιάζουμε καθημερινά, μ’ αυτούς συναλλασσόμαστε, συνδιασκεδάζουμε, συμπονούμε. Μ’ αυτούς τους « απορριπτέους ιχθύες » αντιμετωπίζουμε τα κοινά μας προβλήματα, μ’ αυτούς ανταλλάσσουμε τον καρπό του μόχθου μας και με όλους αυτούς τους «ανεπίδεκτους μαθήσεως» πολυτάλαντους παραπεταμένους προσπαθούμε να αμυνθούμε στην αφαίμαξη που μας κάνουν οι άλλοι. Ποιοι άλλοι; Μα…οι «επιπλέοντες ιχθύες», οι βραβευμένοι, οι σπουδαγμένοι, οι επιστήμονες, οι επιτυχημένοι και ταυτόχρονα οι υποταγμένοι, οι στερημένοι της αληθινής χαράς της ζωής και της ελεύθερα αυτοεπιλεγμένης κατεύθυνσης στην αναζήτηση της γνώσης και απόχτησης δεξιοτήτων, γι αυτό τελικά οι πιο συμπλεγματικοί, οι πιο αδικημένοι και οι πιο ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ.
Δυστυχώς ο τόπος μας έχει αναδείξει πολλούς απ’ αυτούς. Τυχαίο είναι το χάλι μας; Bλέπετε κανέναν δίπλα μας; Βλέπετε πολλούς απ’ αυτούς να νοιάζονται για τα μικρά και μεγάλα προβλήματα της καθημερινής μας ζωής και της κοινωνίας μας; Την κοπάνησαν όλοι. Μαύρη πέτρα έριξαν πίσω τους. Κατά το Δεκαπενταύγουστο κάποιοι απ’ αυτούς έρχονται με τις αμαξάρες τους και προσκυνάνε τα άγια χώματα που τους ανάθρεψαν και ψευτομοιρολογούν για τα ερημωμένα πατρικά τους, για τα λογγιασμένα χτήματα των γονιών τους, που τους σπούδαξαν και τους καμαρώνουν αλλά δεν γουστάρουν να τους ακολουθήσουν, προτιμώντας την αναπόφευκτη μοναξιά στα γεράματά τους. Πάνε και στις αλυκές (τις εγκαταλειμμένες) για κάνα γαλάρι, πάνε και στο Γαρδένο (που τον ρήμαξε η μπουλντόζα) για μπανάκι μοναχικό, πάνε και στης Μαρίας, της αθυρόστομης, στο ποτάμι (των λυμάτων) για να φρεσκάρουν την ντοπιολαλιά τους, τρώνε και τον κόκορο της μάνας τους παστιτσάδο και πριν αναχωρήσουν, γεμάτοι πίκρα και νοσταλγία, βουτάνε και την κουτάλα στην σκουριασμένη πίλα με το λάδι που κόντεψε στον πάτο.
Είδατε πολλούς απ’ αυτούς να χρησιμοποιούν τα γράμματα που μάθανε για το καλό του τόπου; Γιατί στο διάολο τους σπουδάξαμε;
Αναρωτηθήκατε όμως ποτέ γιατί κανείς απ’ αυτούς τους σπουδαγμένους δεν νοιάστηκε ουσιαστικά για τον τόπο του;
Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί όταν η κουβέντα μαζί τους πάει κατά κει, απαντούν με δικαιολογίες, υπεκφυγές, μετάθεση ευθυνών στους «αρμόδιους»; H απάντηση είναι μία : Τα προβλήματά τους (υποκειμενικά και αντικειμενικά) είναι τόσο μεγάλα που τα δικά μας μπροστά τους μοιάζουν αστεία. Κι ακόμα, τα λεφτά που τους δώσαμε και εξακολουθούμε να τους δίνουμε είναι ψίχουλα μπροστά σ’ αυτά που τους δίνουν άλλοι για ν’ αγοράζουν τις γνώσεις και τις υπηρεσίες τους, και πάλι μ’ αυτά δύσκολα τα βγάζουν πέρα. Είναι πράγματι δέσμιοι των προβλημάτων και των αναγκών τους που διαρκώς μεγαλώνουν. Μοιάζουν πολύ με καλολαδωμένα εξαρτήματα μιας τεράστιας μηχανής. Αυστηρά προσηλωμένοι στον τομέα του ο καθένας, ένα τομέα τόσο μικρό κι ασήμαντο, μπρος σε όλο το φάσμα της ζωής, που θα έλεγες πως μοιάζει με ένα τίποτα. Όλη τους τη ζωή δεν βλέπουν τίποτα (κι όπως πάει δεν πρόκειται να δουν τίποτα) πέρ’ απ’ αυτό το τίποτα. Ο κόσμος τους όλος κι αυτοί οι ίδιοι έχουν γίνει ένα μ’ αυτό το τίποτα, που λόγω εξειδίκευσης το ξέρουν τόσο καλύτερα από μας που ούτε μπορούμε να τους πούμε τίποτα ούτε να κάνουμε γι αυτούς τίποτα. Χωμένοι και χαμένοι στα πολυτελή διαμερίσματά τους, στα πολυδαίδαλα ψυχοψαχτικά τους, τα δυσβάσταχτα οικογενειακά τους, τα πελώρια οικονομικά τους και τα «αναπόφευκτα» βίτσια τους, πώς να δουν γύρω τους; Μπορούν νομίζεις να φορτώνουν κι άλλο το μυαλό τους; Κι όταν το φέρει η τύχη και πέσει το βλέμμα τους κατ’ Αλεύκι μεριά, φυσικό δεν είναι να βλέπουν τον τόπο μας σαν μια πελώρια πίλα με λάδι; Φυσικό δεν είναι όταν σκύβουν κατα δώ να κρατούν μεγάλη κουτάλα;
Αυτοί όμως φταίνε ή η μόρφωση που το σχολειό μας τους έδωσε;
Κι εμείς πάλι τι κάναμε τόσα χρόνια; Τράβα μπροστά παιδί μου, τους είπαμε, και μη κοιτάξεις πίσω σου, τους γονείς σου, τους φίλους σου, τους συμμαθητές σου, τον τόπο σου. «Ξεκλειδώστε τις κλειδαμπαρωμένες Πύλες» παρότρυνε ο Διευθυντής σας στη βράβευση. Στο μυαλό μου ήλθαν τότε οι Πύλες της Άρχουσας Τάξης, της Τάξης των ολίγων πλουσίων που άρχουν σε βάρος όλων μας, των πολλών φτωχών. Δεν είμαι σίγουρος αν εσείς δεν μπερδέψατε τις Πύλες με τις πίλες του λαδιού.
«Ανοίξτε τα φτερά σας και πετάξτε σε μια άλλη ζωή» πρόσταξε δακρυσμένος από συγκίνηση και περηφάνια κάποιος καθηγητής σας. Η «Ζωή εν Τάφω» πήγε στο μυαλό μου.
Στενοχωριέμαι ιδιαίτερα που γίνομαι σκληρός σε αγαπητούς, φίλους, ανθρώπους και καλοπροαίρετους συμπολίτες μου. Με λύπη μου θα τους αρνηθώ την επιβράβευση του έργου τους. Η ΑΛΗΘΕΙΑ σαν το ιδανικό που οι ίδιοι δίδαξαν, και η σκληρή πραγματικότητα, δεν μου το επιτρέπουν.
Τι φταίνε όμως κι αυτοί; Έτσι κι αυτοί κάποτε ξεκίνησαν σαν επιβραβευμένοι «επιπλέοντες ιχθύες» πατώντας πάνω στους «παρακατιανούς ιχθύες», όλους εμάς δηλαδή, και όλοι μαζί τελικά, ξεψυχισμένοι κι άκαμπτοι, επέπρωτο να ταΐσουμε το αχόρταγο Τέρας του τεχνοκρατικού κι απάνθρωπου πολιτισμού μας.
Το ΤΕΣΤ Επιλογής λοιπόν του σημερινού μαθήματος έχει ως εξής:
Ποιοι νέοι πρέπει να βραβεύονται;
α) Οι καταδικασμένοι επιτυχόντες στα ΑΕΙ-ΤΕΙ ;
β) Οι γκαντέμηδες δραπέτες της σχολικής κρεατομηχανής ;
γ) Οι αποδεδειγμένα κοινωνικοποιημένοι πρωταθλητές του Ανθρωπισμού και δοκιμασμένοι ανατροπείς του σαθρού κατεστημένου;
δ) Όλοι οι παραπάνω;
ε) Κανείς από τους παραπάνω ;
Σημείωση: Eπιτρέπεται να συμβουλευθείτε τα βοηθήματά σας.
Εύχομαι ολόψυχα αυτή τη φορά να μην αποτύχει κανείς.
Λευκίμμη Γενάρης 2004 Βλάσσης Σ. Γιώργος ( Μελισσουργός) Τηλ.-FAX: 2662024339
Τετάρτη 2 Ιουλίου 2008
Εμβατήριο Πένθιμο και Κατακόρυφο
Αφιέρωμα στον "Τουίτη" που έφυγε νωρίς, το ποίημα του Καρυοτάκη. Θυμάμαι ήμουν έφηβος όταν το προτοδιάβασα και έκτοτε αρκετές φορές το απήγγειλα, κυρίως στις φοιτητικές ποιητικές βραδυές που διοργανώναμε μέσα στην μαύρη διχτατορία με άμεσο κίνδυνο να μπουκάρει η ασφάλεια και να μας συλλάβει ομαδικά, αφού απαγορεύονταν αυστηρά οι συγκεντρώσεις πάνω από δύο άτομα. Κάπως έτσι προσπαθούσαμε να υπερβούμε το μαύρο σύννεφο του θανάτου που απλώνονταν γύρω και παντού. Πώς να καταλάβουν οι νεώτεροι γιατί πράμα μιλάω. Άλλο πράμα το διανοητικό και άλλο το βιωματικό. Σπύρο θα μας λείψεις πολύ μα θα συνεχίσουμε και χωρίς εσένα, όπως η ζωή θα συνεχίζει και χωρίς εμάς.
Ο «ΤΟΥΪΤΗΣ» ΕΦΥΓΕ ΝΩΡΙΣ
Σηκώνω το κινητό κι ακούω την τρεμάμενη φωνή του Γιάννη του Φάμπρη να με ρωτάει: «Τά’ μαθες τα δυσάρεστα; Πέθανε ο Σπύρος ο Κουρής.»
Πάγωσα γιατί μόνο για τον Σπύρο δεν θα μπορούσα να φαντασθώ κάτι τέτοιο. Το μυαλό μου πήγε σε τροχαίο ατύχημα αλλά έπεσα έξω. Ύπουλη και ξαφνική η μαχαιριά του Χάρου στο στήθος του. Οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου είπε η νεκροτομή. Μα αυτό δεν εξηγείται με τίποτα για όσους δεν γνωρίζουν ιατρική. Γιατί ο Σπύρος ούτε έπινε ούτε κάπνιζε και ούτε οξύθυμος ήταν. Κάθε άλλο. Ήπιων τόνων με ευγενικό χαρακτήρα και πονόψυχος. Σε κανέναν δεν έδειξε κακία και πάντα με τον καλό λόγο στο στόμα. Ο θάνατος ήταν ακαριαίος, χωρίς καν να το καταλάβει. Λίγο πριν έπαιζε ρακέτες στην Μπούκα και ιδρωμένος έκανε κρύο ντους και κάθισε να πιει έναν καφέ για να σωριαστεί αμέσως μετά. Όσο και να προσπάθησαν οι συμπαρακαθήμενοι δεν κατάφεραν τίποτα. Ο «Τουίτης» μας χαιρέτησε οριστικά αφήνοντάς μας να συνεχίσουμε το ταξίδι στον μάταιο τούτο κόσμο χωρίς αυτόν. Όλο τ’ Αλεύκι πόνεσε γιατί ο Σπύρος ήταν πάντα ευχάριστη συντροφιά. Κράταγε τον Γεωργικό Συνεταιρισμό και ήταν και Δημοτικός Σύμβουλος με την παράταξη του Τάσου Μοναστηριώτη. Ο λόγος του στο Δημοτικό Συμβούλιο πάντα θετικός. Είχε βαθιά κοινωνική παιδεία και συνείδηση ο Σπύρος. Συμφωνούσες ή διαφωνούσες μαζί του όφειλες να τον πάρεις στα σοβαρά, γιατί ήταν αγνός ο λόγος του και πίστευε αυτά που έλεγε. Δεν ήταν ποτέ «δίχορδος μπαγλαμάς» όπως άλλοι, για να μην πω τώρα. Μου’ λεγε ο Γιάννης πως όταν είχανε μπουκάρει κάτι πιτσιρικάδες στο μαγαζί του για να το ξαφρίσουν και τους έπιασε επ’ αυτοφώρω, ο Σπύρος πέρασε από το μαγαζί να τον παρακαλέσει να μην κάνει μήνυση, γιατί παιδιά είναι και πήγε και τα βρήκε για να τα νουθετήσει. Όλο και σπανίζουν οι Λευκιμμιώτες σαν τον Σπύρο που χωρίς καμία ιδιοτέλεια παίρνουν σήμερα τέτοιες πρωτοβουλίες. Πολλοί στο «Τι με νοιάζει εμένα» και την ιδιοτία το’ χουν ρίξει. Κι όμως αυτό το παράδειγμα δείχνει και είναι η πεμπτουσία της κοινωνικής συνείδησης του Σπύρου. Α ρε Σπύρο. Πώς να το πιστέψουμε. Πολύ θα μας λείψεις ρε γαμώτο.
Γιώργος Σ Βλάσσης Λευκίμμη 01 Ιούλη 2008
Πάγωσα γιατί μόνο για τον Σπύρο δεν θα μπορούσα να φαντασθώ κάτι τέτοιο. Το μυαλό μου πήγε σε τροχαίο ατύχημα αλλά έπεσα έξω. Ύπουλη και ξαφνική η μαχαιριά του Χάρου στο στήθος του. Οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου είπε η νεκροτομή. Μα αυτό δεν εξηγείται με τίποτα για όσους δεν γνωρίζουν ιατρική. Γιατί ο Σπύρος ούτε έπινε ούτε κάπνιζε και ούτε οξύθυμος ήταν. Κάθε άλλο. Ήπιων τόνων με ευγενικό χαρακτήρα και πονόψυχος. Σε κανέναν δεν έδειξε κακία και πάντα με τον καλό λόγο στο στόμα. Ο θάνατος ήταν ακαριαίος, χωρίς καν να το καταλάβει. Λίγο πριν έπαιζε ρακέτες στην Μπούκα και ιδρωμένος έκανε κρύο ντους και κάθισε να πιει έναν καφέ για να σωριαστεί αμέσως μετά. Όσο και να προσπάθησαν οι συμπαρακαθήμενοι δεν κατάφεραν τίποτα. Ο «Τουίτης» μας χαιρέτησε οριστικά αφήνοντάς μας να συνεχίσουμε το ταξίδι στον μάταιο τούτο κόσμο χωρίς αυτόν. Όλο τ’ Αλεύκι πόνεσε γιατί ο Σπύρος ήταν πάντα ευχάριστη συντροφιά. Κράταγε τον Γεωργικό Συνεταιρισμό και ήταν και Δημοτικός Σύμβουλος με την παράταξη του Τάσου Μοναστηριώτη. Ο λόγος του στο Δημοτικό Συμβούλιο πάντα θετικός. Είχε βαθιά κοινωνική παιδεία και συνείδηση ο Σπύρος. Συμφωνούσες ή διαφωνούσες μαζί του όφειλες να τον πάρεις στα σοβαρά, γιατί ήταν αγνός ο λόγος του και πίστευε αυτά που έλεγε. Δεν ήταν ποτέ «δίχορδος μπαγλαμάς» όπως άλλοι, για να μην πω τώρα. Μου’ λεγε ο Γιάννης πως όταν είχανε μπουκάρει κάτι πιτσιρικάδες στο μαγαζί του για να το ξαφρίσουν και τους έπιασε επ’ αυτοφώρω, ο Σπύρος πέρασε από το μαγαζί να τον παρακαλέσει να μην κάνει μήνυση, γιατί παιδιά είναι και πήγε και τα βρήκε για να τα νουθετήσει. Όλο και σπανίζουν οι Λευκιμμιώτες σαν τον Σπύρο που χωρίς καμία ιδιοτέλεια παίρνουν σήμερα τέτοιες πρωτοβουλίες. Πολλοί στο «Τι με νοιάζει εμένα» και την ιδιοτία το’ χουν ρίξει. Κι όμως αυτό το παράδειγμα δείχνει και είναι η πεμπτουσία της κοινωνικής συνείδησης του Σπύρου. Α ρε Σπύρο. Πώς να το πιστέψουμε. Πολύ θα μας λείψεις ρε γαμώτο.
Γιώργος Σ Βλάσσης Λευκίμμη 01 Ιούλη 2008
Τρίτη 1 Ιουλίου 2008
Yma Shumac
Απολαύστε για άλλη μία φορά εδώ την μαγεία της φωνής της Yma Shumac της επονομαζόμενης ως "το αηδόνι του Περού". Αν ψάξετε στο youtube θα βρήτε κι άλλα.
ΟΙ ΤΡΕΙΣ «ΧΑΡΙΤΕΣ» ΠΑΝΕ «ΠΑΚΕΤΟ»
Προωθείστε σας παρακαλώ αυτό το μήνυμα σε όλες τις κατευθύνσεις των με τα κοινά ασχολούμενων, με σκοπό να αφομοιώσουν τις τρεις βασικές αρχές που είναι απαραίτητα αναγκαίες και ικανές (ως απαρέγκλιτα τηρούμενες σε κάθε σχεδιασμό του μέλλοντος, σε κάθε αναπτυξιακό προγραμματισμό) να σώσουν τον πλανήτη και την ανθρωπότητα αλλά και να νοηματοδοτήσουν επαρκώς την όποια κοινωνική μας παρουσία και δράση:
1) ΔΙΚΑΙΗ ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΒΑΡΩΝ ΚΑΙ ΩΦΕΛΗΜΑΤΩΝ
Με την έννοια ότι κάθε αδικία δημιουργεί ανεξέλεγκτο ανταγωνισμό και παραβατικότητα , ανατρέπει την υποδομή της Κοινωνικής Οικολογίας και νομοτελειακά αναιρεί όχι μόνο την προοπτική ανάπτυξης αλλά και κάθε προοπτική επιβίωσης.
2) ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΤΩΝ ΤΟΜΕΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
Με την έννοια ότι, κάθε ανισόρροπη ανάπτυξη, δημιουργεί δευτερογενώς ανεπιθύμητες παρενέργειες , όπως διαρροή οικονομικών πόρων, μειωμένες δυνατότητες εργασίας, καταρράκωση κοινωνικού ιστού, αλλοίωση τοπικής ταυτότητας, εξάντληση φυσικών πόρων κ.λ.π.
3) ΑΕΙΦΟΡΙΑ
Με την έννοια της συντήρησης των πλουτοπαραγωγικών πόρων, τόσο των φυσικών (Έδαφος, Νερό, Αέρας, Χλωρίδα, Πανίδα, Τοπίο) όσο και των ανθρωπογενών (Δόμηση, Κοινωνικός Ιστός, Ταυτότητα, Τεχνικές Υποδομές, Πολιτιστικό Κεκτημένο).
ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΒΛΕΨΗ Η ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΡΧΩΝ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ Η ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ, ΚΑΙ ΜΕΤΑΘΕΤΕΙ ΧΡΟΝΙΚΑ Η ΤΟΠΙΚΑ ΤΑ ΔΙΑΡΚΩΣ ΣΩΡΕΥΟΜΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ .
ΜΟΝΟ ΜΕ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΡΧΩΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΝΟΗΜΑ.
Γιώργος Σ. Βλάσσης (Μελισσουργός) Λευκίμμη, Κέρκυρα 01/11/07
1) ΔΙΚΑΙΗ ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΒΑΡΩΝ ΚΑΙ ΩΦΕΛΗΜΑΤΩΝ
Με την έννοια ότι κάθε αδικία δημιουργεί ανεξέλεγκτο ανταγωνισμό και παραβατικότητα , ανατρέπει την υποδομή της Κοινωνικής Οικολογίας και νομοτελειακά αναιρεί όχι μόνο την προοπτική ανάπτυξης αλλά και κάθε προοπτική επιβίωσης.
2) ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΤΩΝ ΤΟΜΕΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ
Με την έννοια ότι, κάθε ανισόρροπη ανάπτυξη, δημιουργεί δευτερογενώς ανεπιθύμητες παρενέργειες , όπως διαρροή οικονομικών πόρων, μειωμένες δυνατότητες εργασίας, καταρράκωση κοινωνικού ιστού, αλλοίωση τοπικής ταυτότητας, εξάντληση φυσικών πόρων κ.λ.π.
3) ΑΕΙΦΟΡΙΑ
Με την έννοια της συντήρησης των πλουτοπαραγωγικών πόρων, τόσο των φυσικών (Έδαφος, Νερό, Αέρας, Χλωρίδα, Πανίδα, Τοπίο) όσο και των ανθρωπογενών (Δόμηση, Κοινωνικός Ιστός, Ταυτότητα, Τεχνικές Υποδομές, Πολιτιστικό Κεκτημένο).
ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΒΛΕΨΗ Η ΜΟΝΟΜΕΡΗΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΡΧΩΝ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ Η ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ, ΚΑΙ ΜΕΤΑΘΕΤΕΙ ΧΡΟΝΙΚΑ Η ΤΟΠΙΚΑ ΤΑ ΔΙΑΡΚΩΣ ΣΩΡΕΥΟΜΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ .
ΜΟΝΟ ΜΕ ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΡΧΩΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΝΟΗΜΑ.
Γιώργος Σ. Βλάσσης (Μελισσουργός) Λευκίμμη, Κέρκυρα 01/11/07
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
